Fons Mariën las Mensen als ik van Christophe Vekeman…
In dit autobiografische boek uit 2018 is Christophe Vekeman 44 en wil hij ergens bijhoren, een club, een vriendenkring… Zijn liefde voor countrymuziek is een vaste waarde in zijn leven en hij gaat het dan ook in deze hoek zoeken. Via een mailcontact met ene Myriam (die later nog opduikt!) komt hij terecht in een West-Vlaams café waar geregeld country-optredens zijn. Christophe woont enkele bij en hoopt in dit milieu te vinden wat hij zoekt: mensen zoals hijzelf. Vermits het boek in de ik-vorm geschreven is wordt dit: mensen zoals ik.
Tijdens zijn tweede bezoek hier doet zich een ernstig incident voor, waarbij hij iemands neus stuk slaat en vervolgens wegvlucht. Dit incident is het beginpunt van een kleine plot, klein omdat het boek geen whodunit is. Naar het einde toe wordt duidelijk dat het incident in de pub een staartje krijgt. De auteur slaagt erin zijn verhaal rond te maken.
Het verhaal meandert een beetje, maar de auteur weet de lezer te boeien met menige uitweiding, zoals wanneer zijn vrouw voor meer dan een week naar Japan gaat.
De lezer krijgt een beeld van Christophe Vekeman, zijn countryliefde en alles wat daarbij hoort (cowboyhoed en boots), zijn gedegen kennis van de countrymuziek, zijn medewerking aan Klara. Maar deze autobiografische vertelling is gelardeerd met veel knipogen, humoristische overdrijvingen en dergelijke. Hij neemt zich niet al te ernstig. Neem daarbij de bloemrijke, virtuoze stijl en het resultaat is een kleinood.
Fons Mariën
dagelijks iets degelijks 