Op 18 oktober 1964 traden The Rolling Stones voor het eerst op in ons land. Ze werden daarbij geïnterviewd door niemand minder dan nonkel Bob en tante Terry! (foto Pinterest)
Lees verder “Zestig jaar geleden: de Stones bij nonkel Bob en tante Terry”
“Ik zoek een illustratie voor een artikel van mij uit de jaren zeventig waarin ik de superioriteit van de Nederlandse kinderprogramma’s boven de Vlaamse wil aanduiden,” zei ik tegen chatgpt. “Als Nederlandse voorbeelden haal ik dan de film van Ome Willem aan, de Bereboot, Paulus de Boskabouter, de Fabeltjeskrant enz. De Vlaamse voorbeelden zijn uiteraard Tante Terry en Nonkel Bob. Kunt u dit in een cartoon (in landscape) illustreren a.u.b.?” Wie het artikel leest, zal zien dat het – laten we maar zeggen – een leugentje om bestwil is en het resultaat klopt ook niet echt met de realiteit, maar what you see is what you get…
Lees verder “45 jaar geleden: hoe Tante Terry Ome Willem bedroog”
Of je het nu graag hebt of niet, het is een feit dat kinderen verdomd veel en graag naar televisie kijken. Het is uiteraard in de eerste plaats onze taak om dit tegen te gaan : kinderen moeten spelen, zelf actief zijn, niet lijdzaam naar dat kastje zitten turen, dat dan op de koop toe ook nog hun ogen ruïneert. Maar daarnaast moeten we ook de kinderprogramma’s als zodanig eens aan een kritisch onderzoek onderwerpen. In beide gevallen echter denk ik niet dat we repressief mogen optreden. Als een kind graag naar televisie kijkt, tracht het dan af te leiden (te verleiden ?) met andere, meer interessante zaken. Als een kind graag naar een (in onze ogen) « dom » programma kijkt, praat er dan over, maar verbied het niet « ex cathedra ».
Lees verder “45 jaar geleden: door de ogen van een kind gezien”
In het Imeldaziekenhuis van Bonheiden is vijf jaar geleden de legendarische omroepster en tv-presentatrice Tante Terry op 86-jarige leeftijd overleden. Ze wordt beschouwd als één van de pioniers van jeugdprogramma’s.
Lees verder “Terry Van Ginderen (1931-2018)”
Er was eens… de tijd dat de dieren spraken, maar voor zover ik weet spreken ze nog steeds. Ze lijken beter met elkaar te communiceren dan de mens, misschien hebben ze er een minder ingewikkeld instrumentarium voor nodig.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (92)”
dagelijks iets degelijks 