Het is ook al twintig jaar geleden dat de Engelse pianiste Moura Lympany is overleden. Ze stierf in Gorbio, nabij Menton, op 88-jarige leeftijd.
Ze werd geboren als Mary Gertrude Johnstone in Saltash, Cornwall. Haar vader was een legerofficier die had gediend in de Eerste Wereldoorlog en haar moeder gaf haar oorspronkelijk pianoles. Mary werd naar een kloosterschool in België gestuurd (vanwege het verblijf van haar vader tijdens de oorlog?), waar haar muzikale talent werd aangemoedigd en ze ging studeren in Luik, waar ze later een beurs won voor de Royal Academy of Music in Londen. Na auditie te hebben gedaan voor de dirigent Basil Cameron, maakte ze haar concertdebuut met hem in Harrogate in 1929, op twaalfjarige leeftijd, en speelde ze het concert in g-klein van Felix Mendelssohn, het enige concert dat ze tot dan toe had onthouden. Het was Cameron die voorstelde dat ze een artiestennaam zou aannemen voor het concert en een oude spelling van de meisjesnaam van haar moeder, Limpenny, werd gekozen. Ze werd 2de laureate van de Ysaye-wedstrijd 1939 (na Emil Gilels) en had als specialiteit Rachmaninov en Katsjatoerian.
In 1951 trouwde ze met Bennet Korn, een Amerikaanse televisiedirecteur, en verhuisde naar de Verenigde Staten. Lympany wilde heel graag een gezin stichten, maar ze kreeg twee miskramen en een zoon die kort na de geboorte overleed. Zij en Bennet Korn scheidden in 1961. In 1969 kreeg Lympany de diagnose borstkanker en werd haar linkerborst verwijderd. Drie maanden na de operatie speelde ze Prokofjevs Pianoconcert nr. 4 voor de linkerhand, Op. 53, in de Royal Festival Hall in Londen. Later onderging ze een tweede mastectomie, maar ze bleef werken en werd weer populair.
In 1972 was zij het (onwetende) onderdeel van een complot van de Britse conservatieve partij, die hun voorman Edward Heath (net even oud als Moura) aan haar wilde uithuwelijken, omdat de publieke opinie stilaan in het snotje kreeg dat de conservatieve regeringsleider en muziekliefhebber eigenlijk homoseksueel was. Dit lekte pas uit in 1998 en gevraagd naar een reactie, voelde Moura zich vereerd, “maar ze had al iemand anders“.
Vanaf het midden van de jaren 1980 woonde ze in Monaco. In Gent gaf ze in 1993 nog een Chopin-concert, waaruit bleek dat ze weliswaar haar vingervlugheid had behouden, maar af en toe wilde er toch ook al eens een foutje tussen glippen.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 
Mooie bijdrage over een ietwat miskende pianiste. Dat ze als Engels kind naar Sint-Truiden moest had alles te maken met de goede reputatie voor muzikale opvoeding van een nonnenschool aldaar, zoals blijkt uit haar autobiografie. Kleine correctie: vanaf het midden van de jaren 1980 woonde ze niet in Monaco, maar hoofdzakelijk in Rasiguères, een dorp “in the middle of nowhere” van het departement Pyrénées-Orientales, waar ze festivals voor jonge muzikanten organiseerde in de plaatselijke wijncoöperatieve, waarvan ze deelgenoot was. Daaraan kwam een einde door dorpsvetes. Maar in 1996 speelde ze daar nog uitzonderlijk een concert met een Engels jeugdorkest, nl. het Concerto in G minor van Mendelssohn waarmee ze ooit gedebuteerd had. Ze geloofde dat haar genezing na verschillende kankerproblemen te danken was aan het micro-klimaat van deze streek, die ze “la région la plus jolie et la plus méconnue de la France” noemde in correspondentie met mij. Pas rond 2000 verliet ze haar huis aldaar om in Monaco te gaan leven. Het is pijnlijk dat ze vaak niet meer meetelt in selecties van de beste pianisten van de 20e eeuw, ook al bleef ze tot op hoge leeftijd CDs van bijzondere kwaliteit produceren.
Joris Duytschaever, februari 2013.
LikeGeliked door 1 persoon