Het is vandaag 25 jaar geleden dat het mimecentrum Hoste-Sabattini uit hun zaal in de Gentse Burgstraat werd gezet wegens geluidsoverlast. Een mimecentrum dat moet sluiten wegens geluidsoverlast, het werkte geregeld op de lachspieren, maar het bleek dus bloedige ernst…

“Hoste-Sabbattini?” vraagt de lezer zich af, “is dat soms een koppel uit de Gentse zesdaagse? Frank Hoste gekoppeld aan een jonge Italiaanse belofte?” Nee, waarde lezer, we zitten wel in Gent en het gaat er wel als een mallemolen aan toe, maar we vertoeven niet in het Kuipke. Dan zou er trouwens wellicht geen probleem zijn. Nee, het Hoste-Sabbattini-theater ligt in de Burgstraat en daar is alvast één gebuur niet over te spreken. Met alle gevolgen vandien: omwille van klachten over geluidshinder heeft Hoste-Sabbattini alle moeite om z’n werking verder te zetten. Dat is nochtans des te merkwaardiger, daar het hier een… mimetheater betreft!
Een mimetheater dat te veel lawaai maakt. Het klinkt lachwekkend natuurlijk. Maar als ik aanbel, word ik meteen geconfranteerd met een portie heavy metal. “Haha!” zeg ik tot Solange Coppens, samen met haar man Willem Verbanck zakelijk leider van het gezelschap, “betrapt!”. Ze haalt de schouders op. Blijkbaar bouwen de bedienden een feestje, maar het is ook niet dit soort geluidshinder waar het om gaat. Ze installeert zich achter een stapel dossiers en begint haast ononderbroken haar verhaal:
“Voor een goed begrip moet je weten dat mijn man en ik anciens zijn van het Hoste-Sabbattinitheater. Mijn man heeft zich aangesloten bij het theater in ’59, ik ben hem gevolgd in ’63 en Thea Deege , die momenteel de artistieke
leiding heeft van het theater, is al bij de groep sinds 1964. Dat maar om te verklaren dat er ook een emotionele band is tussen ons en het theater.
Toen de stichter en bezieler Marcel Hoste in 1977 is gestorven, hebben wij dan ook gezegd dat wij zijn werk kost wat kost wilden verderzetten. Enerzijds hebben we dat gedaan door het pantomimetheater en de mime-academie in stand te houden, anderzijds vonden wij het ook noodzakelijk om een degelijk eigen theater te hebben. Hoste zelf heeft daar ook steeds last mee gehad, sedert hij in 1952 met de groep is begonnen. Hij was oorspronkelijk kunstschilder, maar na contacten met Marcel Marceau in Parijs heeft bij besloten om de mimekunst te introduceren in Vlaanderen. Eerst heeft hij zijn schildersatelier omgebouwd tot een klein theatertje in 1977, daarna zijn we nog driemaal verhuisd en ook na het overlijden van Hoste stelden zich nieuwe problemen van locatie. Daarom hebben wij gepoogd ons een pand aan te schaffen dat een definitieve thuis zou betekenen voor het Sabbattinitheater. Dat is dan uiteindelijk dit huis geworden, dat wij samen met de buren in kwestie hebben gekocht.
Al van bij het begin bleek dat die mensen er echter geen goed oog op hadden dat er naast hun eerbare zaak (numismatiek, red.) een theater huisde. We hebben onmiddellijk tal van problemen gehad, niet alleen wat geluid betreft, maar ook de gekende burenpesterijen. En dat is steeds in stijgende lijn gegaan. Eerst kregen we b.v. klachten over lessen die doorgingen in een aanpalend zaal. Let op, dat gaat dan niet over mimelessen uiteraard maar over danslessen. Die worden niet door onszelf gegeven, maar het zou onverantwoord zijn deze prachtige ruimten niet ten volle te benutten. Bovendien is dat voor ons een manier om het theater aan geldmiddelen te helpen. Dat past trouwens in ons concept om van dit huis een “bewegingscentrum” te maken: gaande van ballet, over jazz, flamenco en tapdans, tot mime en pantomime, waarvoor we zelf instaan. We wilden er ook een ontmoetingscentrum van maken, met een bibliotheek en wat weet ik allemaal, maar dit is een illusie geweest: men komt naar de les en men is weer weg. Blijft natuurlijk het feit dat wij toch veel mensen over de vloer krijgen. En dat is ook nodig, want er zijn ook problemen met de subsidiëring van ons theater. In de jaren zeventig kregen we een werkingssubsidie van 200.000 fr per jaar van de staat. Daarnaast kregen we van stad en provincie nog zoiets dat schommelde tnssen 50 en 100.000 fr. Toen echter Dewael zijn projectsubsidies invoerde, gaf onze inspecteur ons de raad het over die boeg te gooien, dat zou ons veel meer opbrengen. Dat hebben we toen gedaan maar het gevolg was dat we géén projectsubsidie kregen en dat we die 200.000 fr. ook kwijt waren! Gelukkig bracht die onderverhuring zo’n 500.000 fr per jaar op, die integraal naar de werking van het theater gaat. Je moet weten dat wij eigenlijk allemaal vrijwilligers zijn, dat we zelfs een aantal jaren 200.000 fr hebben bijgelegd om te kunnen blijven verder werken.
Om nu terug te keren tot die eerste klachten: toen hebben wij telkens maatregelen genomen door die activiteit te verplaatsen naar een andere zaal. Maar wat bleek? Dat de klachten zich méé verplaatsten! Op de duur protesteerden de rechterburen voor activiteiten die zich naast de muur van de linkerbuur afspeelden. Nu, deze laatste zegt: ik hoor dat wel, maar het lawaai van de straat overstemt dit. Dat is kortom het gewone geluid dat je nu eenmaal van buren hoort, net zoals wij hem horen piano spelen.
Omgekeerd mochten wij bij de buren die de klachten neerlegden nooit gaan luisteren hoeveel lawaai wij nu wel veroorzaakten, zodanig dat deze klachten voor ons ongeloofwaardig werden. Uiteraard kregen we op die manier veel politie over de vloer, waarbij er één agent bij ons bleef om vast te stellen dat de lessen gewoon bleven doorgaan, terwijl een andere bij de buren ging luisteren. Onnodig te zeggen dat wij zo over massa’s p.v.’s beschikken, waaruit blijkt dat men niets kan vaststellen. Wél in de veranda. Die is immers gemeenschappelijk en heeft een gewone glazen bedekking.
Toch waren wij nogal gerust in de zaak, tot wij in april 1989 van de stad Gent het bericht ontvingen dat wij nog wel een vergunning kregen voor ons theater, maar niet meer voor de danslessen. Nu, zoals ik daarnet heb uitgelegd, betekent dit ook het einde van het theater. Ik ben dan met mijnheer Wijnakker gaan praten (de toenmalige PVV-schepen van milieu, RDS) en die zei: “Je bent zoals een beenhouwer die komt klagen dat zijn zaak niet goed draait omdat hij geen vis mag verkopen.” Enfin, ik ben uiteindelijk wel aan het metingsverslag van de dienst leefmilieu geraakt en daaruit blijkt toch wel dat er serieus gefoefeld is.”
11 thea deege in het wit bij hoste-sabbattiniTot zover mijn interview met Solange Coppens, dat ik in 1990 heb afgenomen, maar dat ik aan geen enkel blad verkocht kreeg. Het einde heb ik niet bijgehouden, aangezien ik er een krantenknipsel uit De Gentenaar uit de zomer van 1994 heb over gekleefd. En dat gaat als volgt…
Breuk tussen Sabbattini en Burgcentrum is definitief
De wegen van het Sabbattini mimetheater en het Burgcentrum zijn nu blijkbaar definitief uit elkaar gelopen. Tegen 1 juli 1994 moet de mimecompagnie haar kostuums en rekwisieten weghalen uit het Burgcentrum.
Volgens Solange Coppens en Wim Verbanck, Burgcentrum-bestuurders, is de breuk zeer tegen de zin van het Burgcentrum én een deel van de Sabbattini-beheerraad. In 1993 werden de activiteiten van Sabbattini en het Burgcentrum opgesplitst. « Het enige doel was de redding van Sabbattini », zegt men bij het Burgcentrum. « Het was wel de bedoeling dat Sabbattini het huisgezelschap bleef. Oorspronkelijk opteerden wij zelfs voor de naam Burgcentrum Sabbattini, maar Thea Deege, artistiek directeur van Sabbattini (in het wit op de foto), was ertegen. »
Volgens het Burgcentrum bouwde Thea Deege, tegen de wil van enkele leden van de Sabbattini-beheerraad in, de samenwerking met het Burgcentrum systematisch af. « Uiteindelijk wilde Sabbattini niet meer in het Burgcentrum spelen of repeteren », aldus nog Solange Coppens. « Van het huisgezelschap blijft op die manier niet veel over. Dus is het maar normaal dat ze de lokalen die ze hier gratis gebruiken, ontruimen. » Thea Deege was niet bereikbaar voor enige commentaar. (SHG)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.