Het is al tien jaar geleden dat de Amerikaanse pianist Jo Alfidi in Brussel is overleden. Een doodsoorzaak heb ik niet kunnen terugvinden.
Joseph Alfidi was een Amerikaans wonderkind dat op vijfjarige leeftijd reeds “La Forza del Destino” dirigeerde. Joey begon daarna op te treden als pianovirtuoos en schreef symfonische composities, kamermuziek en pianowerken terwijl hij het dirigeren verder onder de knie kreeg. Eind november 1960 trad de 11-jarige op met de Antwerp Philharmonic en werd geprezen als “het grootste wonderkind sinds Mozart”. Op 1 december 1960 gaf hij een optreden in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel voor de weduwe Koningin Elisabeth van België, waarbij hij optrad in zijn vele rollen als pianist, dirigent en componist.
De live-opname van dit concert, uitgebracht als een set van 2 LP’s genaamd “Command Performance”, bevat zijn eigen pianoconcert nr. 2, Beethovens symfonie nr. 8, Beethovens derde pianoconcert, Chopins Etude Op. 25 nr. 12, en Rachmaninoffs Prelude in cis mineur.
Hij aanvaardde een uitnodiging van Koningin Elisabeth om te studeren aan het Brusselse Conservatorium, waar hij onder meer Eduardo del Pueyo en Jean Absil onderwees. In 1965 behaalde hij zijn Diplôme Supérieur voor piano en sloot zich voor een studieperiode van drie jaar aan bij de Chapelle Musicale Reine Elisabeth. Hij “dankte” haar met derde te eindigen op de Elisabethwedstrijd 1972 (*). In de finale speelde hij het fameuze derde pianoconcerto van Sergei Rachmaninov. Zoals gebruikelijk werd van deze uitvoering ook een plaat geperst, daarom is het eigenlijk opmerkelijker dat hij enkele jaren later ook nog een plaat heeft gemaakt met het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen. Onder leiding van zijn landgenoot Theodor Bloomfield speelt hij hierop het concerto van George Gershwin. Hij bleef al die tijd hier wonen (het hoefden niet altijd pianisten “van achter het ijzeren gordijn” te zijn), want hij heeft ook enkele kamermuziek-albums opgenomen voor EMI-Belgium. Al die tijd gaf hij les aan het conservatorium van Luik.
Ronny De Schepper
(*) Voor alle duidelijkheid, de aanhalingstekens staan er niet voor niks want Elisabeth zelf was reeds in 1965 overleden.
dagelijks iets degelijks 