Zestig jaar geleden: Gustav-Adolf Schur wint de Vredeskoers

08 gustav adolf schurVandaag is het zestig jaar geleden dat de Oost-Duitse wielrenner Gustav-Adolf Schur de Vredeskoers heeft gewonnen voor de Tsjech Jan Vesely en de Brit Stan Brittain. De laatste rit werd gewonnen door onze landgenoot Louis Verhelst (zesde in de einduitslag) voor zijn ploegmaat Frans Van Looveren (achtste). “Tave” Schur zou vier jaar later wereldkampioen worden en wordt over het algemeen beschouwd als de populairste sportman uit de DDR. Van 1958 tot 1990 zou hij deel uit maken van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en na “die Wende” zou hij van 1998 tot 2002 opnieuw in het herenigde parlement terechtkomen als vertegenwoordiger van de PDS (de vroegere communisten).

De Vredeskoers is, voor mij althans, de interessantste koers die er ooit heeft bestaan, niet zozeer om het niveau op zich (al is de benaming “Tour de France voor amateurs” in zekere zin wel waar) maar vooral voor al die andere factoren die bij geen andere koers ter wereld een rol hebben gespeeld, met uitzondering van andere “communistische” koersen.
Dat Joegoslavië oorspronkelijk de vaandeldrager van de wielersport in Oost-Europa was (wegens de nabijheid van Italië?) wordt bewezen in 1948 wanneer de eerste Vredeskoers wordt gereden. Dat waren eigenlijk twéé rittenkoersen die elkaar tegemoet reden en die allebei door Joegoslaven werden gewonnen. In Praag won August Prosinek en in Warschau Alexander Zoric. Ploegen uit het westen waren wel welkom, maar de uitnodigingen waren niet tijdig toegekomen zodat de uitgenodigden het niet voor mekaar hebben gekregen ploegen af te vaardigen. Mogelijkerwijs was er ook een weigerachtige houding vanwege de Westerse landen, maar in 1949 heeft er b.v. een Britse ploeg (BLRC-ploeg door Percy Stallard begeleid) aan de Ronde van Polen deelgenomen en in 1950 heeft er eveneens een BLRC-ploeg aan de Vredeskoers deelgenomen. Daarnaast waren het de Denen die in 1950 een eventuele banvloek op de Vredeskoers doorbraken. Willy Emborg won trouwens deze editie, terwijl een jaar later zijn landgenoot Kay Allen Olsen hem opvolgde op het palmares, gevolgd door Christian Pedersen in 1953 en Eluf Dalgaard in 1954.
D.D.R.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Duitsland opgedeeld in vier bezettingszones. Zo ontstond de facto Oost- en West-Duitsland (Oost: de zone bezet door de Russen, West: die bezet door Amerikanen, Engelsen en Fransen). Dat waren echter “populaire” benamingen, die geen echte “rechtsgrond” hadden, zeker wat het wielrennen betreft (vergelijk in ons eigen land: ondanks alle federaliseringsmaatregelen is er bij mijn weten officieel nog nooit een “Vlaamse” en/of “Waalse” ploeg ergens aan de start van een wedstrijd verschenen).
Als stichtingsdatum van de DDR wordt 7 oktober 1949 vermeld. In de eerste jaren zijn er dan ook geen Duitse ploegen aan de start van de Vredeskoers. De DDR stond voor het eerst aan de start in 1950 met Busse, Gaede, Gragner, Hey, Meister en Plitt. Bron : Het boek over de Vredeskoers van Daniel Marszalek (“Wyscig Pokoju 1948-2001” van Bogdan Tuszynski en Daniel Marszalek). In 1951 staat opnieuw een ploeg van de DDR aan de start (Dinter, Fensl, Gaede, Lothar Meister, Treflich, Weber). De DDR is er voortaan alle jaren bij. In 1956 en 1958 start er ook een ploeg van de BRD (met o.a. Brinkmann in 1956 en Fischerkeller in 1958). Deze informatie heeft mij bereikt via Stephen Flockheart en hij voegt eraan toe: “Wat de truien betreft, heb ik enkel het volgende kunnen deducteren voor de Oost-Duitse ploeg. In 1954 was het wit met zwart – rood – gele band, in 1955 idem maar soms ook rood met zwart – rood – gele band. In 1956 opnieuw wit met zwart – rood – gele band, terwijl West-Duitsland een blauwe trui droeg met zwart – rood – gele mouwen (Nederland was toen aanwezig met een Magneet-ploeg).
29 cinderellaKUNST
In 1950 ontwierp de Poolse filmregisseur Walerian Borowczyk de omslag voor het eerste Vredeskoers-programmaboekje. (In 1948 heette de koers nog gewoon Warschau-Praag-Warschau en Praag-Warschau in 1949.)
En in 1952 draaide niemand minder dan Joris Ivens de film ‘Wyscig Pokoju’ (de Vredeskoers). Deze documentaire gaat natuurlijk over de wielerwedstrijd van datzelfde jaar, die in Warschau van start is gegaan en tegelijk de eerste Vredeskoers was die Duits territorium heeft aangedaan. De film was een samenwerking tussen de Poolse en Oost-Duitse regeringen. De Poolse vertaalster Ewa Fiszer, met wie Joris Ivens ooit getrouwd was (het duurde niet lang), was verantwoordelijk voor de tekst. In die tijd woonde Ivens in het Poolse Lodz, waar hij in de plaatselijke filmschool les gaf. Mocht je je ooit in Nijmegen bevinden, stap het Joris Ivens Instituut eens binnen. Daar op hun kantoren kan men de film gratis bekijken, de film duurt zo`n 45 minuten. In zes delen is hij ook te zien op YouTube. Ivens heeft meer aandacht voor de diverse portretten van Jozef Stalin of voor de Amerikaanse bombardementen op Dresden dan voor de wedstrijd zelf, maar het is en blijft een uniek document met in één van de hoofdrollen Jean Stablinski toen hij nog gewoon Stablewski heette.
SOVJET-UNIE
Na Joegoslavië, Tsjechoslovakije, de DDR en Polen was het in 1957 aan Bulgarije om zich te reveleren in de Vredeskoers. Dat jaar werd de wedstrijd immers gewonnen door Nentscho Christov. Het zou lange tijd een eenmalig exploot blijven.
Pas in 1958 laat de Sovjet-Unie iets van zich horen in de Vredeskoers. Niet om ze te winnen (dat zal pas voor het eerst in 1961 gebeuren met Joeri Melikov) maar in dat jaar wordt Victor Kapitonov bergkoning. Dat het zo lang duurde vooraleer de Russen potten braken, had ongetwijfeld te maken met het feit dat de andere Oostblok-renners tégen hen reden – om extra-sportieve redenen uiteraard. Vooral de Polen waren daar sterk in. Zo vertelt Bernard Guyot dat hij zijn eindzege in 1966 vooral te danken heeft aan de Pool Jan Magiera die hem op sleeptouw nam om een aanval van de Rus Alexander Dochljakov te counteren. Uiteindelijk zou hij slechts 38″ overhouden! (Officieel had de actie van de Polen trouwens veel meer te maken met het winnen van het ploegenklassement. Uiteindelijk strandden de Polen op 6 seconden van de Sovjets in het eindklassement, het kleinste verschil ooit.)
In 1985 werd t.g.v. de veertigste verjaardag van de overwinning op het fascisme voor het eerst (en voor het laatst) ook een (vliegtuig-)uitstap naar Moskou gemaakt. In het verleden is deze « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » dus wel eens geboudeerd door het westen en het onrechtvaardige daarvan werd nog onderlijnd doordat er vaak onverholen politieke motieven van aan de oorsprong lagen. Maar gelukkig heeft België vaak een sterke amateurslichting uitgestuurd. In 1985 waren dat b.v. Carlo Bomans, Rudy Ceyssens, Henri Mannaerts, Eric Peeters, Stefaan Van Leeuwe en Patrick Verplancke), die voor het eerst werd geleid door Dirk Baert, een jaar eerder zelf nog actief beroepsrenner met o.m. een wereldtitel in de achtervolging (1971) op z’n palmares. Vandaar dat mijn eerste vraag toen ik hem opbelde in de rubriek “Aan het lijntje” in De Rode Vaan luidde: was het misschien onder zijn impuls dat die koerswijziging er is gekomen ?
Dirk Baert : Zo kan je dat niet stellen. Dat is gebeurd in overleg met Patrick Sercu. We vinden dat de Vredeskoers de belangrijkste wedstrijd is voor liefhebbers buiten het W.K., zo’n manifestatie kun je dan ook moeilijk links laten liggen, als je mij deze woordspeling vergeeft. Daarom hebben we reeds deze winter gepolst naar de ambities van onze sterkste renners en zo zijn we tot deze selectie gekomen. Of ze zal kunnen wedijveren met de ploegen uit Oost-Europa is natuurlijk nog de vraag, naar deelnemen is op zich reeds belangrijk vind ik.
— De ware Olympische geest ! Maar er moet toch meer zijn dan dat ?
D.B. :
De ploeg is gebouwd rond Carlo Bomans, de enige die op internationaal vlak kan meespelen. Als die een etappe zou kunnen winnen b.v. dan zou ik al dik tevreden zijn.
MARCEL MAES
— Nochtans hebben we ooit eens een winnaar gehad : Marcel Maes in 1967…
D.B. :
Ja, maar dat moet je in zijn tijd zien, natuurlijk. Toen was de Vredeskoers zelfs voor de Oost-Europese landen nog niet zo belangrijk als nu (*). In de huidige omstandigheden zou het niet realistisch zijn een plaats vooraan in het klassement te beogen. Voor onze jongens komt het er in de eerste plaats op aan het vak te leren. En als er dan nog wat goede uitslagen bovenop komen dan is dat meegenomen.
— Dient er veel geklommen ?
D.B. :
Van echte bergritten kan je niet spreken maar in Tsjechoslovakije en Polen zijn er toch een paar behoorlijk lastige ritten. Het is vooral hier dat we verwachten dat Bomans zich zal tonen. Hij is weliswaar geen echte klimmer, maar hij is de meest complete renner. Op geen enkel vlak een echte uitblinker, maar zeer veelzijdig.
— Vindt u het jammer dat de Vredeskoers z’n bijnaam als « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » nu ook probeert waar te maken door een aantal spectaculaire verplaatsingen in te lassen ?
D.B. :
Die twee verplaatsingen met het vliegtuig naar en van Moskou zijn natuurlijk niet niks, maar toch denk ik dat dit de uitstraling gaat ten goede komen. Ik denk b.v. dat de Sovjet-renners nog meer gemotiveerd zullen zijn dan anders. Voor hen is het werkelijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar en zij willen dan ook de belangstelling van de massa daarvoor opwekken. En via die omweg zal de belangstelling in het westen ook wel stijgen, veronderstel ik.
— Zijn er Belgische kranten die de verplaatsing meemaken ?
D.B. :
Wel, je weet misschien dat er wat problemen zijn omtrent de voorwaarden. Men vraagt namelijk honderd Amerikaanse dollar per dag, alles inbegrepen, terwijl b.v. de Giro delle Regioni (georganiseerd door ons zusterblad Unità, red.) de journalisten zelf uitnodigt, ze hoeven dus m.a.w. niet te betalen. Daar staat echter tegenover dat dit argument om dan niet te gaan dan weer blijkbaar niet geldt voor de Ronde van Spanje, waarvoor Belgische journalisten ook niet worden uitgenodigd. Je zou natuurlijk kunnen opwerpen : ja maar, dat zijn profs, maar de uitstraling van de Vredeskoers is toch ook zeer groot, vind ik. Gaat er trouwens niemand van jullie naar de Vredeskoers ?
Euh… ik vrees dat ook wij niet uitgenodigd zijn (**) en voorlopig worden wij ook nog steeds niet in dollars uitbetaald…
DEELNEMEN IS BELANGRIJKER DAN WINNEN (ALHOEWEL)
Van in het begin werd dus de nadruk gelegd op meedoen “op zijn olympisch” en niet zegevieren per se – het ging niet zozeer om het winnen. Maar die spreuk gold nooit voor de “groten” d.w.z. de Sovjets en de “thuisrijders” (de Oost-Duitsers, de Polen en de Tsjechen). Voor hen ging het alleen om het winnen. Alhoewel het bijna onmogelijk is dat er hier minder gevallen werd dan in andere koersen, het is zeker een feit dat, als er gevallen werd, de slachtoffers werden aangespoord om verder te rijden, want dan gold immers weer de spreuk “meedoen gaat voor zegevieren”.
Maar wat het vallen in de Vredeskoers betreft, er werd uiteraard overal gevallen maar in het bijzonder toch in de voorste gelederen want pas daar ging het er hevig aan toe. De invloedrijkste factoren van het vele vallen waren hier:
1. De agressieve manier van koersen b.v. met ellebogen en vuisten.
2. Waaiers trekken bij de vele “waaierritten“, vooral in Polen en de DDR.
3. Het vechten om de blauwe truitjes: drie mannen telden voor dit ploegenklassement en mochten er ooit waaiers ontstaan zijn zonder de nodige drie mannen van de sterkste ploegen ontstonden er dolle toestanden bij de achtervolgende waaiers om voorin te geraken en het ploegenbelang te vertegenwoordigen.
In 1980 heeft de Sovjetploeg precies in die waaierritten alles aan flarden gereden in Olympia`s Tour. Hetzelfde gold ook voor de Olympia’s Tour van 1983 toen de Oost-Duitse baanrenners alles overheerst hebben. De Engelse baanploegen (Hallam, Bennet, Moore etc.) van 1973 en 1974 hebben zich ook goed kunnen handhaven in de waaiers van Olympia`s Tour.
Ik ben even gaan kijken naar foto`s van waaiers uit de Vredeskoers en de Engelse Milk Race. Wat mij opgevallen is, is dat de Sovjets en de DDR-ploegen (en waarschijnlijk ook de sterke Poolse en Tsjechoslovaakse ploegen) heel vaak korte of “halve baan”-waaiers gevormd hebben. Met andere woorden, die waaiers bestonden uitsluitend uit DDR- of Sovjetrenners. Ik probeer even de situatie te beschrijven aan de hand van een concreet voorbeeld uit de Vredeskoers van 1984.
Tijdens de laatste rit van Lodz naar Warschau over 154 km met nog zo`n 20 km voor de boeg ontstond er een DDR-aanval op de leider, de Rus Soekoroetsjenkov. Olaf Ludwig en Olaf Jentzsch van de DDR bezetten de plaatsen 3 en 5 in het alg. klas. op minder dan 1 minuut van Soeko voor de start van de rit, alles was dus nog mogelijk. Op een rechte weg zijn 4 DDR-renners plots op kop gaan rijden, de wind blies van rechts, de 4 DDR-renners zijn op de linkerkant van de weg gaan rijden (à bloc, wel te verstaan) om een waaier uit die 4 DDR-renners te vormen. Die 4 losten elkaar beurtelings af, geen andere renner “mocht” in het waaiertje van 4 man komen. De Rus (hij is wel degelijk een Rus) Soeko bevond zich in de 3de waaier en kon slechts na een helse achtervolging weer bij de DDR-trein aansluiting vinden. Hij won uiteindelijk met een voorsprong van 15 seconden.
WAAIERS
Over waaiers gesproken (***), in de jaren tachtig waren er opvallend weinig opgevers en toch reden in het peloton al die fameuze Mongolen mee en Syriërs, Marokkanen en Algerijnen b.v. Ik dacht dat dit met (het niet bestaan van of soepel hanteren van) de tijdslimiet te maken had. In 1954 en 1955 heeft er b.v. een Indiase ploeg aan de Vredeskoers deelgenomen, niet eens op het niveau van wielertoeristen maar dat kon de organisatoren niet schelen want het ging zuiver om politieke beweegredenen. In de vroege jaren bestond er trouwens gewoonweg geen tijdslimiet. B.v. in 1954 legde de winnaar (de Deen Eluf Dalgaard) de 2000 km af in 54 uren maar de laatste in het klassement, Chravati uit India, had een achterstand van liefst 19 uren ! Dat zijn meer dan drie dagen koers !
Ook in 1955 had de laatste van het klassement, Singh eveneens van India, een achterstand van bijna 30 uren op Gustav Adolf Schur. Tave had 60 uren nodig voor de 2200 km, Singh bijna 90 uren ! Vooral in de vroege jaren bestond er een groot verschil in het niveau van de deelnemers. Sommigen koersten op het niveau van beroepsrenners, anderen waren gewoon fietsende grutters.
Maar mochten er ooit vele opgevers in bepaalde jaren zijn geweest dan hing het toch af van het parcours en van de weersomstandigheden. B.v. in 1953 zijn er 93 renners vertrokken in Warschau en slechts 38 hebben de aankomst in Praag bereikt, dit wil dus zeggen dat er niet minder dan 55 opgevers waren. Dat jaar deed ook de legendarische Max Bulla nog eens mee (op dat moment 48 jaar). Hij eindigde allerlaatst op 12 uur, terwijl zijn twee voorgangers (Bulgaren) “slechts” op zes uur zijn geëindigd en de “echte” laatste (Klabinski) op nog een vier uur.
In 1961 zijn er ook vele opgevers geweest. In 1972 zijn er 102 vertrokken, 61 hebben de koers uitgereden, d.i. 41 opgevers waarvan 28 op één dag. In 1976 waren er 113 vertrekkers, 77 uitgereden, 36 opgevers, waarvan 18 opgevers tijdens een “winterrit”. In 1953, 1972 en 1976 was het hoge aantal opgevers te wijten aan het weer, b.v. in 1972 zelfs 28 opgevers tijdens één helse rit. Isidoor Weemaes was de enige Belg die de Vredeskoers van 1972 heeft uitgereden. Bij de opgevers was ook José De Cauwer, die ik hierover heb geïnterviewd:
– Als liefhebber behoorde je blijkbaar tot de top, want je werd in 1972 geselecteerd voor de Vredeskoers.
J.D.C.:
Dat was niet de absolute top. Het was in het jaar van de Olympische Spelen en de kern die daarvoor aangeduid was, mocht niet deelnemen, wellicht omdat de Vredeskoers als te lastig werd beschouwd.
– Heb je daar iets geleerd dat je later van pas is gekomen?
J.D.C.:
Ik heb daar leren afzien, want voor mij is het er niet van een leien dakje gelopen. Eeerst ben ik zwaar ten val gekomen en later werd ik erg ziek (een “negenoog”). Gedurende drie dagen reed ik van de aankomst naar het hospitaal en van het hospital naar de start. Toen het dan op de koop toe begon te regenen, vond de koersdokter dat het niet meer verantwoord was voor infecties en zo en die verplichtte mij op te geven. Anders was ik nóg verder gereden.
– Zou je de Vredeskoers met een rittenwedstrijd voor profs kunnen vergelijken?
J.D.C.:
Ze zal wel lastiger zijn dan vlakke ronden als die van België en Nederland, maar ze is toch veel lichter dan de Dauphiné Libéré of Parijs-Nice. Dat zie je ook wanneer de Polen, die ginds alles winnen, naar hier komen rijden. Ze komen er hier niet aan te pas. Ik heb zelf tweemaal met die jongens Parijs-Nice gereden: Szurkowski, die vier keer de Vredeskoers heeft gewonnen, bracht het niet verder dan eens een tweede plaats en dan nog in een massasprint. Vóór twee jaar waren de IJsboerkes uitgenodigd om de Ronde van Polen te rijden. Ze trokken daar naartoe met een ploeg neoprofs en toch reden ze de lokale renners van het kastje naar de muur.
Ook dit dient te worden gerelativeerd: als we een kijkje nemen naar de rittenuitslagen van Parijs-Nice 1974, dan zien we dat Szurkowski het wel behoorlijk heeft gedaan met enkele top tien plaatsen. Vaak werd hij geklopt door mannen als Rik Van Linden en Eddy Merckx, toch niet de eerste de beste, zou ik zo zeggen. Dat jaar was het overigens de eerste keer dat de wereldkampioen van de profs (Felice Gimondi) samen aan de start stond met de regerende amateurwereldkampioen (terwijl die nog het statuut van amateur had natuurlijk, want amateurwereldkampioenen die zijn overgestapt naar de profs, daarvan heb je d’r wel meerdere). Het zal trouwens niet de laatste keer zijn: een jaar later was er het duo Eddy Merckx-Janusz Kowalski.
Verder heeft Szurkowski in zijn autobiografie Byc Liderem (“Leider Zijn”, Warschau 1983) gezegd dat als hij nog maar hoestte tijdens Parijs-Nice, hij meteen honderd 100 man op zijn wiel kreeg. Hem werd niks gegund door de renners der beroepsgilde.
Wat de Ronde van Polen 1974 betreft, dient opgemerkt dat het niet alleen neoprofs waren bij de IJsboerke-ploeg van ploegleider Rik Van Looy. De wegkapitein was b.v. Willy Planckaert. Maar veel belangrijker nog was het feite dat al de Poolse vedetten zich allemaal in de vernieling hebben gereden, met geen oog voor het klassement en het gevaar van de Belgen. De Poolse toppers hebben dus gans de koers tegen elkaar gereden. Het was zo erg dat vele Poolse toppers door de Poolse bond geschorst werden en nooit meer voor Polen werden geselecteerd. Een krantenkopp uit een Pools sportblad van toen luidde b.v. “Vedetten, gaan jullie maar in de hoek staan!”
José mag dus wat kleinerend doen over Ryszard Szurkowski, hij wordt van repliek gediend door Lech Piasecki, die in 1986 eveneens aan bod kwam in de rubriek “aan het lijntje”:
Lech Piasecki : Op mijn internationale doorbraak heb ik tot december’84 moeten wachten, toen oud-wereldkampioen Ryszard Szurkowski nationale trainer werd. Die man weet van fietsen werkelijk alles af. Hij leerde mij niet alleen mijn benen, maar ook mijn hoofd gebruiken, want ondanks dat intensievere trainen, was ik toch nog min of meer een losbol gebleven.
— Zou je het dan zo ver durven drijven van te zeggen : zonder Szurkowski werd ik geen wereldkampioen ?
L.P. :
Ongetwijfeld ! Ik ben hem werkelijk alles verschuldigd. Hij is een goede pedagoog en een uitzonderlijk mens. Op mijn stem mocht hij alleszins rekenen, toen hij zich kandidaat stelde als afgevaardigde voor het Poolse parlement. (****)
Jaja, de ene Lech is de andere niet (*****). Is Szurkowski vroeger immers ook reeds niet vooruitgeschoven als boegbeeld van de officiële, Poolse vakbond ? Maar ja, als wereldkampioen zal Piasecki wel geen problemen hebben om zijn looneisen ingewilligd te zien…

Ronny De Schepper
(met dank aan Stephen Flockhart)

Referenties
Jan Draad, Dirk Baert aan het lijntje, De Rode Vaan nr.19 van 1985
Jan Draad, Lech Piasecki aan het lijntje, De Rode Vaan nr.9 van 1986 (******)
45 depart avion course de la paix(*) Het is waar dat in de aanvangsperiode de ploegen uit Oost-Europa minder succesvol waren dan in de jaren zeventig en tachtig, maar dat wil daarom zeker niet zeggen dat ze er minder belang aan hechtten. Integendeel zelfs! De beste Belgische collectieve prestaties situeert zich overigens in 1963 met een tweede plaats voor Gust Verhaegen, een derde voor Kamiel Vyncke, een zesde voor Jos Timmermans en een vijftiende voor Jos Haeseldonckx. Al was 1960 met een tweede plaats voor Jean-Baptist Claes, een derde voor Willy Vandenberghen en een veertiende voor Albert Covens ook niet mis.
(**) Zou het overdreven zijn te denken dat Lode De Pooter zijn uitnodiging voor twee jaar later aan dit lijntje heeft te danken? (In de jaren vijftig volgde Lode ieder jaar de Vredeskoers. Op bovenstaande foto uit 1956 (uit het archief van de deelnemende Waalse renner Roger Baudechon) staat Lode trouwens als derde van links gereed om op het vliegtuig te stappen.
(***) Of de term “Mongolenwaaier” zijn oorsprong vindt in de Vredeskoers staat nochtans niet vast: “Pelotonmongolen zijn de wielrenners die er genadeloos hard worden afgereden als de boel op het kantje gaat. Wie in de mongolenwaaier belandt, ziet de kop van de koers pas weer terug als hij ’s avonds aan tafel aanschuift voor het diner. Concreet: de prutsers, de ziek-zwak-en-misselijken plus de Colombianen. En de Franse klimmer David Moncoutié – maar dat is een mongolenwaaier in zijn eentje.” (Thijs Zonneveld)
(****) In 1991 zou Lech Piasecki (toen al prof àf) eveneens opkomen bij de verkiezingen. Hij kreeg meer dan 21.000 stemmen achter zijn naam, maar dat waren er helaas toch nog 79 te weinig om te worden verkozen.
(*****) Uiteraard een toespeling op Lech Walesa, op dat moment een heikel onderwerp in De Rode Vaan…
(******) Vanzelfsprekend heb ik zelf niet met Lech Piasecki gesproken. Dit was een bewerkte overname uit één van onze “zusterbladen”. En dat zal dan wel Neues Deutschland geweest zijn, want het Pools ben ik vooralsnog niet machtig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s