Veertig jaar geleden mochten in het kader van de glasnost de platen van The Beatles nu ook openbaar verkocht worden in de USSR. Een jaar later zou Paul McCartney voor de Russische staatsplatenfirma Melodia zelfs een speciale elpee opnemen (zie hierboven).
In de Sovjet-Unie was men eindelijk tot de constatatie gekomen dat de filmpjes over de “decadente rellen” die zich bij rock-optredens voordeden, juist op de verbeelding van de jeugd werkten. De Russische jongeren waren de mandolines van de Pionierkes immers wel beu gehoord. Rockmuziek was uiteraard verboden maar dat was geen beletsel voor een bloeiende handel in sluikpersingen op… röntgenfoto’s! En op home-video’s waren er grappen te zien, zoals over de eerste Russische stripteaseuse of ook nog: “wat heeft 64 benen en slechts vier tanden? Het centraal comité voor Gorbatsjov aan het bewind kwam”. Dankzij de glasnost konden de eigen Russische vedetten nu de muziek en de teksten brengen die ze wilden.
En zo kwam Paul McCartney op de idee om zijn zevende elpee, een elpee met vooral oude rocknummers, een beetje zoals het “Rock’n’roll”-album van John Lennon, uit te brengen alsof ze klandestien uit de Sovjetunie was gesmokkeld. De omgekeerde wereld als het ware. EMI wees dat idee af. Desondanks liet McCartneys manager een partij lp’s persen met Russischtalige hoezen als kerstcadeau voor McCartney. Dit bracht McCartney op het idee om het album in de Sovjet-Unie uit te brengen als een vredesgebaar in de geest van glasnost. Er werd een overeenkomst bereikt met de Sovjet-staatsplatenmaatschappij Melodiya voor een licentie van 400.000 exemplaren van het album, uitsluitend voor release in de Sovjet-Unie. Het album werd op 31 oktober 1988 in de Sovjet-Unie uitgebracht. De eerste oplage van 50.000 exemplaren bevatte 11 nummers en was vrijwel direct uitverkocht. Een tweede oplage met twee extra nummers werd ongeveer een maand later uitgebracht. Uiteindelijk zouden de 400.000 exemplaren wel uitverkocht geraken, maar eigenlijk was dit niet zo heel veel naar Sovjet-normen. Denk hierbij aan mijn gesprek met Alexander Koetikov in Gorki Park. Naar de reden van deze trage verkoop kan ik enkel maar gissen. Was het album duurder dan de eigen producties? Spraken The Beatles zelfs “achter het ijzeren gordijn” niet meer zo tot de verbeelding?
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 