Eén van de grootste Zweedse multinationals is Abba. Dit is geen zure oprisping van een « anti » (want, eerlijk gezegd, binnen de beperkingen van het zuiver commerciële genre is Abba een van de betere groepen), maar de zuivere waarheid. De omzet van Abba-producten (platen, films, t-shirts, boeken…) is b.v. groter dan die van de autofabriek Volvo. Dat wil toch al wat zeggen ! En herinner je je nog de opwinding in de jaren zestig, toen elke Beatleplaat reeds gouden verkoopcijfers haalde door voorbestellingen ? Die cijfers worden anno 1981 gewoon verpulverd door het Abbaviertal. Dat geeft allemaal te denken. Maar anderzijds staat Abba zo geïsoleerd als maar zijn kan. Het is geen « topje van een ijsberg », er is geen golf van groepen die, zoals in Engeland destijds, in hun spoor de wereld verovert. Integendeel, het Abba-syndroom weegt zwaar door op het lokale talent. Zeker voor wie een heel andere, politiek geëngageerde weg wil bewandelen. Zo een firma is Nacksving, gesticht in 1975 (*). Het is een alternatief platenlabel dat wordt beheerd door de leden van de negen muziekgroepen die erop opnemen en door drie stafleden. Eén daarvan, Tommy Rander (zelf ook muzikant zoals men kan zien op bovenstaande foto van YouTube en verder bedrijvig als producer en radiomedewerker), kwam naar Vlaanderen om tot een soort van « culturele uitwisseling » te komen.