Nicholas Hughes (1962-2009)

Nicholas Hughes (1962-2009)

Veel tamtam werd er niet rond gemaakt (ik heb het enkel teruggevonden in een verloren hoekje in de Gazet van Antwerpen), maar op 16 maart 2009 heeft Nicholas Hughes op 47-jarige leeftijd een einde aan zijn leven gemaakt door verhanging. Hughes was een professor oceanografie, niet echt een beroep waarvan je denkt dat dit in aanmerking komt voor zulke drastische uitstapregeling (of zou het met de opwarming van de aarde dan toch zo erg gesteld zijn?). Het heeft er dus allicht veeleer mee te maken dat Hughes de zoon was van het dichtersechtpaar Ted Hughes en Sylvia Plath, waarbij zijn moeder door vergassing uit het leven stapte toen hij pas één jaar was (hij lag in de kamer ernaast te slapen). Zelfmoord kwam trouwens nog wel meer voor in de familie…
Lees verder “Nicholas Hughes (1962-2009)”

Zeventig jaar geleden: première van “Death of a salesman”

Zeventig jaar geleden: première van “Death of a salesman”

Zeventig jaar geleden ging in het Morosco Theater in New York het stuk “Death of a salesman” van Arthur Miller in première met Lee J.Cobb (Willy Lomax), op bovenstaande foto zittend, en met Arthur Kennedy (Biff), links, en Cameron Mitchell (Happy), rechts. Het stuk werd meteen zeer goed ontvangen en Miller verwierf er in 1949 de Pulitzerprijs voor drama en de Tony Award voor het beste toneelstuk mee. Het werk is diverse malen bewerkt voor film en televisie, onder andere in 1985, met Dustin Hoffman in de hoofdrol. Ikzelf zag in 1989 een versie in het NTG in een regie van Dirk Tanghe.
Lees verder “Zeventig jaar geleden: première van “Death of a salesman””

John Updike (1932-2009)

John Updike (1932-2009)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Amerikaanse schrijver John Updike is overleden.

Aangespoord door Julian Barnes (“de beste Amerikaanse roman van na de oorlog“) ben ik in februari 2015 in een boek van John Updike begonnen. Het is echter niet de “Rabbit”-tetralogie geworden, waarover Updike het eigenlijk heeft, maar “Couples” – om de eenvoudige reden dat de stelregel ten huize De Schepper is: het oudste nog niet gelezen werk van een schrijver staat op het appartement in Gent, de andere wachten hun beurt af op de boekenzolder in Dendermonde.
Maar wellicht is het een verkeerde keuze geworden. Ik had het al vooraf moeten weten want over “Couples” schrijft Barnes het volgende: “Als een schrijver die je bewondert overlijdt, lijkt herlezen een vanzelfsprekend en hoffelijk eerbetoon. Soms kan het verstandig zijn om die verleiding te weerstaan: toen Lawrence Durrell doodging, besloot ik het te laten bij mijn veertig jaar oude herinneringen aan The Alexandria Quartet in plaats van me weer in die overdaad te storten. En soms leidt de aard van het oeuvre van de betrokken schrijver tot problemen bij de keuze. Dat was het geval met John Updike. Kies je uit het niet eerder gelezen vroege werk (in mijn geval ruim twintig boeken)? Of neem je er een waarvan je vermoedt dat je het destijds hebt ondergewaardeerd of verkeerd ingeschat? Of een roman, zoals Paren, die je destijds om misschien andere dan literaire redenen hebt gelezen?”
Met die “andere dan literaire redenen” bedoelt Barnes wellicht: de seks. “Couples” is immers verschenen in 1968 en gaat – zoals bijna alle boeken uit die tijd – dus over seks. En ik moet toegeven dat dit mij op dit moment weinig of niet (meer) interesseert.
Nochtans denk ik dat ik het ook in 1968 niet zou hebben geapprecieerd. Het gaat namelijk over een aantal paren, couples, van rond de dertig in een Amerikaans provinciegat (Tarbox), die in het begin van de jaren zestig seks met elkaar hebben uit verveling. Dus niet uit lust, laat staan uit liefde, nee puur uit verveling. Daar zou ik als laatstejaarsstudent van de humaniora ook geen pap van hebben gelust. Julian Barnes was (en is nu nog altijd) vijf jaar ouder dan ik, dus voor hem kan het misschien wel interessant geweest zijn, maar zelfs op die leeftijd heb ik daarover mijn grootste twijfels.
Bovendien kan ik de personages niet uit elkaar houden. Ik geef het toe: dat is gedeeltelijk mijn eigen schuld, met het ouder worden kan ik me steeds minder concentreren. Dat is ook de reden waarom ik ermee opgehouden ben om de detectiveseries waar mijn vrouw zo van houdt te proberen blijven volgen. Maar het dient in het geval van Updike toch ook wel gezegd dat deze mensen totààl oninteressant zijn, wat het moeilijk maakt om ze uit elkaar te houden.
Het is bijgevolg ook een beetje pompeus om het boek de indeling van een klassiek drama te geven:
1.Welcome to Tarbox: de expositie, kennismaking met het stadje en z’n bewoners.
2.Applesmiths and Other Games: de intrige ontwikkelt zich, met name wordt er gefocust op de paren Harold en Janet Appleby en Frank en Marcia little-Smith (eigenlijk gewoon Smith, maar vroeger was er nog een koppel geweest dat Smith heette en men had beide koppels onderscheiden als big-Smith en little-Smith en nu de big-Smiths vertrokken waren, bleef de naam little-Smith plakken), die als eerste het stilzwijgende “swinging” doorbreken door aan partnerruil te doen en de anderen dus min of meer “buiten te sluiten”.
3. Thin Ice: de climax met Piet Hanema en Foxy Whitman “who reject expediency and caution. For once, the other unshockable couples are deeply schocked… and Tarbox claims its first sacrificial victims” (flaptekst).
Dat gebeurt dan wel in deel 4 Breakthrough (de wending) en – literair-technisch gezien niet toevallig – tegelijk met de moord op president Kennedy.
5. It’s Spring Again: de catastrofe, gevolgd door een catharsis, zoals men uit de titel al kan afleiden…

Lees verder “John Updike (1932-2009)”

Kristiaan Versluys

Kristiaan Versluys

Mijn vroegere medestudent en huidige professor Kristiaan Versluys (op bovenstaande foto van ik-weet-niet-wie staat hij uiterst links naast zijn echtgenote Annie Van Wanzele, eveneens uit ons jaar) heeft helaas nog geen Wikipedia-pagina. Hij krijgt uiteraard wel een pagina van zijn werkgever, de Gentse universiteit, maar die is helaas in het Engels.

Kristiaan Versluys holds a Ph.D.-degree in Comparative Literature from Harvard University (1979). He is Professor of American literature and culture at Ghent University (Belgium) and the founding director of the Ghent Urban Studies Team (GUST). He published a study on city poetry and some sixty scholarly (book) articles in international journals and collections. His book, entitled “Out of the Blue. September 11 and the Novel”, was published by Columbia University Press in the fall of 2009. His specialties are urban literature (especially the literature of New York) and Jewish-American fiction.
Versluys was president of the Belgian Luxembourg American Studies Association (1989-1992) and secretary of the European Association for American Studies (1992-1994). He was a Fellow at the Netherlands Institute for Advanced Studies in 2004-2005. He taught at Fordham University as a Fulbright Lecturer in the spring semester of 1989 and he was a regular guest professor at Columbia University between 1989 and 2008. In 2001 he was elected as a member of the Royal Flemish Academy of Belgium.
In 2007-8 he was educational director of the Faculty of Arts and Philosophy. Since October 2008 he is the Director of Education of Ghent University. He is responsible for the general educational policy of the university as well as for quality assurance, counselling services, registration procedures, curriculum development, rules and regulations and internationalization.

Lees verder “Kristiaan Versluys”

Jerome David Salinger (1919-2010)

Jerome David Salinger (1919-2010)

Morgen zal het precies honderd jaar geleden zijn dat de Amerikaanse cultschrijver J.D.Salinger werd geboren. Hij is dus bijna exact even oud als prof.Schrickx die destijds verondersteld werd les te geven over Amerikaanse literatuur. Maar denk je dat Willempie ook maar met één woord over de man heeft gerept?
Lees verder “Jerome David Salinger (1919-2010)”