Handtekeningen

Zopas in de nieuwste “Bahamontes” een leuk artikel gelezen over handtekeningen. Daar wil ik graag een persoonlijke anekdote aan toevoegen, omdat ik ze zo grappig vind…

Zoals men elders op deze blog kan lezen, heb ik heel kort nog voor Jan Wauters verslag uitgebracht over wedstrijden in ’t Gentse Kuipke. Op zo’n momenten nam ik mijn kinderen (twee zoontjes) mee. De oudste nam foto’s, de jongste ging op handtekeningenjacht.

Op een bepaald moment komt Andreas Kappes omhoog uit het toilet. Mijn zoontje staat hem op te wachten met een schriftje in zijn handen en een stylo. “Ein Augenblick!” zegt Andreas en hij duikt in zijn cabine. Dan komt hij terug met een gehandtekende foto. “Dank u,” zegt mijn zoontje beleefd, waarna hij hem opnieuw het schriftje en de stylo aanbiedt, want hij wil een eigen handtekening hic et nunc.

Kappes begrijpt er niks van. Hij krabt zich even in het haar en duikt dan opnieuw zijn cabine in. Even later staat hij er weer met een zelfde foto met een zelfde handtekening. Mijn zoontje bedankt hem nogmaals, maar houdt hem opnieuw schriftje en stylo voor.

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het is afgelopen (ik moest werken, hé). Wie van de twee heeft het uiteindelijk opgegeven? Heeft Andreas dan toch maar een krabbel gezet of vond mijn zoontje dat het nu lang genoeg had geduurd? Enfin, ook zonder (al dan niet happy) end vond ik dit een leuke anekdote, een waardige aanvulling op het artikel van Lander Deweer.

Ronny De Schepper