Manu Verreth (1940-2009)

Manu Verreth (1940-2009)

Morgen zal het reeds tien jaar geleden zijn dat Manu Verreth is overleden. Bij het grote publiek is hij vooral bekend als Jomme Dockx en als presentator van de hilarische “Pak de Poen”-show, maar ik heb hem in de jaren tachtig leren kennen als directeur van het Mechels Miniatuur Theater, waar ik gedurende een hele tijd toch kind aan huis was. Akkoord, ik had er meer contact met zijn tweelingbroer René, met Nora Tilley, Tessie Moerenhout, Tuur De Weert, Jaak Van Assche of zelfs Jacques Vermeire, maar toch bewaar ik een goede herinnering aan de man.
Lees verder “Manu Verreth (1940-2009)”

Nora Tilley (1952-2019)

Nora Tilley (1952-2019)

De populaire actrice Nora Tilley is gisteren thuis in Putte overleden. De uitvaartdienst zal plaatsvinden in besloten kring. “Nora (die na eerst borstkanker te hebben overwonnen, te maken kreeg met de spierziekte ALS, RDS) had haar grenzen al een paar keer verlegd, maar toen na het gebruik van armen en benen ook haar stem wegviel, nam ze het voor haar onvermijdelijke besluit”, zo geeft de familie nog mee in een mededeling aan Het Nieuwsblad.
Lees verder “Nora Tilley (1952-2019)”

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Actrice Tessy Moerenhout zou vandaag 65 geworden zijn, mocht ze niet reeds op 59-jarige leeftijd overleden zijn aan borstkanker. Ik heb Tessy tamelijk goed gekend, vooral in de jaren tachtig toen ik het Mechels Miniatuur Theater, waaraan zij verbonden was, onveilig maakte. Toegegeven, ik deed dat vooral omwille van Nora Tilley, maar Tessy was toch ook vaak in de buurt. Ik herinner me vooral die avond samen met mijn vriend Luc Carnier als we ons in de drank hebben gestort, met naast Nora en Tessy, ook nog Dirk Stuer, de toenmalige vrijer van Tessy.
Lees verder “Tessy Moerenhout (1952-2011)”

Agnes of God, een moeilijke keuze…

Wie vermoordde het pasgeboren kind van Zuster Agnes en wie was de vader ? Een gedroomd uitgangspunt voor een thriller. Vooral omdat Zuster Agnes (Agnes De Nul) geestelijk gestoord is en zelf dus geen antwoord kan geven op deze vragen en er een gerechtspsychiater (Tessy Moerenhout) wordt bijgesleurd om haar via hypnose terug in de tijd te voeren. En waarom doet Zuster Overste (Jenny Tanghe) zoveel moeite om het werk van de psychiater te verhinderen ?
Lees verder “Agnes of God, een moeilijke keuze…”

Broeck af

« Groenten uit Balen », « Tien jaar later », « Au bouillon belge », ja zelfs « Mazelen » dat door sommige confraters als « Bazelen » werd betiteld, we hebben het allemaal niet alleen gepruimd, maar zelfs goed gepruimd. En dan hebben we nog niet eens onze « Brief aan Walter » in herinnering gebracht, brief die we auteur Walter Van den Broeck openlijk in dit blad schreven om hem te feliciteren voor z’n « Brief aan Boudewijn ». Kortom, onze verwachtingen voor « De rekening van het kind », tien jaar later, d.i. tien jaar na de creatie, door het Mechels Miniatuur Theater gebracht in een regie van Jaak Van Assche (van wie we onlangs ten tweeden male het schitterende « Rita op school » nog eens gingen bekijken) stonden hoog gespannen. De afgang was des te dramatischer.
Lees verder “Broeck af”

Hedda “Gambler”

Indien Henrik lbsen in oorsprong niet Brynjolf Bijarme had geheten, maar — ik zeg zo maar iets — Tennessee Williams, dan had hij zijn Hedda Gabler misschien beter de familienaam Gambler, speelster, meegegeven, want dat is precies wat ze doet. Mevrouw Gabler verveelt zich en daarom « speelt » ze maar met andermans levens. En ze verliest nog op de koop toe. Ach en wee dus.
Lees verder “Hedda “Gambler””

Het is geen leven, Jeanne

Het is geen leven, Jeanne

Eliane en Martine Boëri, Eva d’Arlan en Chantal Pelletier vonden dat in plaats van over hun problemen als vrouw voortdurend maar te zitten kletsen (of het nu in de vrouwenpraatgroep is of bij de koffieklets maakt in feite geen verschil), zij er beter een toneelstuk zouden rond maken. Uit improvisaties groeiden uiteindelijk een aantal sketchen die zowat alle aspecten van de man-vrouw-relatie belichten en vaak ook uit diverse hoeken.
Vertrekkend van deze basistekst heeft vertaler en regisseur Jos Van Gorp zichzelf en de drie actrices, Agnes de Nul, Tessy Moerenhout en Nora Tilley, in het Mechels Miniatuur Teater, de nodige vrijheid verleend om er zelf rond te improviseren en op die manier de situaties gemakkelijker naar hier toe te halen, waarmee de ware geest van het stuk niet geschaad wordt maar integendeel de lijn ervan wordt doorgetrokken. Zo werd “Les trois Jeanne” “Het is geen leven, Jeanne”, waarbij Jeanne staat voor àlle vrouwen. De mannen heten dan weer allen Jef, al wil er hier en daar ook al eens een Gaston of een Miel tussenglippen.
De sketchen lopen (een paar uitzonderlingen niet te na gesproken) vlot in elkaar over en zijn in het uitwerking verscheiden genoeg om niet te gaan vervelen (al was door het razende tempo een pauze wel welkom geweest). Uiteraard houdt dat evenzeer in dat niet alle onderdelen even geslaagd zijn. Persoonlijk storen ons nogal de spreekkoren die er af en toe in voorkomen.
Het meest positieve van de vertoning is echter het neerpoten van een aantal typetjes op scène. En hier laten de drie actrices zich allen van een andere zijde opvallen. Zo is Nora Tilley meesterlijk in het gestalte geven aan enkele “venten”, Tessy Moerenhout is vooral op dreef wanneer ze (al dan niet gefingeerde) tragische situaties moet uitbeelden, terwijl Agnes de Nul de lachers op haar hand heeft. Een lichtpunt dus in dit zwakke seizoen van het MMT.
Lees verder “Het is geen leven, Jeanne”

Een (grijns)lach en een (lever)traan

Gewoontegetrouw opent het Mechels Miniatuur Theater zijn seizoen in de eigen zaal met een stuk dat vorig jaar reeds als reisvoorstelling werd gebracht (om aldus repetitieproblemen te omzeilen), namelijk « Er valt een traan op de tompoes » van Annie M.G. Schmidt. Toch zal er nu meer dan de gewone routine-herhaling aan te pas gekomen zijn. Door haar zwangerschap is Nora Tilley immers uit de rolverdeling verwijderd (als wij nog over een goed geheugen beschikken, menen we zelfs dat zij in haar rol als onstuimige dochter een discussie aangaat over het al dan niet hebben van kinderen) en vervangen door Tessy Moerenhout. In de oorspronkelijke versie speelde deze de rol van een rijpere vrouw, wat een vreselijke miscasting bleek te zijn. Haar rol wordt nu overgenomen door Nelly Rosiers, maar jammer genoeg zullen we deze niet op haar merites kunnen beoordelen omdat de première samenvalt met ons feest.
Wie we echter wel op de rooster kunnen leggen dat zijn de overige acteurs : Mandus De Vos als Ben, een zieke, oude man met zelfmoordneigingen; Jenny Tanghe als Sofie, zijn altijd drukdoende (maar bedrogen) vrouw; en Theo Hijzen als de schoonzoon, die hogere ambities heeft maar uiteindelijk braafjes schoonpapa zal opvolgen in « de zaak » (een schrijnwerkerij of zoiets). Ontsnappen ook niet : regisseur Paul Cammermans en schrijfster Annie M.G. Schmidt zelf. Zéker niet, zelfs !
Lees verder “Een (grijns)lach en een (lever)traan”

One more time

Nogmaals over “De Collega’s” dus. Maar “one more time” betekent ook iets in de zin van “bis”. En inderdaad, volgend seizoen moegen de collega’s een bisnummer (tweede reeks) opvoeren. Juich ik daarom? Niet bepaald, maar ik zal er ook niet om treuren. De laatste aflevering zette echter jammer genoeg eerder de gebreken dan de kwaliteiten van de reeks dik in de verf.
Lees verder “One more time”