Lieven Tavernier viert vandaag zijn 75ste verjaardag.
Lieven is vooral bekend als singer-songwriter zoals dat dan heet, maar hij schreef ook ‘Over water’, een novelle die zich in Gent afspeelt ten tijde van zijn studentenjaren, ongeveer zoals hij dat ook heeft geschetst in het prachtige nummer ‘De fanfare van honger en dorst’, dat net als ‘Eerste sneeuw’ een groot publiek heeft bereikt dankzij Jan De Wilde . Lieven studeerde Germaanse Filologie en behaalde zijn diploma in 1971, wat maakt dat ik hem nog twee jaar heb meegemaakt aan de universiteit. Lieven Tavernier in Humo: “Op een keer kwam de toenmalige studentenleider Renaat Willockx in het universiteitsrestaurant op me afgestapt; doodernstig vroeg hij: Lieven, wat heb je vandaag voor de revolutie gedaan? Er schoot mij niet zo gauw iets te binnen.”
Lieven was ook de vertegenwoordiger van Germania in het Faculteitenconvent en op die manier was hij ook verantwoordelijke uitgever van het FK-nieuws, waarvoor ik nog als jobstudent heb gewerkt (als verkoper) en waarin ik ook mijn eerste kans kreeg (het interview met Lievens mentor Miel Swillens in “Ic Hou” niet meegeteld) om iets te publiceren, met name een zweverig artikel over “Jesus Christ Superstar”.
Omgekeerd kon ik hem overhalen om in de jaren zeventig tot tweemaal toe op te treden in Temse, telkens voor een benefiet, enerzijds voor Chileense vluchtelingen en anderzijds voor stakers van de Boelwerf). Nadien leerde ik hem nog wat beter kennen op de maandelijkse “samenstelling” (letterlijk te nemen) van Tliedboek, waarvan we beiden redacteur waren. Nu zie ik hem af en toe nog eens voorbijfietsen. Ik merk een brede glimlach en hij zwaait met zijn pet.
Lieven Tavernier heeft bij mijn weten tot nu toe reeds vier cd’s uit: ‘Doe het licht’, ‘Ilja’, ‘Nooit voorbij’ en ‘Wit zand’ waarin telkens Gent en de ‘verdwenen jaren’ opduiken.
Sorry voor de eigenaardige foto, maar hij is wel historisch belangrijk. Hij is genomen in 1973 op een optreden van Lieven in Temse ten voordele van Chileense vluchtelingen (de putsch van Pinochet lag pas achter de rug).
Vele jaren later (eind 2025 om precies te zijn) las ik van zijn hand “Een bijzonder kind”. Ik vond het mooi, maar wat kon ik er nog meer over vertellen? Dan maar chatgpt ter hulp geroepen. En, verbazing alom, het duurt een tijdje voor er een antwoord komt, maar uiteindelijk kreeg ik toch dit binnen:
- Een bijzonder kind is geen klassieke roman of verhaal op zichzelf, maar een bundel columns van Lieven Tavernier. Deze columns publiceerde hij oorspronkelijk voor het Radio 1-programma Het Vermoeden. De bundel verscheen in 1992 en omvat korte, vaak persoonlijke en reflectieve teksten.
🖋️ Over de inhoud en stijl
- De teksten zijn column-achtig proza, waarin Tavernier zijn observaties, gedachten en ervaringen uitdrukt.
- De stijl neigt naar poëtiserende vertellingen en gemoedsstemmingen, met archetypische of artistieke figuren en thema’s.
- Vaak worden elementen uit zijn eigen leven of interesses verwerkt — zoals muziek en herinneringen — wat de bundel een autobiografische inslag geeft.
Voor de rest krijg ik wat informatie die ik al wist en die ook hierboven reeds staat, alleen leer ik nog dat hij in 2020 zijn oude schrijfsels heeft gebundeld onder de benaming Tlieverdje. Daar moet ik ooit nog eens aan geraken! En dan komt de eindconclusie:
Een bijzonder kind is vooral interessant als je houdt van:
- korte, reflectieve teksten en columns;
- literaire observaties met een persoonlijke, melancholische inslag;
- het werk van een auteur die ook actief is in muziek en kleinkunst.
’t Is niet wereldschokkend, maar ik ben nu toch blij dat als iemand na mij om informatie over Lieven Tavernier vraagt, die dus wellicht een stuk sneller zal verkrijgen dan ikzelf!
Ronny De Schepper
(Zeer) selectieve bibliografie
Lieven Tavernier, Nescio: de druppel op de gloeiende kachel, De Morgen, 18 december 1982
dagelijks iets degelijks 