De Franse zanger Patrick Bruel (foto YouTube) viert vandaag zijn zestigste verjaardag. Wie hem alsnog een presentje wil bezorgen, kan misschien morgen naar Vorst-Nationaal trekken, want dan treedt hij daar op.

Patrick Benguigui zoals hij echt heet, werd geboren in Tiemcen (Algerije). Zijn ouders waren joodse berbers. Zijn vader verdween toen Patrick drie jaar oud was. Samen met zijn moeder ging hij naar Argenteuil, een voorstad van Parijs. Zijn grote passie was voetbal en in die tijd was zijn grote voorbeeld Johan Cruijff, zo schrijft de Hollandse Wikipedia-man.
In 1978 werkte hij als G.O. (Gentil Organisateur) bij Club Med en hij organiseerde er talentenjachten en deed er zelf ook aan mee. Hij werd gehoord door iemand van Barclay, die hem een singletje liet maken: “Vide” en op de achterkant “Jusqu’au bout”. Het werd geen doorbraak.
Hij kreeg wel de kans om in 1979 zijn eerste filmrol te spelen. Dat was in “Le coup de Sirocco” van regisseur Alexandre Arcady.
Om een beetje op adem te komen en om te beslissen wat hij uiteindelijk wilde doen, vertrok hij naar New York. In eerste instantie om zijn toenmalige vriendin na te reizen, maar de twee geplande weken werden uiteindelijk twee jaar. Hij leerde tevens Gérard Presgurvic kennen, met wie hij het nummer “Marre de cette nana-là” schreef.
Terug in Frankrijk kreeg hij verscheidene filmrollen aangeboden. Zo b.v. in
« La maison assassinée » (1987) naar een roman van Pierre Magnan. Ik heb dit boek niet gelezen maar tijdens zijn bezoek aan onze hoofdstad verklaarde regisseur Georges Lautner dat hij er enkel de hoofdlijn van behouden had en dat hij het einde ervan iets aangepast had maar… dat alles op een echt gebeurde geschiedenis berustte.
Dit laatste is moeilijk te geloven maar ja, in de afgelegen Franse dorpen uit het Zuiden was en is misschien nog heel wat mogelijk dat in Vlaanderen als onwaarschijnlijk of voorbijgestreefd zou bestempeld worden. Hoe dan ook « het vermoorde huis » waarover hier sprake is, wordt met de voorhamer afgebroken door zijn rechtmatige bezitter, een gewezen Franse frontsoldaat van W.O.I, die in 1920 naar zijn geboortestreek terugkeert (Bruel dus).
Hij wordt er door de dorpsbewoners — die hem reeds als dood op het oorlogsmonument lieten inbeitelen — met argwaan bekeken. Zijn ouders en broertjes werden in 1896, aan de vooravond van Saint-Michel, uitgemoord in hun eenzame afspanning, ergens hoog gelegen in het gebergte. Hij kan zich niet in de gemeenschap van destijds inwerken, wekt wel enkele verhitte gevoelens op bij meisjes die zich in een man-arme samenleving al lang met zelfhulp hebben moeten inlaten (W.O.I maakte veel slachtoffers) maar enkel als hij de namen van drie schuldenaars bij zijn vader ontdekt, meent hij een spoor van de daders te vinden.
Onze brave jongen is natuurlijk verkeerd met zijn redenering maar… ondertussen vallen er steeds meer doden in deze bloederige wraakfilm. Het laatste half uur wordt dan ook bijna een klucht (*) met zijn verdronken, platgemalen, door honden opgepeuzelde of neergeschoten doden. Om niet over opgezette of in vergeetputten geworpen lijken te spreken.
Voor acteur-zanger Patrick Bruel was het waarschijnlijk een hele opluchting om eens in de vrije natuur te kunnen optreden. En ook Georges Lautner vermaakte zich daar gedurende enkele maanden. Maar… « La maison assassinée» is enkel een goedkoop afkooksel van de « Florette »- en « Manon »-producties die veel volk lokten. Is er op die manier dan toch nog een toekomst voor de Vlaamse boerenfilm?
Dat jaar stond hij ook in de Olympia voor een aantal concerten. Hoewel ze goed bezocht werden, was het nog steeds geen doorbraak. Die doorbraak kwam er wél met het album “Alors regarde”. Daarop staan nummers als “Place des grands hommes” (zie verder) en het later nogmaals uitgebrachte “Casser la voix”, dat ver buiten de grenzen van Frankrijk bekend werd. De tour volgend op het album was een succes.
In 1992 nam hij de draad weer op met “Toutes peines confondues” van Michel Deville. In een Alpendorpje werden bij een overval twee oudjes vermoord. De daders hebben echter pech, want het waren de ouders van Antoine Gardella (Jacques Dutronc), een beruchte gangster. Met de passieve steun van inspecteur Vade (Patrick Bruel) rekent Gardella af met de overvallers (o.a. “onze” Michaël Pas), maar Interpol-agent Turston (Vernon Dobtcheff) wil van de gelegenheid gebruik maken om Gardella in te rekenen en hij vraagt Vade om hem te helpen. Zoals altijd komt er wel wat erotiek bij te pas bij Michel Deville en daarvoor zorgt deze keer Mathilda May.
In Frankrijk werd in het begin van de jaren negentig gesproken over de “Generatie Bruel”. Hij werd er om geprezen dat hij jong genoeg was om de jongeren aan te spreken en oud genoeg om met de volwassenen mee te praten.
Naast romantische liedjes zingt Bruel ook over zaken in de politiek waarmee hij het niet eens is. Op 21 juni 1995 weigerde hij in Toulon op te treden omdat de burgemeester lid was van het Front National. De voorman van het FN, Jean-Marie Le Pen, viel hem hierover publiekelijk aan. Dat jaar was hij (Bruel natuurlijk, niet Le Pen) ook te zien in een sympathieke bijrol in de remake van “Sabrina” door Sydney Pollack.
Bruel steunt vele goede doelen. Hij treedt op tijdens benefietconcerten tegen kanker, aids en verleende ook zijn medewerking aan een humanitaire actie voor Somalië. Samen met andere artiesten, zoals Pascal Obispo en Jean-Jacques Goldman maakt hij deel uit van de groep Les Enfoirés en staat in dat kader al jaren op het podium voor de restos du coeur, om geld in te zamelen voor dak- en thuislozen. In december 2013 was hij de presentator van het Franse televisieprogramma Téléthon, dat geld inzamelt om onderzoek te bekostigen om spierziekten tegen te gaan. Om dit te promoten kwam ‘Un arc en ciel’ uit, dat hij eerder schreef met zijn (inmiddels ex-)vrouw Amanda Sthers. Dit nummer zong hij met Marina Russo, die een spierziekte heeft, en de Franse zangers Cali en Bénabar. iTunes steunt deze actie voor de eerste keer kosteloos (het geld dat men betaalt voor de download gaat 100% naar het goede doel). Daarnaast is Bruel ook een verwoed pokerspeler en is dan ook te zien op diverse instructie-dvd’s voor poker.
In 2002 schreef Bruel samen met Rick Allison en Marie-Florence Gros het nummer ‘Il faut du temps’ voor het Eurovisiesongfestival. Het werd vertolkt door Sandrine François en zij behaalde de vijfde plaats.
In september 2004 trouwde hij met de ruim twintig jaar jongere schrijfster Amanda Maruani (bekend als Amanda Sthers). Samen kregen ze twee zonen Oscar (2003) en Léon (2005), maar zoals gezegd zijn ze inmiddels gescheiden.
In 2014 is Sylvie Vartan, ondanks een aantal facelifts en andere strakke ingrepen, toch niet te beroerd om de nog altijd sexy moeder van Patrick Bruel te spelen in de komedie van Tonie Marshall, “Tu veux ou tu veux pas”. Hierin speelt Sophie Marceau een nymfomane die valt op de seksverslaafde Patrick Bruel. Dat zag er op papier dus heel aantrekkelijk uit (en in de letterlijke zin van het woord – uiterlijk dus – is dat ook zo), maar de film gaat ten onder aan flauwe grappen als de verspreking van Bruel als ze voor hem gebukt staat: “Est-ce que je peux vous baiser? Euh, aider, je veux dire…”
Bruel is ook vaak te gast in het Franse programma ‘Star Académy’. Hij treedt op met onbekende artiesten en geeft hen tips en adviezen. Ook is hij producer van een aantal artiesten (Julie Reins, Domino, Carrapicho) die onder zijn eigen platenlabel Rendez-vous musique/14 Productions werken.
Tot slot wil ik het nog even hebben over wat mijn lievelingsnummer is van Bruel: “La place des grands hommes”. Het is immers vroeger reeds gebleken: ik ben een “sucker” als het aankomt op nostalgische popteksten. “La maison où j’ai grandi” van Françoise Hardy, “Mes rêves d’enfant” van Monty. Of in ons eigen taalgebied: “Het dorp” van Wim Sonneveld natuurlijk (naar “La montagne” van Jean Ferrat), maar ook “In Den Haag is een laan” van Conny van den Bosch (eigenlijk ook een Frans chanson van Michel Delpech, maar met een nieuwe Nederlandse tekst van Herman Pieter de Boer) of zelfs “Bonnie kom je buiten spelen” van Bonnie St.Claire (misschien omdat het zo makkelijk kan aangepast worden tot “Ronny kom je buiten spelen”?). Om nog te zwijgen van “Penny Lane” en “Strawberry fields forever”, de twee meesterwerkjes van resp.Paul McCartney en John Lennon.
En zo is dus ook “La place des grands hommes” één van mijn absolute lievelingsnummers op dat vlak. Ik heb het echter jammer genoeg enkel in een live-versie. En dat is niet alleen jammer omdat Bruel het zingen vooral overlaat aan de jonge meisjes die zeker in die tijd Clouseau-gewijs aan zijn lippen hingen (**), maar ook omdat hij er een merkwaardige inleiding aan laat vooraf gaan. Hij roept die jongeren namelijk op om niet bang te zijn iets te proberen. “Il vaut mieux vivre avec des remords qu’avec des regrets” is daarbij zijn leuze: “Het is beter te leven met wroeging dan met spijt”.
Ik word daar altijd ambetant van, want eigenlijk roept hij zijn jeugdige publiek daarmee op om drugs te gebruiken bijvoorbeeld. “Het is immers beter te leven met wroeging over het feit dat je het gedaan hebt (en dat je nu verslaafd bent b.v.) dan met spijt van het nooit eens geprobeerd te hebben.”

Ronny De Schepper

(*) Aldus Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.8 van 1988.
(**) Koen Wauters vertelde mij daarover het volgende: “Ik heb daar echt geen problemen mee. Onlangs ben ik naar Vorst-Nationaal naar Patrick Bruel gaan kijken en die heeft in het Franstalige landsgedeelte ook een erg jeugdige aanhang. Ik moet toegeven: hij doet daar inderdaad zijn beklag over, maar ik wil dat absoluut niet doen. Trouwens, ik vond de sfeer in de zaal ongelooflijk. Of het nu twaalfjarigen zijn die daar staan te gillen of dertigjarigen, als je op het podium staat is het altijd tof van respons te krijgen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.