Deze week noemen we man en paard

19’s Anderendaags was er reeds opnieuw een première te beleven en ook alweer van een bewerking van een prachtig kinderboek, namelijk « Baron von Münchhausen » door Oud Huis Stekelbees (typisch : pas dan bedolven de aanwezige recensenten « Pinokkio » met lof, niemand had spontaan positief gereageerd, men had er a.h.w. eens een nachtje moeten over slapen om toch maar argumenten te vinden). Nu heeft Oud Huis Stekelbees ons recent dezelfde geïrriteerde (en wellicht voor sommigen ook irriterende) bedenkingen ontlokt, maar deze « Baron » is daar zeker vrij van. Ja, dat menen we, ook al ging het verliefdheidsthema vooral bij de jongsten compleet de mist in.
Lees verder “Deze week noemen we man en paard”

Een stuk tussen twee stoelen

00Wat zijn de moeilijkste stukken om te schrijven ? Zeker niet die van Ionesco of Beckett, noch van Genet of Muller als u het mij vraagt, al zien die er op het eerste gezicht erg « moeilijk » uit. Neen, de meeste inspanning, de meeste omzichtigheid, het meeste inzicht is vereist als men een stuk wil schrijven voor kleuters (tussen 2 en 6 jaar). Het zijn dan ook uitzonderingen die er zich aan wagen.
Lees verder “Een stuk tussen twee stoelen”

Het rode gras

In het programma gewijd aan Boris Vian kwamen al de facetten van deze eeuwig jonge rebel uitstekend naar boven in deze productie van Theater Poëzien, “Het rode gras”. Met deze autobiografische roman als leidraad heeft Jacky Tummers een programma in elkaar gestoken dat de toeschouwers (en dat zullen dan wel bij voorkeur scholieren uit het hoger middelbaar zijn) laat kennismaken met zowel de vitalistische kracht van Vians poëzie als met zijn bijtend antimilitarisme. Dit laatste krijgen we in niet minder dan drie vormen in de maag gesplitst: het kabareteske “Le goûter des généraux”, het cynische “Les fourmis” en zelfs het monumentale “Le déserteur” wordt door Poëzien geen onrecht aangedaan. Integendeel, door de toevoeging van de “version originale” wordt de kracht van dit nummer nog onderlijnd. Het valt dus niét moeilijk te begrijpen, Yvonne Peiren (die de tekstbrochure schreef) “dat er zo’n hetze kon ontstaan rond dat chanson”! Niets dan lof verder voor het trio Kris De Volder, Rita Seerden en vooral Jos Van Geel (in wie je soms Vian werkelijk gaat zien), maar wel een boze blik in de richting van vertaler Francis Cromphout, die Generaal Audubon op een bepaald moment akkoord laat zijn. En dat voor schoolgebruik in 1985!

Vlugge bloei van Theater Poëzien

Indien alle persconferenties zo aangenaam om te volgen waren als die van Theater Poëzien, dan zou het journalistiek bedrijf een verpozende aangelegenheid worden. Het jeugdige enthousiasme en de verbazende openheid van dat jonge Gentse beroepsgezelschap werken aanstekelijk. (Ze zeggen zelf, verrast te zijn dit jaar 300 duizend frank subsidie ontvangen te hebben, drie keer meer dan verleden jaar !). De spreekbuizen Mieke Felix, artistiek directeur, en Robert Van Yper, administratief directeur, hadden trouwens voldoende redenen om de toekomst optimistisch tegemoet te zien.
Lees verder “Vlugge bloei van Theater Poëzien”

Mieke Felix

Na bijna dertien jaar nam de artistieke leidster van Theater Poëzien, Mieke Felix, afscheid van het theater dat ze samen met Robert Van Yper heeft opgericht. Deze werd nu algemeen directeur. Als zakelijk leider wordt hij opgevolgd door Yvonne Peiren en als nieuwe artistieke leider werd Eddy Vereycken aangezocht. Bij haar afscheid wilde Mieke Felix er eerst en vooral de nadruk op leggen dat haar vertrek bij Theater Poëzien “volledig” was…
Lees verder “Mieke Felix”