In de meeste bladen worden er (terecht) nogal wat kolommen ingeruimd voor het boekje « Kindertelevisie » van Eric Hulsens dat zopas bij Infodok-Leuven van de persen is gekomen. Wij hebben echter niet op Hulsens gewacht om het over de kinderprogramma’s op de BRT te hebben (twee jaar geleden ongeveer verscheen reeds een overzichtsartikel) en in de wekelijkse televisierubriek komen de door de BRT zelf gemaakte jeugd- en kinderprogramma’s even vaak aan bod als andere producties (behalve dan het « Schildpadplein » omdat dit op een uur wordt uitgezonden waarop wij ons niet kunnen vrijmaken, volgens Hulsens zelf hebben we hiermee overigens niets gemist, integendeel !).

Uit een en ander zullen onze lezers kunnen afleiden dat wij voor zowat 90% achter de beweringen van Hulsens kunnen staan. Die beweringen worden als volgt samengevat op de achterflap : “De kinderprogramma’s van de BRT zijn, op enkele uitzonderingen na (Sesamstraat, Een vinger in de pap, betere jeugdfilms), een voortdurende bron van ergernis. Nog steeds worden kinderen zoet gehouden met toverflauwekul en eindeloos geknutsel, nog steeds worden kinderen op een irriterende manier betutteld, nog steeds is het globale kindertelevisieaanbod uitgesproken seksistisch. Dat roept de vraag op welk beleid de BRT eigenlijk inzake kindertelevisie voert ?
Deze vraag is natuurlijk retorisch, want net zoals we geregeld in de debatten over het ministeriële cultuur- en jeugdbeleid hebben kunnen vaststellen (en de BRT-jeugdprogramma’s vallen hier onrechtstreeks onder als publiekrechtelijke instelling), is er namelijk geen enkel beleid terzake !
Deze component is trouwens ons inziens de belangrijkste van het hele boekje. Hulsens licht het on-beleid (veeleer dan het wanbeleid, want het lijkt geen opzettelijke perversie maar eerder een totale onkunde vooral op de hoogste niveaus) uitstekend door, schrikt er niet voor terug om man en paard te noemen en, wat vooral belangrijk is, suggereert haalbare alternatieven.
In dezelfde zin hebben we de ontleding van de CVP-manipulatie (o.a. via de Schildpad-actie en de benoeming van Lambert Van de Sijpe) als een pareltje ervaren. Ook delen we Hulsens’ woede over de meest recente evolutie, namelijk dat de gastprogramma’s de zendtijd voor de kinderen inpalmen.
De overblijvende 10% ergernis is vooral te wijten aan de pedanterie van Hulsens. Terecht verwijt hij de BRT een onwetenschappelijke aanpak, maar hijzelf overdrijft toch in een boekje dat zijn weg zou moeten vinden naar een groot publiek. Waarom is b.v. de licentiaatsthesis-achtige opmerking nodig op p.59 waar hij iemand citeert “met correctie van enkele taalfouten” ? Vooral daar zijn eigen tekst krioelt van de tangconstructies (“kon gezien worden” p. 134 ; “kan vergroot worden” p. 139 ; “die moeten vergoed worden” p. 94, enz.). Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen…
Ook zijn radicalisme leidt hem soms in gevaarlijke regionen. Zo vindt hij “Vinger in de Pap” nog niet radicaal genoeg (alhoewel de reacties van conservatief Vlaanderen dermate zijn dat we ons hart reeds vasthouden opdat het programma niet zou verdwijnen) en heeft hij ook kritiek op een vroegere regisseur van Sesamstraat, Ton Hasebos, die o.m. verklaard heeft : “Ik hou van sprookjes, weg van het verkeer en de drukte en de ellende” (p. 55). Op het eerste gezicht volledig akkoord natuurlijk dat dit een reactionaire opmerking is. Maar is het geen overdrijving in de andere zin wegens wat voorafgaat ? Daar zegt Hasebos namelijk : “Ik zag laatst op Sesamstrasse een fragment waarin een kind van een jaar of vier een kind van twee keihard tegen de grond slaat. Daarmee was het af, geen oplossing, niks“. En die oplossing geeft Hulsens ons ook niet.
Tenslotte willen wij net als Kris Smet in “De Morgen” een paar vraagtekens plaatsen bij al het heil dat Hulsens verwacht van de kinderen zelf. Zo is b.v. de parodie op het TV-nieuws door leerlingen van de middelbare school in een recente aflevering van “Vinger in de Pap” ons behoorlijk tegengevallen. Jammer genoeg waren er geen kinderen in de buurt om onze mening daaraan te toetsen. (En dan nog … kennen we immers geen kinderen die zowel van het Schildpadplein als van Stekelbees houden en zowel van Sesamstraat als van Popeye ?)
Hetzelfde geldt trouwens voor het kinderprogramma “Radiool” van Omroep Brabant. Daar werkt men vanaf dit seizoen met een “kinderredactie” en de eerste twee afleveringen kunnen zeker niet als een succes worden bestempeld. Ergerlijk was b.v. het fragmentje vorige zondag waarbij een jongen zogezegd stiekem een gesprek had opgenomen tussen twee “taterende” vriendinnen. Of was dit geen seksisme soms ? We hebben nu eenmaal de kinderen die we zelf maken, nietwaar?

Referentie
Ronny De Schepper, Klein klein BRT-tje, De Rode Vaan nr.42 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.