Gisteren opende de kerstshow van Michael Bublé met een jazzy versie van “Blue Christmas”, waarbij hij zich liet omringen met enkele blazers en, opvallend, dat waren allemaal zwarten, behalve… de klarinettist. Ik ga hier niet de discussie “can white men play the blues” heropenen, want daarop hebben Eric Clapton, Rory Gallagher of Gary Moore al voldoende antwoord op gegeven, maar het was toch weer opvallend dat er voor de klarinet blijkbaar geen zwarte muzikant voorhanden was. Trouwe lezers weten dat ik met dit instrument een moeilijke relatie heb, daarom ging ik zelf op zoek naar een zwarte klarinettist. Na lang mijn hersens te hebben gepijnigd, schoot mij eindelijk de naam van Barney Bigard te binnen, maar op bovenstaande foto merk je al dat er iets niet klopt…

Ik herinnerde mij Barney Bigard als één van de vroegste medewerkers van Louis Armstrong in New Orleans en daarom veronderstelde ik dat hij zwart was, maar dat blijkt dus duidelijk niet zo te zijn. Volgens Wikipedia is hij van Creoolse afkomst, maar als je daar dan op klikt, dan kom je op een item over cajuns terecht, iets waarmee ik totaal niet akkoord kan gaan. Toch denk ik dat hij inderdaad van Creoolse afkomst is, maar dat dit dan betekent dat er voor een klein procent ook zwart bloed door zijn aderen stroomt. Op die manier kon hij volgens mij bij Armstrong spelen in een tijd dat het doorbreken van de segregatie helemaal nog niet aan de orde van de dag was. Anderzijds wil dat dus wel zeggen dat ik geen echt zwarte klarinettist heb gevonden, wat misschien wel tekenend is voor een instrument waarover Marc Moulin heeft gezegd: “Ik heb nog geen enkele klarinettist gehoord die me kan bekoren. Het is het enige blaasinstrument dat klinkt alsof het nog nooit heeft gerookt.”

Leonard Albany “Barney” Bigard werd geboren in New Orleans op 3 maart 1906. Zijn eerste klarinetlessen had hij bij Lorenzo Tio, een van de belangrijkste klarinettisten in de vroege jaren van de New Orleans-jazz (*). Bigard speelde als klarinettist en saxofonist tot 1922 bij Albert Nicholas. Hierna werkte hij kort bij Octave GaspardAmos White en Luis Russell, om vervolgens terug te keren bij Nicholas met wie hij in 1924 naar Chicago ging. Hij speelde hier onder meer bij King Oliver (1925-1927) en Luis Russell.

Rond 1927 werd hij in New York City lid van het orkest van Duke Ellington, waar hij tot 1942 actief was. Bij Ellington was hij de klarinet-solist, maar ook deed Bigard wel sectiewerk op de saxofoon. Bigard was met zijn klarinetspel een belangrijk deel van het geluid van Ellington. De bandleider componeerde verschillende nummers om Bigard heen, waarvan het bekendste wellicht “Mood Indigo” is.

In de jaren dertig maakten kleine groepen met Ellington-sidemen geregeld opnames. Een groep onder Bigard’s naam, Barney Bigard and His Jazzopators, met onder meer Ellington zelf op de piano, scoorde in 1937 een hit met hun versie van een ander beroemd Ellington-nummer “Caravan“. In de jaren erna (tot 1940) maakte Bigard met zo’n groep opnames voor de platenlabels VarietyVocalion en Okeh Records.

Na zijn vertrek bij Ellington verhuisde Bigard naar Los Angeles, waar hij onder meer een eigen band leidde. Hij werkte in de groep van trombonist Kid Ory en de bigband van Freddie Slack. Ook speelde hij tot halverwege de jaren vijftig in verschillende All-Star-groepen van Louis Armstrong. Rond 1958 had hij een groep met Cozy Cole, waarmee hij onder meer in Las Vegas optrad. In die tijd had hij een rol in de jazzfilm St. Louis Blues (1958). Begin jaren zestig speelde hij weer kort bij Armstrong, daarna trad hij af en toe op, met bijvoorbeeld Earl HinesMuggsy SpanierBen Pollack en een andere ex-Ellingtonmuzikant Rex Stewart. In 1971 ging hij met Art HodesWild Bill Davison en Eddie Condon op een college-tour. Later in de jaren zeventig verscheen hij op verschillende jazzfestivals, waaronder die van Nice en Newport. In 1986 verscheen van Bigard een autobiografie, With Louis and the Duke.

Bigard is verder nog te horen op opnames van onder meer Jelly Roll MortonDjango ReinhardtBenny CarterRoy EldridgeBillie HolidayMa RaineyJack TeagardenLonnie JohnsonIke Quebec en Erroll Garner. (Wikipedia)

(*) Tio is ook van Creoolse afkomst, maar hij ziet er toch al zwarter uit dan Bigard:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.