Procol Harum was eigenlijk helemaal nog geen groep op het moment dat het nummer werd opgenomen. Die groep is er pas nadien gekomen, nadat bleek dat “Whiter shade” een fenomenaal succes was. Het gaf bij ons b.v. de kans aan ene Raymond van het Groenewoud om orgel te spelen bij de Antwerpse balgroep St.-James: “Dankzij Procol Harum en A whiter shade of pale! Dan wilden al die gitaargroepjes plotseling ook iemand hebben die orgel kon spelen.”

Pas op dat moment riep zanger-pianist Gary Brooker zijn oude maatjes van The Paramounts, met drummer B.J.Wilson en gitarist Robin Trower, terug om op tour te gaan. Van de studiobezetting die was samengesteld om “Whiter shade” op te nemen, hield hij enkel orgelist Matthew Fisher over, wat uiteraard niet meer dan normaal was, aangezien die de sound van het nummer had bepaald.

Zelf vind ik “A Whiter Shade of Pale” één van de beste nummers aller tijden. Het zal mij ook altijd bijblijven dat het weerklonk uit het grootwarenhuis dat we met de lijkstoet van mijn grootmoeder passeerden op weg naar de kerk in Temse. Enkele jaren later vormden we met de Blommenkinders een gelegenheidspopgroep voor een diafilm, gedraaid door Erik Westerlinck. Als lid van die popgroep moest ik op een bepaald moment een orgel bespelen en het enige orgel dat we kenden was het kerkorgel vna de Christus-Koningkerk. Dus vroegen en kregen we de toelating om in de kerk enkele opnames te maken. Eigenlijk doet het wat denken aan die scène in “The Commitments”, waarbij de pianist ook op een bepaald moment aan het kerkorgel zit en daar de fameuze intro van “A whiter shade of pale” improviseert. Dat kon ikzelf niet, al heb ik ook dààrover wel een verhaal.

Met meer acne dan Josse De Pauw in “Crazy Love”…

Dat was namelijk in de tijd dat collegeleerlingen jaarlijks nog “op retraite” moesten. En in onze klas zat er een jongen die wél orgel kon spelen, namelijk Jan Van Laere. Jan was wel een beetje wereldvreemd wat muziek betreft, want zijn grote idool was Franz Lehar, een componist, waarmee ik nu, op zeventigjarige leeftijd, ook wel dweep, maar in de jaren zestig kon die mij (en de rest van de klas) gestolen worden natuurlijk. Maar zelfs Jan Van Laere had dus blijkbaar iets opgevangen van het immense succes van “A whiter shade of pale”. En toen hij verzocht werd om tijdens de retraite de dagelijkse mis op te luisteren op het orgel, vroeg hij me om hem de orgel-intro voor te zingen zodat hij zijn medeleerlingen tijdens de mis even kon verrassen met een muziekkeuze die we van hem niet gewoon waren. En zo is het ook gegaan. Het blijft een van mijn fijnste jeugdherinneringen.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.