Het is vandaag dertig jaar geleden dat de Luikse schrijver Georges Simenon, geestelijke vader van commissaris Maigret, is overleden…

Georges Simenon werd geboren in Luik op 13 februari 1903 kort na middernacht, maar zijn bijgelovige moeder verkreeg dat de twaalfde als officiële geboortedatum werd opgegeven. Simenon debuteerde als journalist bij de extreem-rechtse Gazette de Liège, iets wat hem in de oorlog ook eerst de kant van de Duitsers deed kiezen (1). Ik vind het dan ook vrij ongelooflijk dat Georges Simenon later van “zijn” Maigret zou hebben gezegd: “Als Maigret nog zou leven zou hij waarschijnlijk een anarchist en een linkse rakker zijn.”
Het is zelfs in tegenspraak met het beeld van Maigret als voorbeeldige huisvader. Dat was overigens als tegenpool voor Simenons eigen liefdesleven. Of zouden we niet beter zeggen: lustleven? Hij werd immers “gekweld” (?) door een overdosis lustgevoelens. Het was voldoende dat een vrouw in de tram even terloops tegen hem aan schuurde, dat hij naar een prostituée rende om daar “tot ontlading” te komen.
Would-be psychologen brengen het allemaal terug op een moedercomplex. Ze baseren zich hiervoor vooral op Simenons eigen “Lettre à ma mère” uit 1974. Henriëtte Brulls (afkomstig uit Nederlands Limburg, vandaar die boottocht trouwens) heeft er nooit een geheim van gemaakt dat ze haar jongste zoon Christian prefereerde boven Georges. “Georges is jouw zoon, Christian de mijne,” placht ze te zeggen tegen haar man Désiré.
Beperkte (!) Georges zich tijdens de oorlog nog tot het schrijven van een reeks van zeventien artikels over “Le péril juif”, dan was zijn jongere broer een “echte” collaborateur, aldus biograaf Pierre Assouline, en na de oorlog krijgt hij van Georges dan ook de raad het land te ontvluchten en dienst te nemen in het Vreemdelingenlegioen. Toen Christian echter sneuvelde in Indochina (het latere Vietnam) in 1947, riep zijn moeder uit: “C’est à cause de toi que Christian est mort! Pourquoi est-ce lui qui est mort et pas toi? C’est toi qui l’as tué!”
Des te opmerkelijker is dan ook dat één van Simenons hogergenoemde pseudoniemen niets anders was dan Christian Brulls! Al dient te worden toegegeven dat zijn eigen derde voornaam ook Christian was.
Later zal zijn moeder hem al het geld teruggeven dat hij haar in de loop der jaren heeft gestuurd. Het is haar manier om te reageren op een vernietigend boek over haar tweede huwelijk dat hij een paar maanden eerder heeft gepubliceerd (2). Als hij haar drie jaar later een bezoek brengt op haar sterfbed, is haar enige reactie: “Waarom zijt ge eigenlijk gekomen?”
Naast de duizenden prostituées kon Georges Simenon ook zijn handen niet van zijn personeel afhouden. Dat begon al met zijn eerste vrouw Tigy (de kunstschilderes Régine Renchon). Als de pas gehuwde Georges Simenon in 1923 naar Parijs gaat wonen (3), bedriegt hij zijn vrouw Tigy niet enkel met hun eigen dienstmeisje Henriette Liberge, roepnaam Boule, maar ook met de Amerikaanse zangeres en danseres Josephine Baker, die omdat ze zwart was, vrij met haar blote tieten mocht pronken. Hij schreef over haar de beroemde zin: “Zij heeft ‘la croupe la plus célèbre du monde’, zij bezit namelijk het enige zitvlak dat kan lachen.”
Toen Tigy hem (na zo’n vijftien jaar!) betrapte met Boule, eiste ze dat ze (zonder Boule uiteraard) naar de VS zouden verhuizen (4). Dat deden ze wel, maar Simenon ontmoette daar de Frans-Canadese Denyse Ouimet en besloot niet langer te proberen zich naar buiten uit als een “brave huisvader” te gedragen.
Hij vroeg de echtscheiding aan, doopte Denyse om naar Denise, trouwde met haar de dag nadat zijn echtscheiding was uitgesproken (resp. 21 en 22 juni 1950) en verwekte bij haar drie kinderen, waaronder Marie-Georges, roepnaam Mary Jo (zijn bekendste zoon, de filmregisseur Marc, is een telg uit zijn eerste huwelijk). Ondertussen had hij Boule laten overkomen en was hij opnieuw een verhouding met haar begonnen (die zou duren tot 1964), waardoor Denise hem dwong naar Zwitserland te verhuizen (5), maar daar begon het spelletje opnieuw.
Denise verliet hem en kwam met een zwaar drankprobleem te zitten, nadat dochter Mary-Jo zelfmoord had gepleegd.

Ronny De Schepper

(1) Hij zou er trouwens niet mee breken om politieke redenen, maar omdat het blad op een bepaald moment ook zijn eigen familie (een invloedrijke oom met name) op de korrel neemt.
(2) Volgens de officiële Simenon-website zou dat dan “Le chat” moeten zijn, maar ik weet het niet zeker.

(3) Beroepshalve ging hij bij een Parijse krant werken, waar de bekende schrijfster Colette zijn bazin werd. Zij raadde hem aan “minder literair” te schrijven. Dat doet mij merkwaardig genoeg denken aan de raadgeving “cut out the poetry” die de opdrachtgever van Anaïs Nin haar gaf i.v.m. haar erotische geschriften.
(4) Een andere reden lijkt te zijn geweest dat Simenon bedacht was voor een communistische machtsgreep in het naoorlogse Frankrijk. Dat hij in de VS dan ook beducht zou zijn geweest voor de anticommunistische McCarthy-commissie is dan ook een fabeltje waar enkel De Morgen (15/2/1988) in trapt.
(5) Charlie Chaplin, een andere beroemde “womanizer”, was een huisvriend.

Bibliografie
Pierre Assouline, Simenon, De Prom.
Patrick Marnham, De man die Maigret niet was, De Arbeiderspers.
Denyse Simenon, Een vogeltje voor de kat, De Kern, 1987.
A.J. van Zuilen, Georges Simenon: speurder naar de mens, een schets van zijn leven en werk, Bruna, 1987.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.