Zoals we vorige week reeds schreven, wordt zaterdag uitgemaakt wie ons land zal vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival. We deden dat n.a.v. een gesprekje met Sofie, die ongetwijfeld de grootste troeven op tafel kan leggen. Deze week praten we met Angie Dylan, met haar zeventien jaar de jongste van het hele stel en overduidelijk diegene die het meeste gokt op een herhaling van het Sandra Kim-effect. Daarom willen we met onze eerste vraag vooraf duidelijk weten of Angie Dylan wel degelijk Anja Dillemans is die we deze zomer nog met de Lierse rockgroep Marlon Brandy aan het werk hebben gezien op de Gentse Feesten. Jaja, dat klopt, zegt ze.

— Maar als ik dan je single « In the dark » hoor dan hoor ik iemand totaal anders. Hoe kan dat nu ?
Angie Dylan :
Voor iemand die een eerste plaat maakt is het altijd wel een beetje zoeken natuurlijk, zowel voor de artiest zelf als voor de platenmaatschappij. Ondertussen zal men wel reeds ondervonden hebben dat het ruigere genre me beter ligt. Maar een commercieel sukses is deze eerste plaat wel geweest.
— Ja, maar schuilt daar precies niet het gevaar ? Misschien zal men nu zeggen : het heeft succes, ga dus maar verder in die disco-richting.
A.D.:
Neenee. Dat is zeker niet de bedoeling. De volgende single, buiten die van Eurosong natuurlijk, zal al een tikkeltje ruiger zijn, dat ben ik nu reeds met de firma overeengekomen.
— Wat is er ondertussen met de jongens van Marlon Brandy gebeurd ?
A.D. :
Die zijn gesplit. Dat is misschien wel jammer, maar je moet rekenen dat we tot in de halve finale van de Rock Rallye zijn doorgebroken en dan stond er in « Humo » als kritiek dat de muzikanten — ja, hoe moet ik dat zeggen — niet écht goed waren. En ze wisten zelf ook wel dat die kritiek enigszins terecht was…
— Ik moet zeggen dat ik van dit alles helemaal niets afwist toen ik jullie heel toevallig bezig hoorde, maar het klopt inderdaad dat de muzikanten je meer kwaad dan goed deden, laten we ’t zo zeggen…
A.D. :
Ja, dat was ongeveer ook wat « Humo » schreef. In hun eigen typische stijl formuleerden ze het dan « dat die mannen geen ballen hadden » (lacht guitig).
— Anderzijds is zoiets altijd wel jammer, niet ? Hoe is dat dan gegaan ? Een beetje wrijving ?
A.D. (aarzelend) :
Nee. Echt ruzie hebben we niet gemaakt. Al zijn er de laatste avond natuurlijk wat woorden gevallen. Maar nadien hebben de jongens me wel opgebeld om me te feliciteren omdat ik in Eurosong was beland.
— Maar zouden die « felicitaties » niet een beetje ironisch kunnen zijn ? Jij werkt nu tenslotte met Micha Marah, terwijl zij de zogenaamde « street credibility » aan hun kant hebben…
A.D. :
Luister, Micha Marah is eigenlijk alleen maar de vrouw van mijn manager, ik zie dus niet goed in waarom men mij daarmee zou kunnen plagen.
— Toch lijk je in een van je eerste interviews zelf niet erg tevreden over het image dat men je wil meegeven. Je artiestennaam b.v.
A.D. :
In het begin had ik het daar inderdaad lastig mee. Het was net alsof men met mij de draak wou steken : het dochtertje van Bob Dylan, weet je wel. Maar achteraf bekeken is er juist door die naam veel over me gepraat, dus…
— Als ze de naam maar juist schrijven, inderdaad. Maar dat sexy image (zie foto) dat op je wordt gekleefd, heb je het daar dan niet lastig mee ?
A.D. :
Dat is gewoon wennen. Je wordt bij wijze van spreken uit de schoolbanken getild en op een podium gezet en dat vergt natuurlijk een aanpassing.
— Met Marlon Brandy stond je alleszins erg nonchalant op het podium. Je krabde je waar het jeukte.
A.D. :
Ja, dat klopt. En die gedaanteverwisseling wordt nog erger aangezien ik nu alleen op het podium sta en niet meer kan terugvallen op de steun van de jongens.
— Voor Eurosong breng je het nummer « Zeventien ».
A.D. :
Het is een vlot nummer. Ik weet eigenlijk niet waarmee ik het zou kunnen vergelijken. Met Kim Wilde misschien.
— Van de ene Kim naar de andere : het is duidelijk dat men op het Sandra Kim-effect mikt met jou, is het niet ?
A.D. :
Ik vind dat misschien toch wel een voordeel, hoor. Ik volg elk jaar het songfestival en telkens denk ik : waarom komt er nu eens geen echt jong talent uit ? En vorig jaar is dat dan gebeurd, wat volgens mij wel eens de eerste stap zou kunnen zijn.
Duimen dus maar, al zouden wij Angie — of Anja — liever zien slagen als een echte rockzangeres dan als een « puppet on a string »…

Referentie
Jan Draad, Angie Dylan aan het lijntje, De Rode Vaan nr.11 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.