Veertig jaar geleden ging een aflevering van “Een vinger in de pap” over tienerverdriet. Een beetje ontgoochelend want de essentie daarvan is (althans als wij in ons geheugen spitten) dat dit onbegrepen verdriet is. Dat m.a.w. de volwassenen ermee de spot drijven, het futiel vinden, terwijl het voor de tiener in kwestie echt erg is, zeer erg zelfs. Zodat men zelfs aan zelfmoord denkt en zo. In “Een vinger” werd er echter meer objectief verdriet besproken, zo o.m. door een meisje dat treurde om de dood van haar cavia.

Over cavia’s gesproken, de hoofdfiguur van “Ik ben een wolk” van Dagmar Kekulé (de 15-jarige Paulina Hummel) heeft als enige gezellen twee cavia’s King en Kong die vrij door haar appartement crossen. Haar broer Joker is immers met de noorderzon naar Alaska vertrokken en haar moeder Lisa is voor een ontwenningskuur (alcohol) in een gesticht opgenomen.
Een deprimerend boek, dat had u al geraden. Door de inleiding moet men zich werkelijk heen-bijten. Zola heeft er niets aan. Zo de beschrijving van Lisa : “Soms denk ik weleens dat het het noodlot is. Lisa trekt altijd aan het kortste eind. Wordt altijd door de een of andere griezel beetgenomen” (p. 45). Geen wonder. dat Paulina “een wolk” wil zijn. Maar dat lukt niet al te best, want net is ze maar met zichzelf in het reine wat haar moeder betreft (haar vader was een “griezel” die haar moeder heeft laten zitten), als Blues komt opdagen. En dan begint Paulina’s tienerverdriet maar pas goed. Want de 17-jarige Blues (eigenlijk Gottfried, maar zijn naam is al een programma natuurlijk) is ontsnapt uit een inrichting waar hij verbleef wegens diefstal. Paulina neemt hem bij zich op (neen, er gebeurt niet wat u denkt, maar verliefd wordt ze natuurlijk wél), de hele buurt keert zich tegen haar en uiteindelijk wordt niet alleen Blues maar ook zij in een inrichting gestopt. Goodbye, cruel world!
De taal die hierbij door Kekulé (Duitse scenariste die hiermee haar eerste jeugdboek aflevert) wordt gehanteerd, is zeer cru, zeer scherp, recht uit, films als “Christiane F.” Natuurlijk is het verhaal niet zo schokkend als dat van de film over jonge druggebruikers, maar uiteindelijk biedt deze film nog enig perspectief, het boek niet. Kekulé legde een ei en wij blijven ermee zitten.
Enkel voor sterke karakters dus die zich niet laten meeslepen door de depressieve sfeer.

Referenties
Ronny De Schepper, Kekulé kakelt en legt een ei, De Rode Vaan nr.10 van 1982
Dagmar Kekulé, IK BEN EEN WOLK, uitgeverij Lotus, 145 blz.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.