Tuut zei de trein en de statie vertrok

64 gianni bugnoZoals naar gewoonte opende de KNS ook haar 135ste speeljaar een beetje feestelijk. Op de affiche : « Romeo en Julia » in een vertaling, of beter een hertaling, van Hugo Claus. Wij reserveerden te laat voor de feestdis, zodat we pas naar de matinee op zondag konden. Maar zo kon ook de zoon van elf meteen mee voor een portie Shakespeare die ons eerder als een geheugensteuntje overviel dan als een hartverscheurend drama.
Lees verder “Tuut zei de trein en de statie vertrok”

Uitgesteld televisie kijken

De laatste tijd is er heel wat te doen rond “uitgesteld televisie kijken”. Met de moderne technologie geven de kijkers er immers de voorkeur aan om een programma op te nemen en pas naderhand te bekijken, omdat men dan de reclameblokken makkelijk kan overslaan. Dat vinden de investeerders natuurlijk niet leuk. Maar in plaats van daar de terechte conclusie uit te trekken dat we met z’n allen hun reclamebrol meer dan beu zijn, willen zij juist dat er maatregelen worden getroffen om op de een of andere manier te beletten dat reclameblokken worden doorgespoeld. Alhoewel ik me nog altijd afvraag hoe ze dat gaan doen, vinden ze hiervoor zowaar gehoor bij minister Turtelboom. Van liberale signatuur natuurlijk, of wat had je gedacht?
Bon, so far so good, of beter gezegd: niet zo goed, maar we kunnen het voorlopig nog even uitzweten. Maar begint de pers nu ook stokken in de wielen te steken? Alleszins was mijn krant (Het Nieuwsblad) er als de kippen bij om te “verklappen” dat Lien Van de Kelder de dood vindt in de reeks “Zone Stad”. Akkoord, we wisten al dat ze eruit trok “om een internationale carrière te beginnen“, dus het zat er dik in dat dit zou gebeuren, maar Het Nieuwsblad vertelt er vlug ook even van naaldje tot draadje bij op welke manier ze aan haar einde komt. ’t Zal dus niet erg spannend zijn vanavond. Want men verwacht toch niet dat, als men “Zone Stad” opneemt (dat vrij laat wordt uitgezonden), dat men dit programma dan nog diezelfde avond (zeg maar: nacht) gaat bekijken?

“De reis naar Lourdes”

Een andere doelstelling van Jean-Pierre De Decker was “professioneel volkstheater” brengen. Waarmee hij uiteraard zowel Arne Sierens en C° als de amateurs van het Gentse volkstoneel tegen zich in het harnas joeg. Op basis van “Dahlia’s en gladiolen” in 1999 in de Minardschouwburg kon ik daar zeker inkomen. Toen liet Guy Van Sande de regie nog over aan zijn toenmalige vriendin Mimi De Wilde. In februari 2000 nam hij zelf het heft in handen bij “De reis naar Lourdes”: “Wat we zelf doen, dat doen we beter…”
De voorstelling werd voorafgegaan door een flauwe soap in de sponsorende krant (De Gentenaar) en ook tijdens het nieuwjaarsconcert konden we al een voorproefje meemaken waarbij Mathias Sercu in de huid kroop van Elvis Presley. Maar de meest hilarische momenten vloeiden voort uit de interactie tussen gefilmde scènes en het reële acteren. Het “naspelen” van een dansscène uit “The Sound of Music” behoorde zeker tot één van de komische hoogtepunten, die voor de rest nochtans ook kwistig waren rondgestrooid.
Dat die passages vaak helemaal los stonden van de gang van het verhaal, stoorde ons minder dan bij de “reflectieve” passages, die even overbodig werden ingelast. Het was duidelijk dat men hiermee het verwijt van een gewone “deurenkomedie” te brengen wilde ondervangen. Maar daarvoor was een dergelijk schaamlapje onvoldoende. En dat was dan ook onze fundamentele kritiek: is dit nu de functie van een repertoiretheater? Dient gemeenschapsgeld dààrvoor? Is dit niet eerder een lucratieve “vrije productie”?