De Oost-Duitse wielrenner Bernd Drogan viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik laat over hem Wilfried Journée aan het woord op de Wielersite, aangevuld met een carrière-overzicht door de Engelse Wikipedia, want de Nederlandse Wikipedia acht Drogan blijkbaar geen lemma waardig…
Nadat hij als 11-jarig jongetje een beker kreeg uit de handen van de legendarische Gustav Adolf Schur, begon de sportieve loopbaan van deze uitzonderlijke wielerkampioen, edelsteen van de Oost-Duitse Wielerschool.
In 1979 won hij een gouden en een bronzen medaille (foto) op de weg tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen, zowel met het Duitse team als individueel. Het jaar daarop won hij zilver op de 100 km ploegentijdrit tijdens de Olympische Zomerspelen van 1980.
In 1981 behaalde hij opnieuw een wereldtitel in de ploegentijdrit, deze keer met als ploegmaten Olaf Ludwig, Falk Boden en Mario Kummer.
Te Goodwood in 1982 werd hij wereldkampioen bij de amateurs door o.m. de Belg Francis Vermaelen te kloppen, maar dat was slechts een enkele bladzijde van zijn rijk palmares.
Hij miste de Olympische Zomerspelen van 1984 vanwege de boycot door Oost-Duitsland en nam in plaats daarvan deel aan de Vriendschapsspelen, waar hij goud won op de wegwedstrijd.
Tijdens zijn carrière won Drogan verschillende grote wegwedstrijden, waaronder die van het Circuit de la Sarthe (1978), Rund Um die Hainleite (1982) en de Ronde van Slovakije (1983). Hij werd twee keer verkozen tot (Oost-)Duitse Sportpersoonlijkheid van het Jaar, in 1979 en 1982.
Hij kreeg ook veel tegenslagen te verwerken: in 1975 kreeg hij een bloedvergiftiging na een val op de nationale kampioenschappen. In 1978 brak hij vlak voor de start van de Vredeskoers een sleutelbeen. Hij gaf ook in diverse grote wedstrijden op vanwege lelijke valpartijen op de weg.
Na zijn terugtrekking uit de competitie in 1985 Drogan behaalde een diploma van trainer wielrennen, maar na de val van de Berlijnse Muur werd zijn rijke ervaring niet meer gebruikt om jongeren op te leiden.
Hij hield zich nog wat bezig in zijn aloude wielerclub Cottbus (o.a. met Gerd Audehm), doch moest daarna om den brode door het leven gaan als boekhouder, waar ernst en precisie even nodig zijn als in de wielersport.
Wilfried Journée
dagelijks iets degelijks 