Angie Dylan aan het lijntje

02 Angie DylanZoals we vorige week reeds schreven, wordt zaterdag uitgemaakt wie ons land zal vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival. We deden dat n.a.v. een gesprekje met Sofie, die ongetwijfeld de grootste troeven op tafel kan leggen. Deze week praten we met Angie Dylan, met haar zeventien jaar de jongste van het hele stel en overduidelijk diegene die het meeste gokt op een herhaling van het Sandra Kim-effect. Daarom willen we met onze eerste vraag vooraf duidelijk weten of Angie Dylan wel degelijk Anja Dillemans is die we deze zomer nog met de Lierse rockgroep Marlon Brandy aan het werk hebben gezien op de Gentse Feesten. Jaja, dat klopt, zegt ze.
Lees verder “Angie Dylan aan het lijntje”

Neurosong

Er wordt naar het schijnt van mij verwacht dat ik jullie iets over Eurosong vertel… Nou, dat wordt moeilijk, mensen. Op een avond hebben mijn schoonouders mij eens overmeesterd en mij gedwongen dat te aanschouwen. Dat is dan ook de enige uitzending geworden die ik helemaal heb uitgestaan. Normaal hield ik het niet langer dan vijf minuten uit of ik werd neurotisch. Op die manier heb ik dan nog moeten meemaken hoe Micha Marah twee van mijn lievelingsnummers, “The best years of my life” van Rod Stewart en “Danielle” van Raymond van het Groenewoud, deed klinken alsof het composities waren van Jan Stroop. (Jan Stroop, waarde oningewijden, is overigens een niet onaardige schrijverd die o.m. de DIC-map “Pop: kunst, kultuur of koopwaar” in elkaar knutselde, te koop bij de sympathieke Kritakuitgeverij in Leuven). Maar kom, vanuit mijn dwangbuis heb ik dan toch nog een filmpje van zo’n tien jaar geleden mogen aanschouwen dat ondanks alles het bekijken waard was. Jacques Raymond en Lily Castel wensten elkaar daarin, via een borstel, een goede morgen, terwijl Anton Peeters bewonderend naar het benenspel van Lily gluurde. Jonges, jonges, waar zijn die zalige dagen van de mini-mode van weleer?
Lees verder “Neurosong”