Zestig jaar geleden: “The Caretaker” in Arca

In 1966 werd “De huisbewaarder” van Harold Pinter opgevoerd in het Arcatheater met (op de foto v.l.n.r.) Marc van Nieuwenhuize, Hugo van den Berghe en Cyriel van Gent. In de Germaanse heb ik het stuk gelezen als verplichte lectuur en daarom heb ik toen een samenvatting gemaakt in het Engels. Niet zo heel erg goed Engels, moet ik toegeven, maar gelukkig is er nu (o.m. dankzij Rudy Coppieters, remember?) Google Translate om dat recht te trekken.

AKTE EEN, een winternacht.
Het stuk begint met Mick, een man van eind twintig, die in een rommelige kamer zit. Hij vertrekt wanneer Aston (begin dertig) binnenkomt met een oude man die hij uit een vechtpartij heeft gered. Er hangt een mysterieus sfeertje om deze oude man: hij heet Mac Davies, maar is bekend onder de naam Bernard Jenkins (hij zegt dat hij zijn paspoort ergens is kwijtgeraakt). Hij is erg arm (geen eten, geen geld, geen schoenen, geen plek om te slapen), hij “weet niet meer” waar hij geboren is en hij haat buitenlanders, vooral zwarte mensen. Aston zegt dat hij kan blijven tot hij zijn leven weer op orde heeft. Over Aston zelf weten we ook niet veel: hij zegt dat hij timmerman is en de baas in huis, en dat hij mogelijk seksuele frustraties heeft (zijn verhaal over de vrouw in de kroeg). De volgende ochtend laat Aston Davies alleen achter in huis. Deze wordt nogal abrupt verrast door Mick, terwijl hij in alle hoeken aan het rondkijken was.
AKTE TWEE, een paar seconden later
Eerste deel
Mick vraagt ​​meerdere keren naar Davies’ naam en vertelt twee verhalen over mannen die op Davies leken. Uiteindelijk vraagt ​​hij hem of hij het huis wil huren. Aston komt terug met een tas. Er ontstaat bijna een gevecht om de tas tussen Mick en Davies. Aston kiest de kant van Davies, omdat zijn tas gestolen is, maar het blijkt dat dit niet zijn tas is. Mick vertrekt. Aston vraagt ​​Davies om huismeester te worden. Davies weigert, omdat hij niet weet wat de baan inhoudt. Wanneer blijkt dat een van zijn taken is om bezoekers rond te leiden, is hij bang om betrapt te worden door de politie omdat hij een valse naam draagt, of door de man die hem heeft geslagen.
Tweede deel
Mick jaagt Davies de stuipen op het lijf in het donker. Davies grijpt naar een mes, maar dan is er vrede. Mick vertelt hem dat zijn broer (die Aston blijkt te zijn) lui is. Hij wil graag dat Davies de beheerder wordt van Astons appartement, dat eigendom is van Mick, omdat hij in de handelssector werkt. Davies stemt toe.
Derde deel:
De relatie tussen Davies en Aston verslechtert (bijvoorbeeld de discussie over het raam). Davies is nog steeds niet naar Sidcup gegaan om zijn papieren op te halen. Monoloog van Aston, waarin we leren dat hij in een psychiatrische inrichting heeft gelegen vanwege zijn hersenproblemen. Hij is erg ziek geweest (hij werd bijna gek, kon niet meer helder denken, had hoofdpijn), maar het gaat nu beter met hem.
AKTE DRIE, twee weken later: illustratie van de “communication breakdown”.
Eerste deel:
Davies klaagt bij Mick over Aston (hij maakt hem ’s nachts wakker omdat hij lawaai maakt). Mick zegt dat hij met Aston moet praten over de inrichting van het appartement. Davies zegt dat het voor hem onmogelijk is om met Aston te praten. Mick zal het moeten doen. Hij stemt toe, maar vertrekt toch wanneer Aston binnenkomt. Aston vertrekt terwijl Davies met hem praat…
Tweede deel
Midden in de nacht staan ​​Davies en Aston bijna op het punt te vechten, omdat Davies, nadat hij – alweer – wakker is gemaakt, Aston dreigt terug naar het ziekenhuis te sturen. Uiteindelijk zegt Aston dat hij moet vertrekken, maar Davies antwoordt dat hij hier de conciërge zal zijn en dat Aston moet vertrekken. In
het derde deel
is Mick boos op Davies omdat hij begreep dat Davies interieurontwerper was. In zijn woede gooit hij Astons Boeddhabeeld tegen het gasfornuis. Wanneer Aston binnenkomt, geeft Mick als verklaring: “Kijk… eh…” en vertrekt. Davies moet nu vertrekken, ook al belooft hij Aston te helpen met de bouw van zijn schuur en zijn papieren op te halen in Sidcup (twee onontwikkelde thema’s in het hele stuk). Kenmerken:
Sterke invloed van Beckett.
Briljante, precieze dialogen.
Subtiele karaktertekening.

Ronny De Schepper