Veertig jaar geleden ging een aflevering van “Een vinger in de pap” over tienerverdriet. Een beetje ontgoochelend want de essentie daarvan is (althans als wij in ons geheugen spitten) dat dit onbegrepen verdriet is. Dat m.a.w. de volwassenen ermee de spot drijven, het futiel vinden, terwijl het voor de tiener in kwestie echt erg is, zeer erg zelfs. Zodat men zelfs aan zelfmoord denkt en zo. In “Een vinger” werd er echter meer objectief verdriet besproken, zo o.m. door een meisje dat treurde om de dood van haar cavia.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Kekulé kakelt en legt een ei” →