Als het doek valt voor Flandria moet Jos op zoek naar een nieuwe ploeg. “Eigenlijk jammer want ik kon goed overweg met Lomme Driessens. Die zei steeds maar: Kèèske, ge moet wachten gij, niet zo onbesuisd rijden. Die hield me strak en daar luisterde ik wel naar. In ’66 tussen die vrijbuiters van Televizier ging de teugel weer los. Zo kneep ik er in de Vuelta eens tussen uit. Ik waande me zeker van de etappewinst en tegelijk de leiderstrui. Komt me daar op de meet nog zo’n klein kutspanjaardje voorbij geschoven. Ik hai ut hul klòtmenneke nie ins in m’n wiel zien zitten. Mooi dat hij wel tien dagen aan de leiding bleef. Kassa natuurlijk. Op twee seconden stond ik al die tijd achter die klojo in het klassement. Toen heeft Jo de Roo me nog wel goed de oren gewassen. Ik had allang die leiderstrui moeten hebben, volgens Jo. We waren beroeps om geld te verdienen, niet om twiddes te worre. Uiteindelijk won ik nog wel de groene trui. Heel vereerd voelde ik me, dat streelde me echt”.