Het zomert! De lucht kleurt azuurblauw. Het graan golft goudgeel over het veld. Klaprozen zenden hun vurig rood hemelwaarts. De koeien staan lui dommelend in de schaduw van een eik. Twee mussen laten vechtend om een hapje het stof van de landweg opdwarrelen. Ernest Claes en Stijn Streuvels laten hun blik over dit alles glijden en knikken goedkeurend, het leven is schoon.

Onderwijl begeeft een mensenmassa zich richting de kust. De zee lokt, het strand wenkt. Wie liever niet anderhalf uur in de file zit terwijl de kroost jengelend een aanval uitvoert op strakgespannen zenuwen, die opteert voor de trein. Waar hij zich tussen zwetende, reeds stinkende lotgenoten propt, net als hij verwachtingsvol uitkijkend naar de uren op het moeizaam veroverd half vierkante metertje strand. Waar het geurt naar zonnebrandolie en het vet van boules de berlin, genietend van de verdiende rust tussen het gebonk dat opklinkt uit transistorradio’s, het getier van kinderen, het krijsen van moeders.

Sommigen prefereren het thuis te blijven en soms een terrasje op te opzoeken. Snikheet is het in de stad, iedereen lijkt uit zijn hol gekropen en op diezelfde idee gestuit te zijn: alle terrassen zijn overwoekerd, ze gonzen, ze stoten hun geuren van honderden mensenlijven gretig de lucht in. Het is worstelen om een zitje te bemachtigen, het is geduld oefenen om een verfrissing te veroveren. Maar de lucht is blauw, en hoe blauw! En ergens is het graan geel, héél geel. Het zomert! Alleen niet op het televisiescherm… daar blijkt het plots grijs, een eentonige doffe kleurloze en stoffige tint. 

Het zomert! Ook bij de televisie. Vooral bij onze eerbiedwaardige officiële, door ons allen gesponsorde zender VRT. Helaas kleurt de hemel daar minder blauw en wiegt hun koren minder geel. Zo blijven al die fans van ‘Thuis’ na de onvermijdelijke cliffhanger noodgedwongen op hun honger zitten. Ze moeten zich tevredenstellen met de (niet meer te achterhalen hoeveelste) heruitzending van episoden van ‘F.C. De Kampioenen’ terwijl iedereen die van deze serie houdt natuurlijk al de 127 dvd’s is zijn kast heeft staan naast de boxen met verzamelde films van Kurosawa, Fassbinder, Fellini en Polanski. Op hun honger zitten? Nu, door Jeroen Meus zal hij ook niet meer gestild worden. Je moet voorlopig niet meer aan het raam gaan koekeloeren bij de Schrijnmakersstraat 11 in Leuven want hij noch Katrien zijn er aan te treffen. Meus serveert nog wel opgewarmde kost, er werden oude opnamen uit zonnige oorden uit de diepvries gehaald, ontdooid en voor ulieden geserveerd, ‘Dagelijkse Zomerkost’. Smakelijk!

Een mooi gebaar mocht ik wel opmerken: op vrijdag en zaterdag blijkt men zich extra in te spannen voor mensen die lijden aan dementie of alzheimer. De zeer genietbare detectivereeksen op respectievelijk Eén en Canvas blijken nu herhalingen te zijn. Vrijwel iedereen herinnert zich de plot, weet nog wie de dader is, of hoe hij of zij ontmaskerd werd – en het zijn tenslotte geen films die je twee- of driemaal wil savoureren. Er zijn ook wel de klassieke ‘zomerprogramma’s’. Zo verwent men ons met ‘De stoel’, een programma vol spanning, suspense en humor, flitsend ook want het duurt hooguit vijf minuten. Het betrekt de kijker heel nauw, haalt een aantal van hen uit de luie zetel. Bovendien betrok men dat andere medium, de radio, in het spel – daar kreeg je ’s ochtends een tip: Agatha Christie had het niet beter kunnen uitdokteren. Helaas houden die ‘De Madammen’ er nu mee op, definitief. We zullen hen missen; maar de tip blijft op radio 2 bij ‘De grootste familie’ waar wij, u en ik, hondstrouw deel van uitmaken. De zomerzon jawel maar we moeten het wel stellen zonder die aanlopen naar de milde avond, de rustgevende ‘Blokken’ die je de kick geeft intelligenter te zijn dan al die geselecteerde kandidaten. En ‘Iedereen beroemd’ dat gevarieerd het wee maar vooral wel van de kleine kantjes van onze samenleving in beeld brengt – een slaapmuts waar Klaas Vaak jaloers op is. 

Natuurlijk moet ik toegeven dat er heel voorzichtig voor enige rudimentaire vervanging gezorgd is. Al jarenlang, het is een traditie geworden. Adriaan Van den Hoof staat niet meer aan het hoofd, zijn muzikale ‘talent’ zullen we na zeven seizoenen moeten missen. De olijke springer Fien Germijns neemt over. ‘Switch’ zullen we op de weekdagen kunnen volgen. Vijf kandidaten die zich zogezegd iedere dag inspannen om switchend van de ene plek naar de andere tenslotte naar de finaleplaats te wurmen en dan 1000€ te scoren. Zogezegd iedere dag want die vijf dagen worden telkens in één dag opgenomen, daar moet dus telkens tussen iedere ‘dag’ een flinke verkleedpartij aan de gang zijn! De wonderen van het medium… Met deze brok spanning en jolijt van zo’n dertig minuten zullen we onze honger naar entertainment moeten stillen.

Wie wel aan hun trekken komen deze dekselse zomer zijn de sportliefhebbers. Dan bedoel ik niet de beoefenaars die ondanks de eventuele hitte de spieren laten opbollen, de gewrichten laten kraken, het zweet laten druipen. Nee, ik heb het over de sportfanaten die in hun zetel, drankje bij de hand, andere hand in een zak chips gewurmd naar het scherm staren waar zich door sponsors onderhouden individuen uit de naad werken om een of andere trofee of gekleurde trui te bemachtigen. Die wedstrijden mogen dan veelal overdag of in de vooravond plaatsvinden, geen nood – er wordt ’s avonds ruimschoots voorzien in nabeschouwingen, besprekingen, panelgesprekken… Dat er over een gemiste strafschop, een slecht getimede ontsnapping, zoveel, zo uitgebreid, zo verhit kan gediscussieerd worden… Kosten de rechten op al die sportevenement een flinke bom dan compenseren de uren zendtijd van dit geleuter die geldnood van de zender. Een studio met wat camera’s en een moderator, enkele gasten die graag opdraven om hun kennis te etaleren, en beelden die ze ten overvloede kunnen heruitzenden. Soms – faciliteiten waren toch al deels ter plaatse – organiseert men het vanuit het buitenland waar het evenement aan de gang is, het mag wat sfeervoller zijn en de sportkijker mag al eens likkebaarden bij het zien van zoveel exotisch of historisch schoon waar de ploeg neerstreek.

Indien er ergens een gaatje vrij is in de programmering kunnen we er donder op zeggen dat we een natuurdocumentaire voorgeschoteld krijgen. Over de winter in Finland, of de impact van de klimaatopwarming op de Nijl, of de zandstormen in de Sahara. Geen excuus dus in september om te beweren dat u nog niet weet hoe de red swamp crayfish zich voortplant, hoe het knobbelzwijn zijn territorium verdedigt of hoe het verteringsstelsel van de naakte molrat werkt! De educatieve sectie van de nationale zender liet het allemaal op u los. 

De zomer, ach de zomer. Nee enige verstrooiing hoef ik niet van mijn scherm te verwachten, dat heb ik inmiddels wel begrepen. Een minimum aan afleiding van het leed van de buitenwereld zal ik er niet vinden. Een tegengif voor de gekte van de mensheid, nee dat zal ik elders moeten zoeken. De afstandsbediening bevat een rode knop – uit/stop. Het spaart nog elektriciteit ook, in deze energie-dure tijden. De lucht is blauw, de zon straalt, ik open mijn boek en begin te lezen. Meteen bevind ik me in Ierland, het is winter, het sneeuwt… en ik zag dat het goed was.           

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.