Vandaag is het al 55 jaar geleden dat mijn ouders voor het eerst op vakantie gingen naar Monieux, een klein dorpje aan de voet van de Mont Ventoux. We verbleven daar in het huis van Albert Schilders, de politiecommissaris van Temse en op dat moment dus de baas van mijn vader.

Ik ben in de jaren zestig in totaal drie keer naar de Provence (Monieux) geweest met mijn ouders, met name in 1966, 1967 en 1968. Ik kan dan ook niet direct plaatsen in welk jaar we wélke uitstap hebben gedaan, maar op 13 juli 1967 was ik alleszins thuis in Temse, dat herinner ik me nog zeer goed.

In de loop van die drie jaar herinner ik me uitstappen naar het Romeinse theater in Orange, het zwembad in Saint-Saturnin d’Apt (waar we de kleine Jan Decorte met zijn zus Marlene Edeling (*) en zijn ouders, de acteurs Marc Decorte en Jo Crab) zijn tegengekomen) of de Rode Rotsen in Roussillon.

Die eerste reis was in gezelschap van de familie van Marcel Van Nespen, een andere politieagent uit Temse. Ik kan niet zeggen dat deze eerste kennismaking een groot succes was. Ik was nog net iets te jong om zelf op avontuur te trekken en steeds achter mijn ouders aanhollen was nu niet direct een aantrekkelijk vooruitzicht. Dat zou het jaar daarop helemaal anders worden toen ik me integreerde in een grote bende jongeren van ter plaatse, maar ook van andere vakantiegangers (uit Marseille o.a.). Vooral de aanwezigheid van een aantal beeldschone meisjes zal daar zeker toe hebben bijgedragen. Hieronder vindt men een link naar deze avonturen en tevens ook naar de belevenissen van een aantal andere mensen. Zowel Albert Schilders als zijn echtgenote zijn ondertussen reeds overleden en het huis is nu eigendom van niemand minder dan de Gentse auteur Stefan Hertmans, tevens een medestudent destijds in de Germaanse. Over toeval gesproken!

Veel later ben ik met mijn eerste vrouw, Sonia, nog eens heel even in Monieux gepasseerd, op terugtocht van Spanje, maar dat tel ik niet mee. Het was zo’n druilerig regenweer en Monieux lag er dan nog desolater bij dan anders – procentueel ligt het aantal zelfmoorden er erg hoog, zoals ook Peter Mayle bevestigt (**) – zodat we snel maakten dat we weer wegkwamen (***).
Ook opmerkelijk: ik ben drie keer naar de Mont Ventoux geweest. Dus ook al in juli 1966, toen Tom Simpson nog een onbekommerde deelnemer was aan de Tour. Voor mijn vriend Erik Westerlinck heb ik toen immers een Miroir du Cyclisme meegebracht met daarin de deelnemers aan de Tour van dat jaar. Tom Simpson droeg hierbij nog de wereldkampioenstrui, hij was immers wereldkampioen geworden in 1965. (Toen moet ik ook het ep’tje met « Le téléphon » en « Madame Robert » van Nino Ferrer hebben gekocht.)
Wat de Tour van het jaar nadien betreft, herinner ik me nog heel goed dat ik op 13 juli 1967 nog in Temse was. We waren zelf “rond den blok” aan het koersen toen mijn moeder in de deuropening stond en ons toeriep dat Simpson gestorven was. Op dat moment waren we nog met de prentjes een Ronde van Frankrijk aan het spelen (Erik hield daar een boek met uitslagen van bij) en Simpson stond toevallig aan de leiding. Als ik me goed herinner, hebben we die Ronde niet verder uitgespeeld en is dat ook de laatste die we samen hebben gespeeld…

Het eerste jaar was ik nog te jong om in Monieux veel “apart” te doen van mijn ouders en dus verveelde ik me de meeste tijd. Eigenlijk had ik alleen maar contact met onze buren, de Ughetto’s, zonen van de bakker. Guy, de jongste was slechts drie dagen ouder dan ik, maar hij had zijn groeischeut al gehad en ik nog niet, zoals op de tweede foto duidelijk is te zien.

In 1967 en ’68 daarentegen trok ik op mijn eentje mijn plan en had ik er vele vrienden (Guy, Didier…) en vooral… vriendinnen (Josiane! Renée!). Op foto drie herken ik enkel nog Josiane (centraal), haar zus Arlette (rechts), haar vakantielief (in het midden), Odette Ughetto (tussen hen beiden) en Guy (in de schaduw achteraan).
Dat jaar heb ik ook een cassette opgenomen met singeltjes van Didier, de broer van Renée. Zo herinner ik me Herbert Léonard met “Quelquechose en moi tient mon coeur” (de Engelse versie van “Something’s gotten hold of my heart” van Gene Pitney) en met op de keerzijde een andere cover: “J’ai l’amour dans les mains” (van “I feel love coming on” van Felice Taylor). En dan ook nog zijn eerste eigen nummer: “Etre sincère”. En natuurlijk de Franse versie van “Monia”, wat wij toen allemaal meezongen als “Monieux”!
Er zijn nog andere liedjes uit die periode, waarnaar ik lange tijd op zoek ben geweest: “Les fleurs de mandarine” b.v. van Michel Fugain. Dat is mij ondertussen bezorgd door een vriendelijke lezer, net zoals “Angélique” en “Mes rêves d’enfant”. Dankzij “Chanter la vie”, het zondagmiddagprogramma van Pascal Sévran op France 2, weet ik ondertussen dat het hier respectievelijk Michel Orso (****) en een zekere Monty betreft. Sinds enkele jaren is het programma echter afgevoerd (waarna Sévran kort daarop – van verdriet? – is gestorven) zodat de hoop dat ook andere hits uit die tijd nog eens op het scherm passeren zo goed als vervlogen is…

Nog in 1968 bracht ik voor Erik dan een steen mee van de plaats waar Simpson was gestorven. Toen stond er enkel maar een gedenkplaat naast een hoop opeengestapelde stenen, waarop Simpson naar verluidt zou hebben gelegen (foto vier).
Ook met de Tour 1968 was ik nog in België, want ik herinner me dat we de fameuze tijdrit tussen Herman Van Springel en Jan Janssen bij Erik in het café (op de radio) hebben gevolgd met de “Blommenkinders” (zie elders op deze blog). Mijn eerste liefje, Josie, was daar namelijk toen ook bij, vandaar dat ik het me nog zo goed herinner.
In 1969 zijn mijn ouders zelf ook niet naar Frankrijk geweest en de eerste keer dat ik niét met hen ben meegeweest was in 1970, want dat was in mijn eerste “blokperiode”. Nadien bleef ik altijd in Gent voor de Gentse Feesten, waarna ik voor een eerste keer getrouwd ben en we uiteraard onze eigen weg gingen wat vakanties betreft (Bretagne, Spanje, Joegoslavië…). De eerstvolgende keer dat ik er nog eens met mijn ouders op uittrok situeert zich dan ook in 1981, toen ik pas gescheiden was. We gingen toen samen naar het Zwarte Woud, maar dat was geen succes, zowel dat Duitse verblijf zelf als de combinatie van met je ouders op vakantie gaan als je de dertig al gepasseerd bent. Na drie dagen ben ik dan ook vertrokken om via Keulen en Parijs toch weer richting Zuid-Frankrijk te gaan (deze keer was het echter Saint-Raphaël), maar dat is dan weer een ander verhaal…

Ronny De Schepper

(*) Later ben ik tot de overtuiging gekomen dat ik mijn mening hierover moet herzien. Zie hier.

(**) “In de Vaucluse, zo werd ons verteld, was het zelfmoordcijfer het hoogste van heel Frankrijk, en dat werd meer dan een statistisch gegeven voor ons toen we hoorden dat iemand die drie kilometer bij ons vandaan woonde zich op een nacht verhangen had.” (Een jaar in de Provence, p.48) In mijn persoonlijk geval ging het tweemaal om de vader van één van mijn vrienden. “Uiteraard” vonden die zelfmoorden in de winter plaats, maar zelfs de zomer nadien was zoiets natuurlijk nog altijd onbespreekbaar…

(***) Al liepen we op die korte tijd toch Arlette Ughetto, een nichtje van de twee zonen van de bakker, tegen het lijf.

(****) Je moet inderdaad uitkijken. Er bestaat immers nog een andere Franse hit met als titel “Angélique” (door een zekere Vidal, geloof ik). De “Angélique” van Michel Orso is makkelijk te herkennen omdat ze toch wel heel erg geïnspireerd lijkt door de cavatina uit de Miniaturen op.75 van Antonin Dvorak…

Zie verder:
De ervaring van Albert Schilders
Die van Luc De Ryck
Die van Peter Mayle
Reisverhalen van anderen
Enkele aanbevolen autotochtjes
Luistervoorbeelden

Een gedachte over “55 jaar geleden: eerste vakantie in Monieux

  1. Ben een tervurenaar, wel weg (40 jaar) thans woonachtig in loonbeek, huldenberg. Mijn vrouwtje noemt marleen decorte ! Is de zus van ingrid decorte, ik zelf heb ooit kontackt met een decorte gehad, door een gitaar te verkopen in tervuren, heb ook bert decorte goed gekend, met the misters etc… Who am I ?,, Tilapin, bassist van Hiroshima, nu sinds 1985 blues guitarist , zie the nightcrowd bluesband, 10 tal keren opgetreden jazz rally etc… France, Germany, holland, enz… tof om iets te horen van en over een verre verleden, so long’. Little rabbit, keep on lovin. The blues.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.