85 jaar geleden: Philemon De Meersman wint de eerste Waalse Pijl

85 jaar geleden: Philemon De Meersman wint de eerste Waalse Pijl

De Waalse Pijl (FransLa Flèche Wallonne) is een Belgische wielerklassieker, die sedert 1936 in Wallonië verreden wordt. Op 13 april won Philemon De Meersman de eerste editie. Met zijn 21 jaar is hij trouwens nog altijd de jongste winnaar. In de jaren vijftig en zestig vormde de wedstrijd samen met Luik-Bastenaken-Luik het Ardens wielerweekend, waarvan ook een gezamenlijk klassement werd opgemaakt. Tegenwoordig zitten er een aantal dagen tussen de wedstrijden in en wordt een dergelijk klassement nog slechts officieus opgemaakt. De wedstrijd maakte toen deel uit van de Challenge Desgrange-Colombo en de Super Prestige Pernod. De wedstrijd kende in de loop der jaren verschillende start- en finishplaatsen. Sedert 1983 is Hoei de vaste finishplaats, alwaar de beruchte Muur van Hoei als scherprechter fungeert, omdat de aankomst boven op deze steile helling gesitueerd is. Sinds 1998 is er ook een koers voor vrouwen. Vanaf 2005 was de Waalse Pijl drie jaar onderdeel van de UCI ProTour. Vanaf 2011 behoort hij tot de UCI World Tour. Tegenwoordig is de organisatie van de wedstrijd in handen van de Amaury Sport Organisation (ASO), die ook de Ronde van Frankrijk organiseert. (Wikipedia)

Lees verder “85 jaar geleden: Philemon De Meersman wint de eerste Waalse Pijl”

Baby Giro

Baby Giro

De Ronde van Italië voor beloften, beter bekend onder de bijnaam Baby Giro, is een jaarlijkse wielerwedstrijd in Italië voor beloften (vroeger amateurs) en een kleinere uitvoering van de ‘grote’ Ronde van Italië. In 2009 werd de naam van de rittenkoers veranderd in Girobio, met als bedoeling de aandacht die de Giro voor het milieu heeft in de verf te zetten.

Lees verder “Baby Giro”

Twintig jaar geleden: Lance Armstrong wint zijn eerste Tour

Twintig jaar geleden: Lance Armstrong wint zijn eerste Tour

Vandaag is het precies twintig jaar geleden dat Lance Armstrong zijn eerste Tour won (foto YouTube). Later zouden er nog zes volgen, zoals iedereen wel weet, en nog later zouden ze hem alle zeven afgenomen worden omwille van georganiseerd dopinggebruik.

 Classement général :
 1. Lance Armstrong

2. Alex Zülle  à 7’37”
3. Fernando Escartin  à 10’26”
4. Laurent Dufaux  à 14’43”
5. Angel Casero  à 15’11”
6. Abraham Olano  à 16’47”
7. Daniele Nardello  à 17’02”
8. Richard Virenque  à 17’28”
9. Wladimir Belli  à 17’37”
10. Andrea Peron  à 23’10”

Ronde van Italië

Ronde van Italië

Op 7 augustus 1908 werd in de Gazzetta dello Sport de eerste Ronde van Italië aangekondigd. In navolging van een autorace door heel Italië, die werd georganiseerd door concurrent Corriere della Sera (maar ook geïnspireerd door twee uitgaven van de Ronde van Sicilië die eraan voorafging), presenteerde de krant in zeven grote kolommen de Italiaanse tegenhanger van de Tour de France. De eerste etappe van de Giro startte op 13 mei 1909 in Milaan en eindigde daar ook op 30 mei. In die eerste editie werd 2448 kilometer overbrugd, die verdeeld waren over acht etappes. De Italiaan Luigi Ganna werd met 25 punten de winnaar van het evenement, want de einduitslag werd bepaald door de plaatsen in de rituitslagen samen te tellen. Sindsdien wordt de Giro door de op roze papier gedrukte krant georganiseerd. Om die reden draagt de leider in het algemeen klassement een roze koerstrui. (Wikipedia)

Lees verder “Ronde van Italië”

Marco Pantani (1970-2004)

Marco Pantani (1970-2004)

Morgen zal het al vijftien jaar geleden zijn dat de Italiaanse wielrenner Marco Pantani dood werd aangetroffen in zijn hotelkamer in Rimini, nadat hij niet was komen opdagen bij het diner. Verschillende media speculeerden over zelfdoding middels verdovende middelen. Na autopsie bleek een hartstilstand de doodsoorzaak. Latere persberichten gaven, volgens het persagentschap Ansa, een overdosis cocaïne als doodsoorzaak. Op 2 augustus 2014 meldde de krant Gazzetta dello Sport dat het onderzoek naar de dood van Pantani heropend werd. In 2015 kwamen de onderzoeksresultaten van toxicoloog Franco Tagliaro naar buiten. De Italiaanse professor kwam tot de conclusie dat hij is gestorven aan een cocktail van cocaïne en antidepressiva. Maar voor wie toch in een “conspiracy theory” wil geloven: op 14 maart 2016 werd in een nieuw onderzoek beweerd dat Pantani de Giro van 1999 niet mocht winnen, omdat de camorra te veel gokgeld zou verliezen. Hierop werden zijn bloedstalen vervalst volgens het onderzoek en verdween hij dus op de laatste dag uit de Giro.

Marco Pantani begon in 1992 met professioneel wielrennen, eerst bij de ploeg Carrera, later bij Mercatone Uno. Als wielrenner was Pantani een echte klimmer, die de beslissing tijdens beklimmingen probeerde te forceren. Door zijn korte lichaamslengte, kale schedel en grote oren had hij de bijnaam Il Elefantino (Het Olifantje). Om begrijpelijke redenen hield Pantani niet van die bijnaam. Zijn voorkeur ging uit naar Il Pirata (de piraat).
In zijn debuutjaar 1992 won hij met overmacht de Baby Giro. In 1994 volgde de doorbraak in het profpeloton. Pantani won overtuigend twee zware Dolomieten-ritten in de Giro en werd tweede in het eindklassement. In de Tour van datzelfde jaar kon Pantani geen rit winnen, maar zorgde wel voor spektakel in de bergen. In Parijs eindigde Pantani als derde.
In 1995 kon Pantani zijn tweede plaats in de Giro niet verdedigen. Door een aanrijding tijdens een training moest hij aan de kant blijven. De Tour kon Pantani wel rijden. In de voorbereiding op de Tour toonde Pantani al goede benen door een bergrit in de Ronde van Zwitserland te winnen. De Tour verliep voor Pantani succesvol met twee spectaculaire overwinningen in de bergen, een rit naar Alpe d’Huez en de rit naar Guzet Neige. In het klassement kon hij niet meespelen en werd uiteindelijk dertiende. Op het WK in Colombia eindigde Pantani in een spannende wedstrijd als derde.
Later dit jaar kwam hij hard ten val in de wedstrijd Milaan-Turijn. Na een lange revalidatie begon Pantani in 1997 weer met wielrennen, en in dat jaar won hij twee etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de etappe naar Alpe d’Huez, die hij in een recordtijd beklom (37’35”).
In 1998 won hij met overmacht zowel de Ronde van Frankrijk als de Ronde van Italië met in beide rondes twee etappezeges. Voor de Tour was het de eerste Italiaanse overwinning in meer dan dertig jaar.
Na zijn grote successen in 1998 ging het snel bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte hij betrokken bij een dopingschandaal. Twee dagen voor het einde van de Ronde van Italië werd Pantani, die op dat moment het klassement aanvoerde en onbedreigd op zijn tweede overwinning in successie leek af te stevenen, uit de koers genomen vanwege een te hoog hematocriet-gehalte. Zoals gezegd wordt er gesuggereerd dat er “foul play” in het spel was, maar het dient wel gezegd dat Pantani ook op andere momenten in opspraak is gekomen. In de jaren die volgden was Pantani niet meer in staat om, zoals hij dit vroeger kon, voor zijn vak te leven. Hij raakte in een depressie en verdween uit de ogen van het publiek. Een ontroerend moment was nog toen de Vlaamse charmezanger Guido Belcanto hem dankzij één van de werken van Rob Van Oudenhoven ging opzoeken om hem een huldelied te zingen op muziek van “Ti amo” van Umberto Tozzi (foto YouTube; tekst grotendeels Wikipedia).

Lees verder “Marco Pantani (1970-2004)”

Tien jaar geleden: dopingbezitters in de cel

Tien jaar geleden: dopingbezitters in de cel

In Frankrijk werd donderdag een nieuwe wet gestemd, waarbij dopingbezit bestraft wordt met vijf jaar gevangenisstraf (en 75.000 euro boete, maar daarover ga ik me niet druk maken). Komaan zeg, hebben ze in Frankrijk dan zoveel plaats in hun gevangenissen? Kunnen we een aantal gasten uit onze overvolle gevangenissen dan daar niet dumpen?

Lees verder “Tien jaar geleden: dopingbezitters in de cel”