Buck Owens (1929-2006)

Het is ook al twintig jaar geleden dat de Amerikaanse country-zanger en gitarist Buck Owens is overleden aan een hartstilstand na een optreden, waarbij hij zich al niet goed voelde, maar hij wilde de fans die speciaal voor hem van ver gekomen waren, niet in de steek laten…

Alvis Edgar Owens Jr. werd geboren in Texas. “Buck was een ezel op de boerderij van de familie Owens,” schreef Rich Kienzle in de biografie “Over Buck”. “Toen Alvis Jr. drie of vier jaar oud was, kwam hij het huis binnen en kondigde aan dat zijn naam ook ‘Buck’ was. Dat vond de familie prima, en vanaf dat moment heette de jongen Buck.” Zijn muzikale carrière begon hij echter in Californië als presentator op de radio. Daarnaast reisde Owens vaak naar Hollywood voor sessie-opnames bij Capitol Records, waar hij o.m. Tennessee Ernie Ford, Wanda Jackson, Tommy Collins, Tommy Duncan, Sonny James, Del Reeves, Tommy Sands, Faron Young, Gene Vincent en vele anderen begeleidde. Zijn eerste eigen hits had hij in 1959 met de nummers “Second fiddle” en “Under your spell again”. Een aantal jaren daarna – in 1963 – kwam een van zijn bekendste nummers uit, “Act naturally”, dat een paar jaar later door Ringo Starr van The Beatles werd opgenomen. Daarvóór had Ray Charles al twee coverversies van Owens’ composities opgenomen: “Crying Time” and “Together Again“.

Owens was met zijn Buckaroos de grondlegger van de zogeheten Bakersfieldsound (zie bovenstaande illustratie), een verwijzing naar Bakersfield, Californië, de stad waar Owens woonde en waar hij inspiratie opdeed voor wat hij liever Amerikaanse muziek noemde, en wat later werd nagebootst door artiesten als Merle Haggard, Dwight Yoakam en Brad Paisley. Dit geluid werd oorspronkelijk mogelijk gemaakt met twee kenmerkende zilverkleurige Fender Telecaster-gitaren, die vaak tegelijkertijd werden bespeeld door Owens en zijn vaste rechterhand Don Rich. Hoewel Owens in eerste instantie de viool gebruikte (bespeeld door Don Rich en later door Jana Jae Greif, Owens’ derde vrouw) en ook de pedal steelgitaar bleef gebruiken (eerst bespeeld door Tom Brumley, in 1969 – het jaar van hun versie van Chuck Berry’s nummer “Johnny B. Goode” – door Jay Dee Maness en daarna door Jerry Brightman) tot in de jaren zeventig (*), was zijn geluid op platen en op het podium altijd meer “uitgekleed” met elementen van rock’n’roll . Zijn kenmerkende stijl was gebaseerd op eenvoudige verhaallijnen, aanstekelijke refreinen, een scheurende elektrische gitaar, een aanhoudend ritme geleverd door een prominent in de mix geplaatste drumpartij, en hoge tweestemmige harmonieën met Owens en zijn gitarist Don Rich. In 1974 werd Owens’ beste vriend Rich op tragische wijze gedood toen hij de controle over zijn motor verloor. Dit verlies was jarenlang een zware klap voor Owens en bracht zijn carrière abrupt tot stilstand, totdat hij in 1988 weer optrad met Dwight Yoakam.

Ook op de televisie was hij actief; van 1969 tot 1993 verzorgde hij een komische show genaamd “Hee Haw” die buitengewoon succesvol was en ervoor zorgde dat zijn muziek populair bleef, toen de traditionele country muziek reeds lang op links was ingehaald door de door die-hards verfoeide country-rock.
Minder gefortuneerd was hij in zijn privé-leven: driemaal strandde zijn huwelijk en begin jaren negentig kreeg hij last van kanker aan zijn spraakvermogen waar hij echter van herstelde en wat zijn zangvermogen slechts in beperkte mate aantastte. In haar geautoriseerde biografie uit 2007, Buck, schetst historica Kathryn Burke een positief beeld van Owens, maar in haar boek uit 2010, Buck Owens: The Biography, biedt onderzoeksjournaliste Eileen Sisk een kritischer beeld van Owens met vooral de tekortkomingen in zijn privéleven. In november 2013 verscheen Buck Owens’ postume autobiografie, “Buck ‘Em! The Autobiography of Buck Owens”, geredigeerd door Randy Poe.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)

(*) That’s exactly waarom ik aandacht wil besteden aan zijn overlijden: zo rond 1975, toen ik dankzij Piet Muys de cajunmuziek had ontdekt, was ik gek van een instrumentaal nummer van Owens, waarin de pedal steel guitar en de viool een hoofdrol vertolkten. Helaas ben ik dat nummer verloren en zelfs de titel kan ik me niet meer herinneren. Wie komt me hier ter hulp?