Ik heb zopas het boek “The travelling hornplayer” uit van Barbara Trapido. Ik ben er helemaal ondersteboven van. (Foto Pinterest)

Maar eerst een beetje biografische gegevens op basis van Wikipedia: “Barbara (Louise) Trapido, born 1941 as Barbara Schuddeboom, is a British novelist born in South Africa with German, Danish and Dutch ancestry. Born in Cape Town and growing up in Durban she studied at the University of Natal gaining a BA in 1963 before emigrating to London. After many years teaching, she became a full-time writer in 1970.
Trapido has published six novels
(ondertussen zijn het er zeven), three of which have been nominated for the Whitbread Prize. Her semi-autobiographical Frankie & Stankie, one of those shortlisted, which deals with growing up white under apartheid, gained a great deal of critical attention, most of it favourable. It was also longlisted for the Booker prize.
Barbara Trapido lives with her family in Oxford and some of her books (The Hornplayer b.v.) have Oxford connections.”

En dan is het woord aan Sue Dickman, omdat die precies dezelfde ervaring doormaakte als ik: “Barbara Trapido’s books are not exactly a traditional series. Still, four of her seven novels share a common set of characters and, if read in order, offer some of the pleasure of a series—chiefly, the chance to return to a well-loved fictional universe and revisit its characters over time.
The irony for me is that when I first discovered Trapido, I had no idea that any of her books were connected. I started, in fact, with the last of the four, her 1998 novel The Travelling Hornplayer, which I enjoyed with no foreknowledge whatsoever. But it was only when I learned its connection to her three earlier novels — Brother of the More Famous Jack (1982), Temples of Delight (1990) and Juggling (1994) — and read the books in sequence that I could appreciate the full scope of Trapido’s creation, her unique genius. So, it should be no surprise that my first bit of advice is to read her books in order, or, at least the four linked books. Her three unlinked novels — Noah’s Ark (1984), Frankie and Stankie (2003), and Sex and Stravinsky (2010) — are all also wonderful and can be read in whatever order you’d like.”

Dat kan ik dus volledig onderschrijven. Het is zelfs zo dat ik in het begin geen snars begreep van wat ik las. Ik had om te beginnen al niet opgemerkt dat zes van de zeven hoofdstukken een verschillende “auteur” hebben (uiteraard niet letterlijk, ik heb het over het gezichtspunt, the viewpoint). Ik werd dus overvallen door een massa personages, waarmee – naar ik vermoed – je dus al beter kunt kennis hebben gemaakt in de drie voorgaande romans, en die pas in het zevende hoofdstuk allemaal met elkaar in contact komen op een feest in Oxford. Het was dus al een mirakel dat ik heb doorgelezen. Logisch zou eerder geweest zijn dat ik het boek terzijde zou hebben gelegd. Maar het was alsof ik voorvoelde dat dit ooit allemaal op één punt zou samenkomen…
Ik ga mijn vrouw dan ook aanraden om de boeken in de juiste volgorde te lezen (voor mij is dit nu helaas te laat), ook al omdat het thriller-schrijver Michael Dibdin is die Trapido heeft aangespoord de “serie” door te zetten (al moet je daaruit nu ook weer niet afleiden dat het om thrillers zou gaan).
“Trapido’s work has been compared to any number of writers (Iris Murdoch, Ann Tyler, Flann O’Brien, to name just a few), but it is very distinctly her own,” zo besluit Dickman terecht.
Ook Christina Patterson (Trapido is duidelijk a women’s writer) benadrukt de overeenkomst met Iris Murdoch: “Barbara Trapido’s own comfort book, she has said, is Iris Murdoch’s first novel Under the Net, a book she admires for its ‘lightness, brightness and sparkle’. These qualities are so pervasive in her own fiction that they are practically her trademark. Her three most recent novels form a trio of interlinked comedies, each with a cast of Shakespearian proportions and each structured around a different motif. (…)
Trapido was going to stop there
(na twee romans, RDS) but, she says, ‘A friend who’s also a writer (Dibdin dus) said, well, now you’ve got to write three, you can’t just write two, so I seized that suggestion quite eagerly.’
The result was The Travelling Hornplayer, structured around Schubert’s Die schöne Müllerin cycle of lieder, which revisits Katherine and Jonathan in middle age and throws them together with characters from the first two novels in the trilogy. All three are infused with Trapido’s love of literature and music, shot through with literary allusions, coincidences and plot entanglements and delivered with epigrammatic wit. They are funny, sexy and poignant and provoke reviews that make frequent use of words like ‘seductive’, ‘irresistible’ and ‘charming’.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.