Op 14 april 1944 trouwde Godfried Bomans in Nijmegen met Pietsie Verscheure. Het kerkelijk huwelijk vond pas na de oorlog plaats, op 17 augustus 1945. Volgens Wikipedia was dit omwille van de oorlog (Bomans werd opgeëist om te gaan werken in Duitsland, maar was ondergedoken). Volgens het Godfried Bomans Genootschap daarentegen was het omdat hij “na de voltrekking van het huwelijk door ernstige twijfels werd overvallen, zodat hij vluchtte”.
Oorspronkelijk was het huwelijk al gepland op 12 februari, maar het werd toen “wegens ziekte” uitgesteld. Uit het huwelijk werd een dochter geboren, in 1960. Zij werd echter niet door Bomans verwekt, maar door de beeldhouwer Mari Andriessen, een goede bekende van het echtpaar. Voor de buitenwereld bleef Bomans de vader. Anderzijds had Bomans zelf tijdens zijn huwelijk ook diverse liefdesrelaties met andere vrouwen. Hij had tot wel drie minnaressen tegelijkertijd, die dat niet van elkaar wisten. Maria Gude heeft een grote collectie brieven van Bomans laten veilen. Ineke Swanevelt was een andere minnares. Ze was 23 jaar toen ze Bomans, getrouwd en 30 jaar ouder, ontmoette.
Roemrucht in de televisiegeschiedenis is een live commentaar van Bomans. De schrijver werd in oktober 1963 benaderd voor de Edison-uitreiking van het Grand Gala du Disque. Een van de optredende artiesten was Marlene Dietrich. Bomans vertelde een anekdote die eindigde met het beroemd geworden citaat (van ‘een heel oud mannetje’ dat naast hem in de bioscoop zat): “Had mijn vrouw maar één zo’n been”.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 