Zestig jaar geleden: eerste keer op de Mont Ventoux

Ik ben dus drie keer naar Monieux getrokken en dan ben ik ook drie maal op de Mont Ventoux geweest. Dus ook al in juli 1966, toen Tom Simpson nog een onbekommerde deelnemer was aan de Tour. Voor mijn vriend Erik Westerlinck heb ik toen immers een Miroir du Cyclisme meegebracht met daarin de deelnemers aan de Tour van dat jaar. Tom Simpson droeg hierbij nog de wereldkampioenstrui, hij was immers wereldkampioen geworden in 1965. (Toen moet ik ook het ep’tje met « Le téléphon » en « Madame Robert » van Nino Ferrer hebben gekocht.) Mijn moeder durfde niet uitstappen omdat de wind zo hevig was. Daar trekt die straathond zich niks van aan. Hij pist tegen de wind in!

Wat de Tour van het jaar nadien betreft, herinner ik me nog heel goed dat ik op 13 juli 1967 nog in Temse was. We waren zelf “rond den blok” aan het koersen toen mijn moeder in de deuropening stond en ons toeriep dat Simpson gestorven was. Op dat moment waren we nog met de prentjes een Ronde van Frankrijk aan het spelen (Erik hield daar een boek met uitslagen van bij) en Simpson stond toevallig aan de leiding. Als ik me goed herinner, hebben we die Ronde niet verder uitgespeeld en is dat ook de laatste die we samen hebben gespeeld…

In 1966 verveelde ik me voor het grootste deel van de tijd in het zog van mijn ouders. In 1967 en ’68 daarentegen trok ik op mijn eentje mijn plan en had ik er vele vrienden (Guy, Didier…) en vooral… vriendinnen (Josiane! Renée!). Op foto drie herken ik enkel nog Josiane (centraal), haar zus Arlette (rechts), haar vakantielief (in het midden), Odette Ughetto (tussen hen beiden) en Guy (in de schaduw achteraan).
Dat jaar heb ik ook een cassette opgenomen met singeltjes van Didier, de broer van Renée. Zo herinner ik me Herbert Léonard met “Quelquechose en moi tient mon coeur” (de Engelse versie van “Something’s gotten hold of my heart” van Gene Pitney) en met op de keerzijde een andere cover: “J’ai l’amour dans les mains” (van “I feel love coming on” van Felice Taylor). En dan ook nog zijn eerste eigen nummer: “Etre sincère”. En natuurlijk de Franse versie van “Monia”, wat wij toen allemaal meezongen als “Monieux”!
Er zijn nog andere liedjes uit die periode, waarnaar ik lange tijd op zoek ben geweest: “Les fleurs de mandarine” b.v. van Michel Fugain. Dat is mij ondertussen bezorgd door een vriendelijke lezer, net zoals “Angélique” en “Mes rêves d’enfant”. Dankzij “Chanter la vie”, het zondagmiddagprogramma van Pascal Sévran op France 2, weet ik ondertussen dat het hier respectievelijk Michel Orso (*) en een zekere Monty betreft. Sinds enkele jaren is het programma echter afgevoerd (waarna Sévran kort daarop – van verdriet? – is gestorven) zodat de hoop dat ook andere hits uit die tijd nog eens op het scherm passeren zo goed als vervlogen is…

Nog in 1968 bracht ik voor Erik dan een steen mee van de plaats waar Simpson was gestorven. Toen stond er enkel maar een gedenkplaat naast een hoop opeengestapelde stenen, waarop Simpson naar verluidt zou hebben gelegen (foto vier).
Ook met de Tour 1968 was ik nog in België, want ik herinner me dat we de fameuze tijdrit tussen Herman Van Springel en Jan Janssen bij Erik in het café (op de radio) hebben gevolgd met de “Blommenkinders” (zie elders op deze blog). Mijn eerste liefje, Josie, was daar namelijk toen ook bij, vandaar dat ik het me nog zo goed herinner.
In 1969 zijn mijn ouders zelf ook niet naar Frankrijk geweest en de eerste keer dat ik niét met hen ben meegeweest was in 1970, want dat was in mijn eerste “blokperiode”. Nadien bleef ik altijd in Gent voor de Gentse Feesten, waarna ik voor een eerste keer getrouwd ben en we uiteraard onze eigen weg gingen wat vakanties betreft (Bretagne, Spanje, Joegoslavië…). Op de terugweg uit Spanje ben ik met mijn eerste vrouw, Sonia, nog eens heel even in Monieux gepasseerd, op terugtocht van Spanje, maar dat tel ik niet mee. Het was zo’n druilerig regenweer en Monieux lag er dan nog desolater bij dan anders – procentueel ligt het aantal zelfmoorden er erg hoog, zoals ook Peter Mayle bevestigt (**) – zodat we snel maakten dat we weer wegkwamen (***).

Ronny De Schepper

(*) Je moet inderdaad uitkijken. Er bestaat immers nog een andere Franse hit met als titel “Angélique” (door een zekere Vidal, geloof ik). De “Angélique” van Michel Orso is makkelijk te herkennen omdat ze toch wel heel erg geïnspireerd lijkt door de cavatina uit de Miniaturen op.75 van Antonin Dvorak…

(**) “In de Vaucluse, zo werd ons verteld, was het zelfmoordcijfer het hoogste van heel Frankrijk, en dat werd meer dan een statistisch gegeven voor ons toen we hoorden dat iemand die drie kilometer bij ons vandaan woonde zich op een nacht verhangen had.” (Een jaar in de Provence, p.48) In mijn persoonlijk geval ging het tweemaal om de vader van één van mijn vrienden. “Uiteraard” vonden die zelfmoorden in de winter plaats, maar zelfs de zomer nadien was zoiets natuurlijk nog altijd onbespreekbaar…

(***) Al liepen we op die korte tijd toch Arlette Ughetto, een nichtje van de twee zonen van de bakker, tegen het lijf.

Zie verder:
De ervaring van Albert Schilders
Die van Luc De Ryck
Die van Peter Mayle
Reisverhalen van anderen
Enkele aanbevolen autotochtjes
Luistervoorbeelden