Geert Stadeus, op dat moment journalist bij Het Laatste Nieuws, schreef 35 jaar geleden de roman, “Een hond genaamd Sibelius”.
Op de kaft wordt het boek als volgt samengevat: “In een wereld waar mensen niet met, maar langs elkaar heen praten, waar men geprezen wordt als men in staat lijkt zijn eigen moeder te verkopen en waar men zich laaft aan bloed en tranen, besluit de jonge Max Van Doorn het spel niet langer te spelen.”
Ward Ruyslinck geeft als appreciatie: “Een verhaal vol zwarte humor en geestige monologues intérieurs over een jongeman die met zelfmoordgedachten rondloopt. Het is een plezierig boek, waarin leven en dood en de menselijke capriolen op een cynisch-grappige manier worden gerelativeerd. De hoofdfiguur is een psychologisch geloofwaardige combinatie van een fantast en een zielige anti-held.”
En de titel? “Het is haast pervers om een hond een naam te geven die verwijst naar adembenemend mooie dingen. (…) Vaak voelde Max zich als een hond die luistert naar de naam Sibelius. Al het moois gleed van hem af. Hij zag en hoorde het, maar voor hem was het niet bedoeld.” (p.69)
Al mag men nu ook weer niet overdreven veel belang hechten aan die titel. De straathond die op het eind tegen het gespleten hoofd van de hoofdpersoon komt zeiken is bijvoorbeeld niet Sibelius, zoals onaandachtige lezers verkeerdelijk veronderstellen, maar een naamloos mormel. Mijzelf doet het natuurlijk denken aan het fameuze zinnetje “Ik ben een hond, gooi me een been toe” (Hugo Claus, Mama kijk zonder handen).
‘Een hond genaamd Sibelius’, dat Stadeus nochtans enkel als een soort caféweddenschap had geschreven (“als die of die dat kan, dan kan ik dat ook”), raakte desondanks in de finale van de NCR-prijs en als Marc Reynebeau er niet zo nodeloos was over gestruikeld (ongetwijfeld louter omwille van het feit dat Geert toen nog voor Het Laatste Nieuws schreef) dan had hij die misschien nog gewonnen ook. It would have served them right!
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 