Bert Vermeire wordt 75…

Bert Vermeire wordt 75…

Robert Vermeire (foto’s de Wielersite) werd vijf keer wereldkampioen en acht keer Belgisch kampioen bij de amateurs. Op zijn 35ste werd hij noodgedwongen prof omdat een toenmalig reglement van de wielerbond in die tijd verplichtte om op die leeftijd te kiezen voor de profs of de veteranen. Bij de profs werd hij nog vijfmaal tweede op het Belgisch kampioenschap na Roland Liboton. Hij reed tot zijn 42ste en won meer dan 200 cyclocrossen. Een prachtige erelijst dus die evenwel overschaduwd wordt door een aloude discussie: Bert Vermeire zou een symbool zijn van de “oude” manier van crossen. Je weet wel: veel loopwerk, door de modder baggeren enz. Om die reden was hij ook maar heel kortstondig bondscoach en werd hij vervangen door Eric De Vlaeminck. Eind september 2013 verscheen over Robert (algemeen bekend als ‘Bertje’) Vermeire een boek van de hand van auteur Stefaan Van Laere en ik hoop dan ook daar de bevestiging of de ontkenning te vinden van die stelling. Volgens mij kan zoiets worden vastgesteld aan de hand van b.v. de wereldtitels die Bert heeft behaald. Die kan ik uiteraard ook op de Wielersite terugvinden, maar het probleem is dat ik mij na al die jaren niet meer kan herinneren op welk parcours die wedstrijden werden betwist…

P.S. Wat niet kan worden ontkend, is dat Bert – in tegenstelling tot vele andere veldrijders – zeer weinig op de weg heeft gereden (of althans toch weinig in uitslagen voorkomt).

Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour

Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour

De Franse wielrenner Julian Alaphilippe (foto’s Erik Westerlinck) heeft de prijs voor de Superstrijdlust beet in deze Tour de France mede dankzij zijn twee ritzeges en twee weken dragen van de gele trui.

Julian Alaphilippe (Saint-Amand-Montrond, 11 juni 1992) is een Frans wegwielrenner en voormalig veldrijder die anno 2018 rijdt voor Quick-Step Floors. Hij is de broer van wielrenner Bryan Alaphilippe.
Alaphilippe begon zijn carrière in het veldrijden. Zo werd hij begin 2010 tweede op het wereldkampioenschap, hij moest het in de sprint-à-deux afleggen tegen thuisrijder Tomáš Paprstka. In 2012 en 2013 werd hij nog wel Frans beloftenkampioen, en werd hij eind 2012 derde op het Europees kampioenschap, toch koos Alaphilippe voor de weg.
Dat hij ook een uitstekend wegrenner was bleek in de zomer van 2012. Rijdende voor de ploeg Armée de Terre won hij een etappe en bijna het eindklassement van de Coupe des Nations Ville Saguenay.
In 2013 tekende hij een contract bij Etixx-iHNed, de jongerenploeg van Etixx-Quickstep. Tussen de profs won hij een etappe in de Ronde van Bretagne, en presteerde hij goed op het EK en het WK. Bij de U23 won hij ritten in de Ronde van Thüringen en de prestigieuze Ronde van de Toekomst.
Vanaf 2014 komt hij, net als zijn oud-ploeggenoot bij Etixx-iHNed Petr Vakoč, uit voor Etixx-Quick Step. Hij stak voor het eerst zijn neus aan het venster tijdens de Ronde van Catalonië, dit door in de eerste etappe derde en in de tweede etappe vierde te worden, in de vijfde etappe moest hij zelfs enkel Luka Mezgec laten voorgaan. Tijdens de Ronde van de Ain in augustus boekte hij zijn eerste overwinning, hij won er de slotrit.
In 2015 waren de Ardennenklassiekers zijn eerste doel, hij werd zeer verrassend tweede in de Waalse Pijl achter Alejandro Valverde. Enkele dagen later werd hij opnieuw tweede achter Valverde in Luik-Bastenaken-Luik. Vervolgens reed hij de Ronde van Californië, waar hij ritwinst en een tweede plek in het eindklassement behaalde. In oktober werd bij Julian Alaphilippe de ziekte van Pfeiffer geconstateerd. Hij reed het wereldkampioenschap in Richmond om deze reden niet uit.
Ook in 2016 werd Alaphilippe tweede in de Waalse Pijl na Valverde. Hij wist later de Ronde van Californië te winnen. In de Ronde van Frankrijk voerde hij verscheidene dagen het jongerenklassement aan. In de tweede rit eindigde hij tweede, achter Peter Sagan. Op de Olympische Spelen behaalde Alaphilippe een vierde plaats in de wegrit.
Alaphilippe reed in 2017 een succesvolle Parijs-Nice. Hij won hierin een etappe en schreef zowel het puntenklassement als het jongerenklassement op zijn naam. Tijdens de Ronde van het Baskenland liep hij bij een valpartij een blessure aan zijn rechter knieschijf op. Hierdoor kon hij niet deelnemen aan de Ardennenklassiekers en de Ronde van Frankrijk. Later in het jaar reed hij wel de Ronde van Spanje, waarin hij de achtste etappe won. Het was zijn eerste ritzege in een grote ronde.
In 2018 won hij de 4e etappe in de Colombia Oro y Paz en de 1e en 2e etappe in de Ronde van het Baskenland. Zijn grootste overwinning was echter in de Waalse Pijl, waarin hij eindelijk zijn gram haalde tegenover Alejandro Valverde. Daarna won hij de eerste bergrit in de Dauphiné Libéré. Het vormde de aanloop naar een uitstekende Tour, waarin hij zowel de eerste Alpenrit als de eerste Pyreneeënrit won en onbedreigd de bolletjestrui mee naar huis mocht nemen.
Daarna heeft hij op een overtuigende wijze de Clasica San Sebastian gewonnen. Hij versloeg oudwinnaar Bauke Mollema in een sprint met twee. Niet lang daarna heeft hij met een zege in de derde etappe ook de fundamenten gelegd voor zijn eindzege in de Ronde van Groot-Brittannië. Wout Poels werd tweede op 17 seconden en Primoz Roglic derde op 33 seconden.
Daarna heeft hij de 62e Ronde van Slovakije (cat. 2.1.) gewonnen. De 26-jarige Fransman had na zijn overwinning in de eerste rit in lijn de leiderstrui overgenomen van zijn Luxemburgse ploegmaat Bob Jungels, die de proloog had gewonnen, en heeft ze niet meer afgestaan.
In 2018 heeft hij twee etappes van de Vuelta a San Juan gewonnen, maar in de einduitslag strandde hij op 35 seconden van Winner Anacona. Daarna bezorgde Deceuninck-Quick Step de vijftiende zege van het seizoen bij zijn eerste beurt in de Strade Bianche. Toen Fuglsang en Van Aert op dertig kilometer van de streep wegreden, was Alaphilippe de enige die de kloof nog kon dichtrijden en hij rekende af met zijn medevluchters in de steile slotkilometer in de straten van Siena.
Daarna heeft hij twee ritten in de Tirreno-Adriatico gewonnen, waarvan één in een massasprint dan nog wel. Akkoord, het ging lichtjes bergop (2%) maar hij bleef toch zo maar eventjes Peter Sagan, Fernando Gaviria (die er eigenlijk niet aan te pas kwam) en zijn eigen ploegmaat Elia Viviani voor! In de einduitslag werd hij zesde op twee en een halve minuut van Primoz Roglic.
Daarna heeft hij op een overtuigende manier Milaan-Sanremo gewonnen. Hij was de snelste van een superkopgroep van tien met daarin o.m. Oliver Naesen (2de), Michal Kwiatkowski (3de), Peter Sagan (4de), Wout Van Aert (6de), wereldkampioen Alejandro Valverde (7de) en de winnaar van vorig jaar, Vincenzo Nibali (8ste).
Vervolgens heeft hij in de tweede rit van de Ronde van het Baskenland zijn achtste overwinning van het seizoen gepakt. De 26-jarige Fransman klopte onze landgenoot Bjorg Lambrecht in een sprint bergop. ’s Anderendaags kwam hij echter zwaar ten val en moest hij opgeven.
Daarna heeft hij de ontgoocheling van de nederlaag in de Amstel Gold Race doorgespoeld door voor de tweede maal de Waalse Pijl te winnen. Vervolgens heeft hij in de Dauphiné niet alleen een rit gewonnen, hij kon ook de bergprijs binnen halen. (Wikipedia)

Lees verder “Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour”

Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour

Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour

Peter Sagan (foto’s Jean-Paul Van der Elst) vierde in Colmar zijn eerste etappezege in de Tour 2019 met een imitatie van de Hulk. Precies zoals in 2012, het jaar waarin hij voor het eerst ritten ­begon te winnen in de Tour. In de sprint van een uitgedund peloton versloeg hij Wout Van Aert, Matteo Trentin, Sonny Colbrelli en Greg Van Avermaet. Het bleef weliswaar zijn enige ritzege, maar dank zij zijn beproefde recept van zich steeds te plaatsen in de massasprints en ook bij de sprinten onderweg veroverde hij toch opnieuw de groene trui in Parijs. Dat was voor de zevende keer en daarmee wordt Sagan de enige recordhouder, tegenover de zes groene truien van Erik Zabel.

Ik ga niet het hele artikel van Wikipedia overnemen, aangezien het veel te uitgebreid is (wat wel te verwachten was voor een renner van zijn formaat). Daarom volsta ik met de inleiding.
Peter Sagan (Žilina, 26 januari 1990) is een Slovaaks wielrenner die anno 2018 rijdt voor BORA-hansgrohe. Hij is een allrounder met een zeer sterke eindsprint. In de jeugdcategorieën was Sagan ook actief in het veldrijden en het mountainbiken. Zijn twee jaar oudere broer Juraj is eveneens profwielrenner in hetzelfde team.
Sagan won in 2012, 2013, 2014, 2015 en 2016 het puntenklassement in de Ronde van Frankrijk en werd in 2015, 2016 en 2017 wereldkampioen wielrennen. Voeg daar nog bij:
– een overwinning in de Ronde van Vlaanderen 2016 (tweede in 2013, vierde in 2015, vijfde in 2012);
– twee tweede plaatsen in Milaan-San Remo (2013 en 2017) en twee vierde plaatsen in 2012 en 2016;
– drie overwinningen in Gent-Wevelgem (2013, 2016 en 2018), tweede in 2012 en derde in 2014 en 2017.
Peter Sagan won in 2018 voor de eerste keer Parijs-Roubaix. Nadat hij in eerdere edities maar matig presteerde in deze klassieker, bleef hij deze keer van tegenslag gespaard, wat hem blijkbaar vleugels gaf.
Daarna heeft Peter Sagan voor de zestiende keer in zijn carrière een ritzege geboekt in de Ronde van Zwitserland. In Frauenfeld klopte de Slovaak van BORA-Hansgrohe aan het eind van de tweede etappe de Colombiaan Fernando Gaviria en de Australiër Nathan Haas in de sprint.
Met drie ritoverwinningen in de Tour (elf in het totaal) heeft hij op de valreep een nieuw record gevestigd. Niet alleen is hij nu samen met Erik Zabel recordhouder wat het aantal overwinningen in het puntenklassement betreft (zes), hij heeft ook zijn eigen record van het aantal punten verbroken. Het dient echter gezegd dat dit een zeer “relatief” record is, aangezien de manier van punten geven zowat ieder jaar wijzigt…
2018 begon met het winnen van de derde rit in de Tour Down Under. Dat gebeurde in Uraidla waar hij vorig jaar ook al ritwinnaar werd. “Maar het was een heel ander parcours dan vorig jaar”, zei Sagan. Renners moesten zes plaatselijke ronden afleggen. Bij de start werd er nog druk gediscussieerd of daar, door de hitte, niet één ronde af moest. Maar alles bleef bij het oude. “Ik ben niet hier om daar een mening over te hebben”, zei Sagan desgevraagd. “Daarvoor hebben we de CPA (rennersvakbond, red) toch, is het niet?” Overigens vond Sagan het minder heet dan vorig jaar.

Lees verder “Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour”

Mike Teunissen wint de openingsrit van de Tour

Mike Teunissen wint de openingsrit van de Tour

Mike Teunissen (foto Jean-Pierre Verstraete) en niet Dylan Groenewegen of zelfs niet Wout van Aert is de man die Jumbo-Visma gisteren de gele leiderstrui bezorgde in de openingsrit van de Tour de France. Het plannetje van de Nederlandse ploeg leek in duigen te vallen toen sprintkanon Dylan Groenewegen op anderhalve kilometer van de finish tegen de grond ging, maar Teunissen zorgde toch nog voor een Nederlands delirium door Peter Sagan met een banddikte te kloppen. “Ik hoop dat Dylan nog wat kan lachen als ik deze gele trui straks naar de kamer meeneem”, aldus de ritwinnaar en eerste Nederlandse geletruidrager sedert Eric Breukink.
Lees verder “Mike Teunissen wint de openingsrit van de Tour”

Kevin Pauwels wordt 35…

Kevin Pauwels wordt 35…

Ex-veldrijder Kevin Pauwels (foto Jean-Paul Van der Elst) viert vandaag zijn 35ste verjaardag.

“Ik kan het allemaal nog moeilijk opbrengen,” aldus een voor één keer eens spraakzame Kevin Pauwels. “De trainingen, maar ook de wedstrijden. Die zijn plezant als het goed gaat, maar niet als je rondrijdt zoals ik dit seizoen vaak heb gedaan. Ik won ook nog in Hasselt en in Zonnebeke. Dit was dus niet het jaar te veel. Maar misschien zou volgende winter dat wel geworden zijn. Nu al waren er naast die drie zeges te weinig andere goeie prestaties.”
Hoe zijn toekomst eruit zal zien, is nog niet duidelijk. De Kalmthoutenaar kreeg van zijn huidige werkgever een voorstel om als mecanicien in dienst van het team te treden maar daar wil hij nog eens over nadenken. Pauwels investeerde de voorbije jaren in vastgoed en zal zich financieel niet al te veel zorgen hoeven te maken.
Kevin Pauwels (°12 april 1984) is afkomstig uit Kalmthout. Hij is de jongere broer van Tim Pauwels, die op 26 september 2004, tijdens een veldrit in Erpe-Mere overleed ten gevolge van een hartaderbreuk. Op dat moment was hij reeds mijn favoriete veldrijder (Kevin, bedoel ik), omdat hij op zo’n aandoenlijke manier vaak niet uit zijn woorden geraakte. Later zou dat een beetje verbeteren, maar hij zal altijd een man van weinig woorden blijven. Ook zijn grootmoeder was een legendarisch figuur.
Kevin Pauwels werd in 2002 Belgisch juniorkampioen en wereldkampioen veldrijden in Zolder. In de daaropvolgende zomer reed hij drie MTB-wedstrijden, waaronder het Belgisch kampioenschap in Frasnes-lez-Anvaing. Dit laatste kampioenschap won hij.
Twee jaar later werd hij opnieuw wereldkampioen veldrijden, deze keer bij de beloften in Pontchâteau. Hierna werd hij actief bij Fidea Cycling Team.
In zijn laatste seizoen bij de beloften won hij vijf wedstrijden en de eindstand in de Wereldbeker. Ook op de weg was hij dat jaar winnaar in Libin en de ronde van Luik. In september 2006 maakte hij de overstap naar de elite.
Sinds het seizoen 2008-2009 was Marc Herremans zijn trainer. Het ging nóg beter met Pauwels en in 2008 behaalde hij zijn eerste grote overwinning bij de profs in de Vlaamse Druivenveldrit van Overijse. Een jaar later volgde er een solo-overwinning in de wereldbeker van Heusden-Zolder.
In het seizoen 2010-2011 behaalde Pauwels vijf overwinningen. Ook op de kampioenschappen presteerde hij goed met een derde plek op het BK en WK.
Hij sloot het seizoen af met 21 podia en top vier noteringen in alle regelmatigheidscriteria en in de UCI-ranking.
In maart 2011 wisselde Kevin Telenet-Fidea om voor Sunweb-Revor. Enkele maanden later werd hij in Halle Belgisch kampioen mountainbike, het begin van een superseizoen. Het seizoen begon met de zege in Erpe-Mere en gedurende het seizoen volgde er nog tien andere.
Naast zijn elf zeges stond Kevin Pauwels twintig keer op het podium, werd UCI-leider en greep de eindzege in zowel de GVA-Trofee als de Wereldbeker. Bij Sunweb-Revor waren ze zeer tevreden over de prestaties van Pauwels. De Kalmthoutenaar zag zijn lopende contract opengebroken, verbeterd en verlengd worden met twee jaar.
Ook in de daaropvolgende zomer presteerde Kevin Pauwels op een hoog niveau, met een tweede plaats in de koninginnenrit van de Ronde van België en opnieuw de Belgische mountainbiketitel. De man uit Kalmthout jaagde ook, weliswaar zonder succes, zijn Olympische mountainbikedroom na.
Seizoen 2012-2013 werd niet het seizoen van Kevin Pauwels. Ondanks zijn vijf prachtige zeges, bleef er een wrange nasmaak. Heel het jaar door werd Pauwels geplaagd door een mysterieuze haperende ketting, waardoor hij niet enkel zeges zag gaan vliegen, maar ook in de eindklassementen en op het WK niet meespeelde.
Het jaar nadien was ook niet het seizoen van Kevin Pauwels. Toch haalde hij twee overwinningen. In zijn thuisgemeente Kalmthout won hij de laatste editie van de Bosduincross. In de eindejaarsperiode kon hij ook de vernieuwde Bpost Bank Trofee van Essen op zijn naam schrijven. Op het WK in Hoogerheide greep hij het brons.
In 2014-2015 zagen we weer de Kevin van weleer. Door een nieuwe begeleiding kon hij weer aan zijn terugkeer naar de top werken. Het seizoen begon nog rustig, maar vanaf zijn zege in de Superprestige van Zonhoven was de oude Kevin weer terug. De overwinningen volgden in snel tempo. Hij hield zijn niveau aan tot op het einde van het seizoen. Met acht overwinningen en minstens dubbel zo veel podiumplaatsen, deed Kevin het ook goed in de klassementen. Hij boekte voor de tweede keer de eindzege in de Wereldbeker en was ook tweede in de Superprestige en Bpost Bank Trofee. Ondanks de opmars van de jonge talenten Mathieu Van Der Poel en Wout Van Aert, kon hij het seizoen afsluiten op de eerste plaats in het UCI-klassement.
In 2015-2016 won hij in Ruddervoorde, Niel en Oostmalle. Hij werd tweede in de Bpost Trofee en derde in de Wereldbeker en op het wereldkampioenschap. De derde plaats werd ook zijn positie in het UCI-klassement achter de twee nieuwe jonge goden.
In 2016-2017 behaalde hij geen overwinning, maar toch kon hij zijn plaats als “de beste na Van der Poel & Van Aert” handhaven. In het seizoen 2017-2018 ging het echter verkeerd. Zijn manager Jurgen Mettepenningen wilde dat hij “agressiever” zou koersen, maar door rugklachten was net het omgekeerde waar: Kevin Pauwels haalde geen enkele podiumplaats en was meestal slechts in strijd voor de tiende positie…
Pas op 1 december 2018 kon hij de Soudal Cross in Hasselt winnen. De veldrijder van Marlux-Bingoal was in afwezigheid van de absolute toppers de beste op de omloop waar hij in 2010, 2011 en 2014 ook al eens won. Pauwels’ laatste zege in het veld dateerde van februari 2016, toen vierde hij in Oostmalle. In januari 2019 heeft hij dan zijn tweede zege van het seizoen geboekt: in de modder van Zonnebeke haalde de 34-jarige crosser in de voorlaatste ronde de ontsnapte Tom Pidcock (19) terug. Diether Sweeck reed naar de derde plaats. Het dient gezegd dat de Belgische WK-selectie en Mathieu van der Poel ontbraken in deze 35e Kasteelcross.
Daarna heeft hij de Sluitingsprijs in Oostmalle gewonnen, de laatste cross uit zijn carrière. De 34-jarige Pauwels haalde het na een solo die hij net voor de slotronde opzette, nadat Belgisch kampioen Toon Aerts ten val was gekomen. Die werd tweede, voor Tom Meeusen. De Nederlander Lars van der Haar finishte als vierde voor Laurens Sweeck. Pauwels werd na afloop uitvoerig gevierd. (Wikipedia)

Lees verder “Kevin Pauwels wordt 35…”