Ik heb zopas het boek “The travelling hornplayer” uit van Barbara Trapido. Ik ben er helemaal ondersteboven van. (Foto Pinterest)

Maar eerst een beetje biografische gegevens op basis van Wikipedia: “Barbara (Louise) Trapido, born 1941 as Barbara Schuddeboom, is a British novelist born in South Africa with German, Danish and Dutch ancestry. Born in Cape Town and growing up in Durban she studied at the University of Natal gaining a BA in 1963 before emigrating to London. After many years teaching, she became a full-time writer in 1970.
Trapido has published six novels
(ondertussen zijn het er zeven), three of which have been nominated for the Whitbread Prize. Her semi-autobiographical Frankie & Stankie, one of those shortlisted, which deals with growing up white under apartheid, gained a great deal of critical attention, most of it favourable. It was also longlisted for the Booker prize.
Barbara Trapido lives with her family in Oxford and some of her books (The Hornplayer b.v.) have Oxford connections.”

En dan is het woord aan Sue Dickman, omdat die precies dezelfde ervaring doormaakte als ik: “Barbara Trapido’s books are not exactly a traditional series. Still, four of her seven novels share a common set of characters and, if read in order, offer some of the pleasure of a series—chiefly, the chance to return to a well-loved fictional universe and revisit its characters over time.
The irony for me is that when I first discovered Trapido, I had no idea that any of her books were connected. I started, in fact, with the last of the four, her 1998 novel The Travelling Hornplayer, which I enjoyed with no foreknowledge whatsoever. But it was only when I learned its connection to her three earlier novels — Brother of the More Famous Jack uit 1982 (*), Temples of Delight (1990) and Juggling (1994) — and read the books in sequence that I could appreciate the full scope of Trapido’s creation, her unique genius. So, it should be no surprise that my first bit of advice is to read her books in order, or, at least the four linked books. Her three unlinked novels — Noah’s Ark (1984), Frankie and Stankie (2003), and Sex and Stravinsky (2010) — are all also wonderful and can be read in whatever order you’d like.”

Dat kan ik dus volledig onderschrijven. Het is zelfs zo dat ik in het begin geen snars begreep van wat ik las. Ik had om te beginnen al niet opgemerkt dat zes van de zeven hoofdstukken een verschillende “auteur” hebben (uiteraard niet letterlijk, ik heb het over het gezichtspunt, the viewpoint). Ik werd dus overvallen door een massa personages, waarmee – naar ik vermoed – je dus al beter kunt kennis hebben gemaakt in de drie voorgaande romans, en die pas in het zevende hoofdstuk allemaal met elkaar in contact komen op een feest in Oxford. Het was dus al een mirakel dat ik heb doorgelezen. Logisch zou eerder geweest zijn dat ik het boek terzijde zou hebben gelegd. Maar het was alsof ik voorvoelde dat dit ooit allemaal op één punt zou samenkomen…
Ik ga mijn vrouw dan ook aanraden om de boeken in de juiste volgorde te lezen (voor mij is dit nu helaas te laat), ook al omdat het thriller-schrijver Michael Dibdin is die Trapido heeft aangespoord de “serie” door te zetten (al moet je daaruit nu ook weer niet afleiden dat het om thrillers zou gaan).
“Trapido’s work has been compared to any number of writers (Iris Murdoch, Ann Tyler, Flann O’Brien, to name just a few), but it is very distinctly her own,” zo besluit Dickman terecht.
Ook Christina Patterson (Trapido is duidelijk a women’s writer) benadrukt de overeenkomst met Iris Murdoch: “Barbara Trapido’s own comfort book, she has said, is Iris Murdoch’s first novel Under the Net, a book she admires for its ‘lightness, brightness and sparkle’. These qualities are so pervasive in her own fiction that they are practically her trademark. Her three most recent novels form a trio of interlinked comedies, each with a cast of Shakespearian proportions and each structured around a different motif. (…)
Trapido was going to stop there
(na twee romans, RDS) but, she says, ‘A friend who’s also a writer (Dibdin dus) said, well, now you’ve got to write three, you can’t just write two, so I seized that suggestion quite eagerly.’
The result was The Travelling Hornplayer, structured around Schubert’s Die schöne Müllerin cycle of lieder, which revisits Katherine and Jonathan in middle age and throws them together with characters from the first two novels in the trilogy. All three are infused with Trapido’s love of literature and music, shot through with literary allusions, coincidences and plot entanglements and delivered with epigrammatic wit. They are funny, sexy and poignant and provoke reviews that make frequent use of words like ‘seductive’, ‘irresistible’ and ‘charming’.”

Ronny De Schepper

(*) Een enigmatische titel. Op p.15 komen we hem al letterlijk tegen, maar daar gaat het over de Ierse dichter William Butler Yeats, die overigens wél bekender was dan zijn schrijvende broer Jack. En uiteraard schieten we daar niks mee op, want zij zijn in het boek slechts “a passing glimpse” om het met hun confrater Robert Frost te zeggen. Misschien staat Jack voor Jonathan Goldberg, de (bekendere?) broer van Roger, waarop de ik-persoon (Katherine) verliefd wordt? (De ik-persoon wordt dus wel degelijk verliefd op Roger, wat in de vorige zinsconstructie niet duidelijk is. En mijn veronderstelling wordt bevestigd op p.106 als Roger met haar heeft gebroken en ze troost vindt bij haar professor, de vader van de twee broers.)

3 gedachtes over “Barbara Trapido

  1. Zoals ik hierboven reeds te kennen geef, heb ik daarna hemel en aarde verzet om die drie andere boeken, die zogezegd samen met de Hornplayer een tetralogie vormen, in huis te halen. En als ik zeg “hemel en aarde” mag je dat haast letterlijk nemen: zowel de Standaard Boekhandel als amazon.com als bol.com als nog een boekenverkoopsite waarvan ik de naam zelfs ben vergeten kwamen eraan te pas. Maar ik ben erin geslaagd. Om dan verdomme vast te stellen dat al die boeken zo goed als niks met elkaar te maken hebben. Akkoord, de centrale figuur in de Hornplayer is Stella Goldman, het meisje dat helemaal op het einde van “The More Famous Jack” wordt geboren. Maar dat is tot hiertoe de ENIGE band die ik heb kunnen achterhalen. En dat brengt me eigenlijk niets verder, want de Hornplayer vertelt dus de avonturen van de generatiegenoten van Stella, waarvan er dus niemand is die ook maar geboren is op het moment van “The More Famous Jack”. En met de andere boeken heb ik tot hiertoe GEEN ENKELE band kunnen ontdekken (al moet ik ze eigenlijk nog beginnen lezen, moet ik wel eerlijk toegeven, maar ik heb al wat opzoekingswerk gedaan). Dus: laat dit een waarschuwing zijn!
    Wat die tetralogie betreft, ben ik dus duidelijk “in ’t zak gezet” (waarom wordt er dan wel een onderscheid gemaakt met de twee andere boeken van Trappido, “Frankie & Stankie” en “Noah’s Ark”, zo vraag ik me af), maar moet ik dan ook ontgoocheld zijn over mijn aankoop? Niet echt, nee, Trapido is natuurlijk even “witty” in deze boeken als in de Hornplayer. Maar “The More Famous Jack” heeft wel niets van de subtiele structuur die de Hornplayer kenmerkte. Het is gewoon een straightforward verhaal. Grappig zeker, soms intens, maar soms ook nogal oppervlakkig. Op basis van DIT boek zou ik me zeker al die moeite hebben bespaard. Het is te erudiet om van “chic lit” te spreken, maar soms heeft het er wel wat van weg…
    ’t Is maar dat ge ’t weet (en nu zou hier een smiley moeten staan, maar dat gaat blijkbaar niet).

    Like

  2. Ondertussen ben ik ook “Temples of delight” aan het lezen en deze keer wind ik er geen doekjes meer om: CHIC LIT! Dat wordt trouwens “bewezen” door het feit dat hier terloops het zelfmoord plegen met behulp van een blok ijs wordt vermeld, wat later door Lize Spit tot een volwaardig boek zal worden uitgewerkt.
    Oh ja, waarom het boek “Temples of delight” heet? Geen idee. Let op, tempels genoeg, hoor, met die uit Mozarts “Toverfluit” op kop. Maar delight? ’t Is maar hoe je’t opvat…

    Like

  3. Uiteindelijk heb ik dan toch maar ook “Juggling” gelezen en het dient gezegd: hier is er wél een duidelijke link met “Temples of delight” (een gedeelte van het verhaal wordt nog eens hernomen vanuit een andere invalshoek), terwijl “The travelling hornplayer” zich ook al aankondigt.
    Titel? “And – something I have never noticed before – (she wrote) Macbeth calls the witches ‘juggling friends’. To ‘juggle’ is to deceive. Classic case of transference. Mr Axe Man himself can murder his way to the throne in the dead of night, but it’s jugglers who deceive? This does not apply to my juggler. Nor does it apply to Dulcie. She juggles. They both juggle, but neither of them deceives. Others deceive, not they.” (p.218)
    Conclusie? Met voorsprong de minste van de vier.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.