Op 12 maart 1767 werd in het aartsbisschoppelijk paleis in Salzburg Die Schuldigkeit des ersten Gebots uitgevoerd, het eerste muziekdrama van Mozart dat dus werd gecomponeerd toen hij elf jaar oud was. Op de Nederlandse Wikipedia-pagina wordt het vertaald als “inzet voor het eerste gebod”, maar dat lijkt me niet juist te zijn, ook al omdat er in een voetnoot staat dat het de vertaling van de Zweedse Wikipedia-pagina betreft. Wat dan wél de juiste vertaling is, dat kan ik u niet zeggen, daarvoor zou ik het eerst eens moeten gehoord hebben, vrees ik.

Alleen het eerste deel is geschreven door Mozart (met in de “sinfonia” een contrasterend zuchtmotief), terwijl de andere twee zijn geschreven door zijn leraren Michael Haydn en Anton Cajetan Adlgasser (1729-1777), maar alleen de bijdrage van Mozart is overgebleven. Deel twee werd uitgevoerd op 19 maart en deel drie op 26 maart. Het werk is geschreven voor twee sopranen (Genade en Weltgeist), een mezzosopraan (Gerechtigheid), twee tenoren (allebei afsplitsingen van Christus: een “Christgeist” en een “eifriger Christ”) en een orkest (2 fluiten, 2 hobo’s, 2 fagotten, 2 hoorns, bas en strijkers). De tekst werd geschreven door de Salzburgse burgemeester Ignaz Anton Weiser (1701-1785) en Johann Adam Wieland.

Op 13 mei werd ook “Apollo et Hyacinthus” gecreëerd en beide ouverturen (in C en in D, KV.35 en 38) worden door Christopher Hogwood als symfonieën gerekend, al krijgen die geen officieel nummer van Breitkopf en Härtel, de uitgevers uit Leipzig die in de 19de eeuw een eerste nummering van de Mozart-symfonieën hebben doorgevoerd. Een voorvader van die Breitkopf was overigens een tijdgenoot van Mozart en gaf toen ook reeds werk van hem uit. Ook symfonieën, maar die werden in die tijd niet gedrukt, maar met de hand overgeschreven voor elk instrument.
Ook de eerste klavierconcerten van Mozart worden gesitueerd in 1767, dus op 11-jarige leeftijd! Dat waren er dan vier in één keer, maar anderzijds staat sedert 1908 wel vast dat het hier bewerkingen betreft van op dit moment vergeten componisten als Johann Schobert (niet te verwarren met Franz Schubert uiteraard), Leontzi Honauer, Hermann Raupach en Johann Eckard, die Mozart als rondreizend wonderkind destijds was tegengekomen en waarvan hij de partituren had meegenomen op zijn tournees om daar dan eigen bewerkingen van te maken. Op reis nam vader Mozart een clavichord mee (een tangent, die tegelijk als tweede kam dient, slaat de snaar aan en blijft ondersteunen, zolang de toets ingedrukt blijft) en mogelijk speelde de jonge Mozart deze concerti dus op dit instrument. Omwille van het geringe volume is het uitgesloten dat zijn eigen concerti echter voor dit instrument zijn bedoeld.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.