Mike Verdrengh aan het lijntje

88 mike verdrengh in 't broebelkeDit rubriekje wordt stilaan een vertrouwd gegeven binnen het medialandschap. Dat stemt ons uiteraard tevreden, maar heeft ook bepaalde nadelen. Zo is er een redelijk vaste « wachtlijst », wat de oorspronkelijke soepelheid een beetje belemmert. Met als gevolg b.v. dat toen we Mike Verdrengh aan het lijntje wilden halen, maar hem misten, dat dit plan voor een maand diende te worden opgeborgen. En op die maand is er veel gebeurd. Het begon met de « zaak » Geyselinck, maar bijna wekelijks zorgde de Mike-talkshow wel voor enige polemiek op onze televisiebladzijden. Vooraleer we dus onze « oorspronkelijke » vragen konden stellen, diende er eerst puin te worden geruimd. In de meest letterlijke zin van het woord bijna, want aanvankelijk was Mike kort aangebonden, maar naarmate het ene obstakel na het andere werd afgehandeld, kregen we stilaan weer de (soms té) vriendelijke BRT-presentator te horen. Eerst en vooral Geyselinck dus…

Mike Verdrengh : Geyselinck is door ons gecontacteerd in augustus van vorig jaar. Toen zat hij nog in Lissabon voor Shell. Hij kon toen niet komen, zodat dit is verschoven naar februari, omdat « Mike » ondertussen door « Argus » was afgelost. Los van alle politiek wou ik deze man in mijn programma omdat zijn verhaal en dat van zijn vader zo boeiend is. Jaak Gabriëls zal trouwens ook wel geboeid zijn als hij hoort dat vader Geyselinck ooit nog op de senaatslijst van de VU heeft gestaan… En dát is altijd onze bedoeling geweest. Toegegeven, « de mens achter de politicus » is een beetje een boutade, maar toch ben ik nog altijd van oordeel dat ik met die man een interessant gesprek kan hebben zonder over dat plan te spreken. Als men trouwens van oordeel is dat mensen die in de belangstelling staan niet meer kunnen geïnterviewd worden zonder dat er een politieke ondertoon is, dan kan er niets meer aan bod komen op televisie. Het is een stap terug om louter ontspanningsprogramma’s te willen maken en aan de andere kant droge politiek. Wij zitten op een zachte overgang van het ene naar het andere.
Ik vind dat dit moet kunnen, ongeacht of het nu Geyselinck of Grauwels is. Ik heb er trouwens aan gedacht om die erbij te betrekken, maar zover is het niet kunnen komen omdat er druk werd uitgeoefend door een paar mensen van de kant van de mijnwerkers in de zin van « wij zorgen ervoor dat de uitzending niet kan doorgaan als Geyselinck in het programma komt ». Dat gaat ver natuurlijk. Met alle sympathie en respect voor wat die mensen meemaken, maar op die manier dienen zij hun zaak niet. Want dat kan alle kanten op, hé. Stel dat morgen Karel Dillen aan ons deur komt bellen en zegt : als wij hier geen podium krijgen, dan slaan we de camera’s kapot ! Dat is een aanvechting van de democratie.
Anderzijds kan ik wel begrijpen dat die mensen zeggen : waar moeten wij nog naartoe ? Hoe kunnen wij belangstelling bij de media losweken ?
— Maar dat is het precies, nietwaar : hoe wordt de keuze van de gasten bepaald ?
M.V. :
Het is alleszins niet producer Guido Depraetere die dat op zijn eigen houtje zou doen, zoals het in « De Morgen » stond. We zijn met een redactieteam van vijf mensen, waarvan ik wel vetorecht heb. Tenslotte is het een programma dat mijn naam draagt, ik moet het verkopen. Maar dan moet ik zo’n beslissing wel staven natuurlijk en daarvoor kan ik ook ter verantwoording worden geroepen. Overigens heb ik nog nooit van dat vetorecht gebruik gemaakt.
— Toch was ik persoonlijk gestoord door het reclamespotje voor Wilfried Martens dat in de uitzending over Merckx kwam geslopen. Dat leek me zelfs tegen de zin van de gast te zijn vervaardigd.
M.V. :
Het was toch maar een captatie van iets dat gebeurde ? Als Merckx het niet leuk vond, dan moest hij maar niet met Martens gaan fietsen. Naast de BRT waren toen trouwens ook RTBf en RTL aanwezig.
— Maar was dat niet door jullie in mekaar gestoken ?
M.V. :
Nee ! Dat is het ‘m juist. Op de voorpagina van « Het Nieuwsblad » werd dat wel zo voorgesteld, maar dat was gewoon een plaatselijke organisatie. Als je die informatie hebt, dan wordt het toch al iets anders, hé ?
Het maakt een verschil, dat is waar. En toen kon het eigenlijke interview dus beginnen. Maar de plaatsruimte was al opgebruikt, zodanig dat de antwoorden van Mike op vragen over de keuze van de muzikale intermezzi in zijn show, over zijn typecasting als acteur, over zijn banden met de mensen van de Nieuwe Scène, enz. voor eeuwig geheim zullen blijven. Tenzij we zelf ooit een talkshow krijgen, natuurlijk. Dan nodigen we Mike uit. Als Karel Dillen dat dan niet komt verhinderen. (De Rode Vaan nr.14 van 1987)

De laatste aflevering van « Met Mike in zee » (15-9-1983) was tevens een vooruitblik op het komende televisieseizoen en dus moeten we hier zeker even blijven bij stilstaan.
Eerst Mike zelf. Zoals we reeds eerder schreven, tegen de verwachtingen in is deze praatshow best meegevallen. Verdrengh balanceerde handig op de koord tussen Van der Meyden en Florquin. Daarmee bedoelen we dat hij in uitzonderlijke gevallen (b.v. respectievelijk bij Rob Denijs en pastoor Noterdaeme) ofwel te intieme vragen stelde ofwel nauwelijks luisterde naar wat de geïnterviewde eigenlijk te vertellen had. Maar doorgaans maakte hij er met zijn routine een vlotte babbel van en nummertjes zoals met schermmeester Rudi Delhem konden we best pruimen.
In deze laatste aflevering viel er op Mike Verdrengh trouwens weinig aan te merken, al leek het er voor ons wel op dat er een knipje was gegeven in de beeldband net na een voor meerdere interpretaties vatbare opmerking van « koele kikker » Herman Van Molle. En om dan maar meteen met deze man te beginnen : dit was misschien het zwakste gesprek omdat hij te zeer dat « koele » imago wilde benadrukken.
Laten we daar dagelijk de beste prater tegenover plaatsen : Jan Van Rompaey, niet ten onrechte vernoemd als mogelijke kandidaat voor dit soort programma’s. Van Rompaey was ook diegene die de aanzet gaf tot een toch wel eerlijke en fundamentele kritiek op het omroepbeleid én het rampenbeleid van deze regering t.o.v. de nationale omroep.
Daar stond dan vooral Pros Verbruggen tegenover, wiens interventies eerder op reclamespots leken. We schreven het reeds veertien dagen geleden : ons inziens is de aankoopdienst zo niet aan één oog blind, dan toch te zeer gericht op Amerikaanse produkties.
Mil Lenssens had in feite ook niet heel veel te vertellen, maar zijn eindproduct (« Tik-Tak ») mag er zijn en dat is toch wat telt (terloops willen we hier trouwens ook even Dirk Gryspeirt in de hulde betrekken die voor een iets oudere leeftijdsgroep het « Liegebeest » heeft opgezet, een programma dat vele potenties in zich draagt en waarop we zeker nog eens zullen terugkomen).
Jef Cassiers tenslotte speelde de amuseur en was een uitstekende opener van de avond, wat van de zanggroep Banamarama alvast niet kan worden gezegd. Het lippen van hitjes tegen een afschuwelijk decor was trouwens het negatiefste wat over « Met Mike in zee » te vertellen valt. Vandaar dat het alweer Raymond van het Groenewoud was die voor een verademing zorgde door « Piece of my heart » (van Janis Joplin, zie r.v. van vorige week) écht vanuit het diepste van zijn hart te zingen. (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.39 van 1983)

Mike Verdrengh, die niet zo slecht scoorde als presentator-interviewer van de zomerse praatshow « Met Mike aan zee », heeft met « Brunch » een nieuwe gelegenheid gekregen om in een soortgelijke rol een bewijs van zijn kunnen te leveren. Afgaande op de eerste aflevering van de zondagmiddagshow (25-12) moeten wij hem weer een behoorlijk geven. Werden ter gelegenheid van Kerstmis vooral mensen met een goed hart naar de studio gehaald — en dat mag hoor ! — dan zat er toch genoeg variatie in het geheel om een breed publiek aan te spreken. De enquête die naar « De Vlaming van 1983 » wil zoeken — de rv gaf de afgedankte Renault-vakbonder Comminne op — leek ons een interessant initiatief en wij wachten met belangstelling op het kijkersoordeel. Zij zorgt alleszins voor binding met het publiek zonder aan volksverlakkerij te doen. Wat niet van alle uitzendingen kan gezegd worden. (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.1 van 1984)

We hebben het reeds eerder geschreven, het kan niet de bedoeling zijn dat we iedere « Met Mike in zee »-show onder de loepe gaan nemen. De aflevering van 25/7 was echter in enkele opzichten merkwaardig. Er was eerst en vooral de « matraquage » vooraf in de pers. Er gingen « bijzondere zaken » worden gezegd in verband met het oorlogsverleden van Hugo Schiltz b.v. ! In werkelijkheid was het gesprek met Schiltz een gezellige babbel, vooral geconcentreerd op zijn jeugd en vandaar politiek zeer weinig relevant. Het was dus geen « politieke tribune », zoals we Mike Verdrengh verweten in het geval van Gaston Geens, maar eigenlijk leerden we toch erg weinig over de Hugo Schiltz van nu. Het is niet omdat men als zestienjarige een leraar Latijn aftroeft of in de mijnen gaat werken (hoe verdienstelijk we dat ook vinden, dat laatste dan) dat dit iets zegt over een man die het toch tot Vlaams minister van begroting heeft gebracht. Vooral als diezelfde minister een paar dagen nadien aankondigt dat er onbarmhartig zal worden gesnoeid in het budget van cultuur. Dàt was nog eens een gespreksonderwerp. Maar wellicht wist Mike Verdrengh niet dat dit in de lucht hing want hij is alleszins niet bang van een « hardere » aanpak. Dat ondervond b.v. Kurt Van Eeghem, die overigens een zeer makke indruk liet. Niet te verwonderen dat hij z’n « straffe » uitspraak over de BRT (« een derde werkt, een derde werkt tegen en een derde slaapt ») zonder aarzelen weer inslikte. Toch liet diezelfde Verdrengh zich daarna even gemakkelijk in de doeken doen door de « elektriciens »-professoren van de ULB die — zoals deze keer wél terecht in de pers voorspeld — ongestoord publiciteit konden maken voor kernenergie en voor EBES in het bijzonder. (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.32 van 1984)

We hadden het vooraf reeds voorspeld : het invoeren van een wekelijkse gast uit het journalistieke milieu in « Met Mike in zee » zou herrie geven. En haast wekelijks blijkt deze voorspelling uit te komen. In de jongste aflevering (14-8) kregen we zelfs twee keer gelijk. Acteur Jo De Meyere greep immers naar een vorige aflevering terug om « Humo » nog eens de mantel uit te vegen. « Nu maak ik nog ongewild publiciteit voor hen », zei deze trouwe herdershond en inderdaad, dat is ook datgene wat de meeste kijkers ervan zullen onthouden hebben. Wil er niemand eens komen verklaren dat hij zich door De Rode Vaan op z’n pik getrapt voelt ?
Of misschien kunnen we beter een boek schrijven over de eerste minister. Al zal er dan geen misverstand kunnen over ontstaan over het auteurschap, zoals dat hij Frans Verleyen wel het geval is. In zijn eigen blad (« Knack » dus, want we zijn nu toch bezig met op onze beurt publiciteit te maken voor de concurrentie) schrijft deze man immers dat de premier zijn Franse vakantie heeft gebruikt om aan een boek te werken dat nog voor de verkiezingen (uiteraard) zal verschijnen. Bij Mike verspreekt Verleyen zich echter en zegt hij dat hijzelf de auteur is. Tot welke onwelriekende praktijken de bindingen tussen de gezagsgetrouwe pers en het gezag zelf kunnen leiden ! (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.34 van 1985)

We missen zelden een Mike-show. Het zal dus wel zijn dat we deze programma’s niet oninteressant vinden, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat we niet bewust zijn van de zwakke kanten. De uitgave van 18-2 was daarvan nog eens een « goede » illustratie. Cultuurminister Patrick Dewael had blijkbaar vooraf aangekondigd geen verklaringen te willen afleggen over zijn beleidsopties en daarom werd er maar over koetjes en kalfjes gepraat. Nu is Dewael een vlot verteller (net als zovele andere PVV’ers is hij advocaat, dat beroep zal in onze ogen wel steeds iets louche hebben), dus dat had nog best kunnen meevallen, maar Mike slaagde er maar niet in zijn andere gasten op een ernstige manier bij het gesprek te betrekken. Tenzij u opmerkingen als « Cara, is het waar dat een spleetje tussen de tanden geluk brengt ? » of « Patrick Sercu kent men wel in het buitenland maar onze artiesten niet » ernstig noemt. Nochtans kan het interessant zijn mensen die niets met elkaar te maken hebben over een gemeenschappelijk thema aan het woord te laten. Dat bewijst Jan Lenferink met « RUR » op Veronica keer op keer. En dat heeft niks krampachtigs, integendeel ! (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.9 van 1986)

We schreven het reeds vorige zomer, toen we Eddy Merckx tegen het lijf liepen bij de persvoorstelling van « American flyers » : niet alleen ziet hij er opnieuw erg sportief uit en is hij de vriendelijkheid zelve, hij drukt zich vooral beter uit. Een spraakwaterval zal hij allicht echter nooit worden en af en toe kan hij het stamelen nog niet laten, maar in « Mike » (24-2) kon hij ons toch een uur lang gezapig bezighouden over onderwerpen die diverser waren dan we hadden gedacht. Op voorhand was er in de pers een beetje stemmingmakerij geweest opdat we het onderdeel over de dopingaffaire in Italië als het hoogtepunt zouden beschouwen, maar zelf kwamen we veeleer onder de indruk van Merckx’ reactie op het incident met Wilfried Martens op het Heizelsalon in 1981. Het promotiefilmpje dat daarop volgde, kon bij hem duidelijk de pil niet vergulden. Voor Martens des te meer, die dus blijkbaar niet voldoende heeft aan een programma dat helemaal aan hemzelf zal gewijd zijn (eind maart). En wat Mike betreft, onze raadgevingen i.v.m. het zich laten manipuleren door politici hadden hem toen blijkbaar nog niet bereikt… voor zover ze ooit iets zullen uithalen. (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.10 van 1987)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.