Gistermiddag is in Frankrijk, dicht tegen de Zwitserse grens, mijn vriend Walter Ceuppens overleden. Officieel aan een longontsteking, maar zijn lichaam had geen weerstand meer nadat hij een tweede hersentumor had gekregen. Het is de tweede vriend op relatief korte tijd die ik aan een hersentumor verlies.

Walter was ook germanist, maar het is niet op die manier dat ik hem heb leren kennen, want hij heeft aan de VUB gestudeerd. Nee, ik heb met hem kennis gemaakt in de jaren negentig toen ik op de Bond Moyson in Brussel werkte. In dat grote gebouw op het Sint-Jansplein huisden ook verschillende vzw’s. Ikzelf werkte voor de Vlaamse Socialistische Zelfstandigen en Walter was hoofdredacteur van Switch, een blad voor jongeren die lid waren van de socialistische ziekenbond. Hoe we precies met elkaar in contact zijn gekomen, weet ik niet meer, maar eens we elkaar zo’n beetje kenden, kwamen we overeen dat ik voor zijn blad een nieuwe rubriek “Voetnoten der Geschiedenis” (titel afkomstig van Walter) zou starten. Dat ging dan over mensen die weliswaar hun historisch belang hadden gehad, maar die om een of andere reden door de mazen van het net zijn gevallen. Uiteraard kan je al deze artikels in aangepaste vorm terugvinden op mijn blog. Ik denk o.a. aan Frances Farmer, Dean Reed, Joe Meek of Albert Richter.

Ik had in die tijd ook een rubriek in nog een tijdschrift van een andere vzw in het gebouw en dat waren de Socialistische Vooruitziende Vrouwen. Deze bijdragen gingen over vrouwelijke componisten onder de overkoepelende titel “Voor het zingen de kerk uit”. Hier was de hoofdredactrice Gisèle De Block en het spreekt vanzelf dat ik haar ooit aan Walter zou voorstellen. Later zou hij dat “het mooiste geschenk ik ooit van je kreeg” noemen. Een fijne attentie waaruit je nu ook weer niet moet afleiden dat ik hem voortdurend geschenken gaf. Hij wel. Zo gaf hij me op een bepaald moment een heleboel elpees (zijn hele discotheek?). Dat was in de tijd dat vinyl echt volledig “out” was. Ook bij mij. Ik heb ze dus plichtsgetrouw alfabetisch tussen mijn platen gerangschikt, maar gespeeld heb ik ze niet. Ook al omdat ze veel moderne jazz bevatten. Had mijn vriend Philippe Venneman toen nog geleefd, die zou er zijn voordeel mee hebben gedaan!

Samen vormden wij een soort van drie musketiers, die zich binnen die grote mastodont niet helemaal thuis voelden en dus bij elkaar troost zochten. Dat uitte zich vooral op de middag, toen wij vaak in de buurt (de Marollen) samen gingen eten. Speciaal in de zomer, als we op een terrasje konden zitten, waren dit heerlijke tijden.

Maar mooie liedjes duren, zoals we allen wel weten, niet zo lang en nog in diezelfde jaren negentig verlieten we alle drie (los van elkaar) het gebouw op het Sint-Jansplein om elders een onderkomen te vinden. Mijn band met Gisèle bleef behouden, maar met Walter ging hij helaas verloren. Tot hij, nog niet zo heel lang geleden, mijn blog ontdekte en opnieuw contact met mij opnam. Hij woonde toen al in Frankrijk, vlakbij de Zwitserse grens, omdat zijn stiefdochter daar toen woonde en hij en zijn vrouw Chris voor de opvang van de kleinkinderen (zie foto) zorgden.

Ik heb Walter dus nooit teruggezien, maar we hadden wel dagelijks contact via mail. Zelfs toen een eerste maal een hersentumor bij hem werd vastgesteld. Hij scheen goed te evolueren tot enige tijd geleden een tweede tumor opdook en hij wel wist dat het deze keer niet meer goed zou komen. Ongeveer een maand geleden werd hij opnieuw opgenomen in de kliniek en was het stiefdochter Clio die voortaan verslag uitbracht over zijn gezondheidstoestand. Tot ze dus deze morgen mij zijn overlijden aankondigde.

Een “in memoriam” is altijd een beetje een hagiografie en Walter zou daar ongetwijfeld een hekel aan hebben gehad, daarom moet ik toch ook een paar anekdoten vertellen die ik jullie niet wil onthouden. Ik ben namelijk drie keer met Walter mee geweest omdat hij mensen zou gaan interviewen die hij niet persoonlijk kende, maar ikzelf wel. Het betrof Jan De Zutter van De Morgen en Lode Willems van Knack over esoterie en professor Kris Versluys over het postmodernisme. Welnu, in geen enkele van de drie gevallen is het interview ook verschenen. Telkens vond Walter wel een uitvlucht om er niet te moeten aan beginnen…

Wat hij anderzijds wél heeft uitgeschreven, is een gesprek met de Britse cineast Andrew Birkin. Dat kan je natuurlijk ook op deze blog terugvinden…

Ronny De Schepper

6 gedachtes over “Walter Ceuppens (1955-2020)

  1. Mijn oud leerkracht Engels. Hij was voor mij de specialere onder de leerkrachten toen maar wat had ik ongelooflijk veel sympathie en respect voor die man. Ik herinner me nog goed mijn laatste jaar, ik was 18, mijn examen engels. Met een portie bibber en goede moed betreedde ik zijn klaslokaal voor mijn mondeling examen. We hadden de opdracht hiervoor gekregen ‘leer jullie Shakespear zoals het hoort’. ‘Please do come in Alexandra’ en daar ging ik. Ik zette me neer en plots zei hij me in het Nederlands ‘ vertel me eens kind, wat zijn jouw toekomstplannen? Wat ga jij hierna doen?’ En zo besprak ik 45 min met mijn leraar die steeds met hoed naar school kwam, de nieuwe weg die ik zou inslaan aan de KUL. Na een zeer aangenaam gesprek vroeg ik hem toen ‘moet ik u nu niet even kort over Shakespear vertellen mijnheer?’ Waarop hij me antwoordde dat dit gesprek veel interessanter was op dat moment met hem en ik me reeds bewezen had tijdens het schooljaar als zijn beste studente van die klas toen. Hierdoor ben ik hem nooit vergeten, want hij is nu eenmaal een van de personen die zijn voetafdruk in mijn leven naliet.
    Een geweldig man met een bron aan rijke kennis. Het gaat u goed mijnheer Ceuppens. Tot later.
    Sterkte aan de familie.

    Alexandra Rossini

    Geliked door 1 persoon

  2. Ook hier een ex-leerling aan het woord…
    Walter Ceuppens, een legende voor iedereen van mijn generatie die aan het KATervuren hun jeugd opsoepeerden. Aan deze openingszin had hij waarschijnlijk al een hekel gehad, en ik gun hem zijn postume wrevel.
    “De Ceuppens” was een moeilijk te doorgronden man: hij schreeuwde, riep, tierde, fulmineerde, ergerde zich (terecht) aan alles dat neigde naar mediocriteit (en dat was vrijwel alles), maar haatte met voorsprong de lading gedenkt door de vlaamse leeuw; de man was eigenlijk absoluut ongeschikt om in het onderwijs te staan.
    Hij was een dandy, strak in het pak, met lederen handschoenen en een hoed liep hij flegmatiek over de speelplaats (die naam!), en je zag al bij aankomst de vleesgeworden ergernis van onze aanwezigheid. Als dit leest als een afrekening, think again: ik a-do-reer-de de man, hij is tot op heden een baken van licht in mijn leven geweest en het bericht van zijn overlijden treft mij bijzonder diep.
    Ik had het geluk hem en Mevrouw Dekeye ergens begin de jaren 2000 in Brussel bij de Munt tegen het lijf te lopen: ik heb ze beiden op dat moment kunnen zeggen hoezeer ze een impact hadden gehad op mijn vorming (“Vrij Nederland, dagblad voor linkse intellectuelen”, “onder elke vlaamse leeuw schuilt een hakenkruis”). Zijn absolute afwezigheid op sociale media was jarenlang een frustratie want ik had hem heel graag nog gesproken…
    Ik heb ooit bij hem en Chris gelogeerd na een culturele avond: stel je voor, een laatstejaarsstudent, logerend bij twee gevreesde leraren: we dronken Calvados tot een kot in de nacht en hij gaf me een spoedcursus jazz (van hem komt mijn liefde voor Mingus).
    Aan iedereen van zijn familie, Chris en Clio in het bijzonder: my most sincere condoleances.
    Kris De Ruysscher

    Like

    1. Kris! het is clio, net je berichtje gelezen! Ik weet nog van die avond :-)… kan niet geloven dat je nog weet wie ik ben :-) … ik ben wel op social Media (clio Elliott). Ik denk ook dat jij het was die de mooiste vriendin in de wereld had (volgens mij toen).

      Like

      1. Ik heb helaas het vermogen om massa’s trivia zonder enige vorm van triage op te slaan in mijn geheugen; ik heb m.a.w. nog veel te vertellen ;)
        Kijk eens in je LinkedIn verzoeken (request sent)

        Like

      1. En zo voel ik me plots l’arroseur arrosé door jullie beiden te bedanken en de wens uit te spreken om dit gesprek verder te zetten. Het voelt ergens “juist”.
        @Clio; kijk eens in je LinkedIn verzoeken…

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.