Michèle Morhange

Michèle Morhange

Bijna twintig jaar geleden zorgde uitgeverij Manteau voor enige verbazing door in haar misdaadreeks een roman uit te brengen van een Gentse schrijfster die zowaar bij een Franstalig-Zwitserse firma (Luce Wilquin) haar werk uitgeeft. Zo werd “Le jardinier de la solitude” van Michèle Morhange “De hof der eenzaamheid”. “Le piège” (“De valstrik”) en “Fausse note” (“Valse noot”) liggen nog op een vertaling te wachten.
Wanneer iemand Michèle Morhange ter sprake brengt, valt ook steevast de naam van de onlangs overleden grootmeester Georges Simenon. Woont de nieuwe Simenon dan in Deurle? Even aanbellen en gewoon vragen.
Maar eerst vraag ik in welke taal Michèle Morhange het gesprek wil voeren. “In het Nederlands natuurlijk!” zegt ze verontwaardigd… met een onmiskenbaar Frans accent. In de loop van het gesprek valt ze trouwens geregeld terug op Franse uitdrukkingen. “Stoort dat niet?” vraagt ze dan. “Integendeel,” antwoord ik, “dat zorgt voor een beetje couleur locale.”
Lees verder “Michèle Morhange”