Categorie: soul

Teddy Pendergrass (1950-2010)

Teddy Pendergrass (1950-2010)

Wie mij kent, weet dat ik graag onrecht probeer recht te zetten. Vandaag biedt mij daar ruimschoots de gelegenheid toe, want het is tien jaar geleden dat de Amerikaanse soulzanger Teddy Pendergrass is overleden (foto YouTube). Ik denk niet dat zijn naam bij velen een belletje zal doen rinkelen, maar nochtans kennen we allemaal zijn grootste hits: “If you don’t know me by now” en “Don’t leave me this way”. Hits van Harold Melvin and the Blue Notes inderdaad, maar de zanger van die hits was niet Harold Melvin zoals, geef het maar toe, wij allemaal hebben gedacht, maar wel dus Teddy Pendergrass.

Lees verder “Teddy Pendergrass (1950-2010)” →

The Supremes: “Someday we’ll be together”

The Supremes: “Someday we’ll be together”

Het is vandaag al 55 geleden dat The Supremes in The Ed Sullivan Show afscheid namen van het televisiepubliek met het toepasselijke “Someday we’ll be together” (*). The Supremes bestonden op dat moment nog altijd in hun topformatie, zijnde Diana Ross, Florence Ballard en Mary Wilson. Maar Berry Gordy had zijn favorietje, Diana Ross, steeds meer naar de voorgrond geduwd. Eerst werd er nog een compromis gevonden in de benaming “Diana Ross and the Supremes”, maar eind 1969 was de situatie niet langer houdbaar en begon Diana Ross aan een solocarrière.

Lees verder “The Supremes: “Someday we’ll be together”” →

Berry Gordy wordt 95…

Berry Gordy wordt 95…

In 1959 slaagt Berry Gordy III (foto YouTube) erin om 800 dollar van zijn familie in Detroit, the motor-city, los te krijgen om “Come to me” op te nemen, waarmee de Motown-legende start. Iets te laat eigenlijk, want Gordy had voordien al meegeschreven aan “Reet petite” en “Lonely teardrops” voor zijn boksmakker Jackie Wilson, maar die zijn dus wel elders verschenen.

Lees verder “Berry Gordy wordt 95…” →

Booker T Jones wordt tachtig…

Booker T Jones wordt tachtig…

Enkele jaren geleden overleed Keith Emerson. Ik zei toen dat hij in de jaren zestig mijn favoriete orgelist was, maar ik voegde er meteen aan toe dat dit veel, zo niet àlles, te maken had met zijn spectaculaire manier van optreden. Vandaag wordt Booker T Jones tachtig jaar en hij is in alles de tegenpool van Emerson, maar misschien precies dààrom is hij nu mijn favoriete orgelist als ik op de jaren zestig terugkijk (en vooral als ik ernaar luister)…

Lees verder “Booker T Jones wordt tachtig…” →