De Amerikaanse actrice Susan Sarandon viert vandaag haar… zeventigste verjaardag! (Als ik mijn bron mag geloven, is bovenstaande foto vorig jaar genomen!)

Susan Sarandon is geboren in New York als Susan Tomalin, de oudste van een katholiek gezin met negen kinderen. Ze studeerde dan ook aan de katholieke universiteit van Washington. Daar was ze politiek actief en op die manier ontmoette ze acteur Chris Sarandon, haar eerste echtgenoot. Zonder acteursopleiding debuteerde ze in “Joe”. Daarna volgde de TV-reeks “A world apart”; “The great Waldo Pepper”; “The Front Page”; “The other side of midnight” en “The Rocky Horror Picture Show”. “Pretty Baby” van Louis Malle uit 1978 betekende haar doorbraak (onderstaande foto). Ze hield er ook een driejarige verhouding met de onlangs overleden Franse regisseur aan over. Toch moet ze ergens in deze periode ook de tijd vinden om een kind (Eva) te krijgen van de Italiaanse scenarist Franco Amurri.
96-susan-sarandon-in-pretty-babyDaarna volgen “King of the Gypsies”; “The Tempest”, de geflopte Shakespeare-verfilming van Paul Mazursky, en “The Hunger”, waarin ze tot haar eigen vreugde het bed mag delen met Catherine Deneuve. Het bed, maar niet het bad: “In Amerika hoorde ik dat ‘The Hunger’ nu een cultfilm is geworden vanwege onze gezamenlijke blootscène. Ik moet iedereen ontgoochelen: die is gedraaid met body doubles. Op de première zagen we plots shots waarvan we niets wisten. Vreemd, want Susan en ik deden vaker naaktscènes, er was geen reden te veronderstellen dat wij die scène zouden weigeren.” (Catherine Deneuve)
In “Compromising positions” van Frank Perry uit 1985 naar het boek van Susan Isaac speelt ze een huisvrouw, die op eigen houtje de moordenaar van haar tandarts (Joe Mantegna) gaat opsporen (omdat ze zijn laatste patiënte was). Ze wordt in haar zoektocht bijgestaan door Raul Julia.
Daarna volgden “Sweethearts dance”; “The January Man”; “Who am I this time” (TV-reeks) en de baseball-film “Bull Durham” (1988), waarin ze de jonge Tim Robbins vastbindt aan het bed om hem te bestoken met… poëzie van Walt Whitman! Nadien is ze er een verhouding mee begonnen, waaruit twee kinderen zijn voortgekomen (Jack Henry Otis en Miles Guthrie), maar ze zijn niet getrouwd.
43-bull-durham
Dan volgen “The witches of Eastwick”; “Atlantic City” (waarvoor ze haar eerste oscarnominatie krijgt) en “A dry white season”.
In “White Palace” van Luis Mandoki pijpt ze James Spader op een manier die aan de ribben blijft plakken. Het einde van deze film over de liefde tussen een “rijpe” vrouw en een jonge kerel werd veertien dagen voor de première onder druk van het succes van “Pretty woman” veranderd in een happy end.
Daarna volgt “Thelma and Louise” (Ridley Scott). Hiervoor werd Geena Davis uitgekozen boven Goldie Hawn, terwijl Louise gelukkig door Susan Sarandon werd gespeeld en niet door Meryl Streep, voor wie het oorspronkelijke script eigenlijk was bedoeld! Is Geena Davis een snoes als Thelma (op een bepaald moment bootst ze een hondje na en, mijn god, als ze dat eigenlijk niet de hele film door is: een heet teefje), dan is het toch vooral Susan Sarandon die de film draagt.
Susan Sarandon kreeg voor “Thelma and Louise” een oscarnominatie, misschien wel een illustratie van het feit dat ze een sekssymbool voor “vrouwen in hun moeilijke jaren” was (zoals Yvonne Kroonenberg het uitdrukt: “Langs achter: lyceum, langs voor: museum. Mannen die ons van achteren zien, letten op de kleding en de manier van lopen en denken: daar loopt een leuk meisje. Tot ze zien dat je een vrouw van in de veertig bent, dan ben je niet langer de uitverkorene om mee te flirten”). Vooral in “White Palace”, waarin ze als serveuse (wat ook haar beroep is in “Thelma and Louise”) een seksueel slopende relatie aangaat met de veel jongere James Spader en in “Bull Durham”, waarin ze hele baseballploegen platneukt, werd dit uitgespeeld.
Het dient echter gezegd dat ook Ridley Scott haar graag in een wit T-shirt met niks eronder laat rondlopen, zodanig dat alvast deze jongen af en toe moest gaan verzitten in zijn zetel. Scott zal wellicht wel aanvoeren dat dit de mannelijke toeschouwers juist “medeplichtig” moet maken aan de geile blikken die de acteurs op haar werpen, maar je kan je net zo goed afvragen of hijzelf hier niet handig op de media inspeelt door Sarandon als “sexy koopwaar” aan te bieden…
“Het verschil tussen film en theater is als het verschil tussen masturbatie en vrijen. In film zit je je in je eentje af te rukken om enig genot te beleven en in het theater heb je echt een relatie met de mensen,” zegt Susan Sarandon in een interview met Kurt Vandemaele in Humo. Tégen haar imago pleit echter wel het feit dat ze pas op latere leeftijd drie kinderen heeft gekregen en daar nu natuurlijk vreselijk over opschept. Anderzijds is ze wel politiek actief geweest in Nicaragua en verstoorde ze de oscar-uitreiking door kritiek te spuien op de weigering om met HIV-besmette Haïtiaanse vluchtelingen het land binnen te laten.
Daarna speelde ze de hoofdrol in “Lorenzo’s oil” van George Miller met Nick Nolte en Peter Ustinov, waarvoor ze opnieuw een oscarnominatie als beste actrice kreeg.
Vrouwen mogen in actiefilms dan steeds meer hun mannetje staan, ze blijven in de schaduw van de ware Held. Hoezeer dit Hollywood-adagium nog geldt mag blijken uit “The client” van Joel Schumacher, waar een 12-jarig jongetje dat getuige is van een moord en daardoor een bedreiging vormt voor de moordenaars, de échte held is, terwijl Susan Sarandon als zijn advocate slechts in actie komt als hij door de politie onheus wordt behandeld. Toch heeft Sarandon deze film met plezier gedraaid, terwijl ze een rol in “The vanishing” heeft geweigerd. “En dat terwijl ik erg hield van de originele film (“Spoorloos” dus),” zegt ze.
Susan Sarandon speelde in 1996 wel de moeder in “Little women”. Daarna was ze te zien in de film “Dead man walking”, geschreven en geregisseerd door haar man Tim Robbins, over een non, tevens een tegenstander van de doodstraf, die het leven probeert te redden van een terdoodveroordeelde.
Daarna speelt ze in “The cradle will rock”, een film uit 1999, opnieuw van haar echtgenoot. Deze film is belangrijk omdat het de eerste Amerikaanse speelfilm was over de communistenjacht gedurende “the red decade” in de Verenigde Staten. “The red decade” staat voor de jaren dertig en wordt als dusdanig omschreven omdat na The Wall Street Crash van 1929 de armste lagen van de bevolking er zo beroerd aan toe waren dat het socialisme eindelijk een beetje voet aan de grond kreeg in God’s own country. Net zoals in de tijden van de veel bekendere communistenjacht uit de jaren vijftig (de McCarthy-periode) kwam er toen ook een heksenjacht op gang naar fellow travelers in de artistieke wereld. Orson Welles bijvoorbeeld was één van de doelwitten.
Drie jaar later was er “Moonlight mile” van Brad Silberling, waarin Sarandon de echtgenote speelt van Dustin Hoffman. Zij reageren beiden verschillend op de dood van hun dochter als “collateral damage” in een passionele moordaanslag. Vooral hun houding tegenover wat hun “schoonzoon” zou worden (uitstekende vertolking van een jonge Jake Gyllenhaal) is hierin doorslaggevend, zoals zal blijken.
Daarna volgde “Ice Bound”, een film uit 2003 van Roger Spottiswoode. Het is geen film over ijsschaatsen, zoals ik eerst dacht, maar over het leven op Antarctica. Een jaar later was het de beurt aan “Alfie” van Charles Shyer, waarin ze alweer een “Mrs.Robinson”-rol vertolkt. Net als Jacqueline Bisset lijkt zij zich op oudere leeftijd wel in deze rollen te specialiseren. Deze keer moet Jude Law eraan geloven…
Uit 2006 dateert “Irresistible”, geschreven en geregisseerd door Ann Turner, een film die niet stopt op het einde, men zou zelfs kunnen beweren dat de film dan pas begint. In het begin lijkt het een “doorsnee” eternal triangle-drama met Susan Sarandon als Sophie Hartley en Emily Blunt als het groene blaadje Mara die het hoofd van haar baas Sam Neill (de echtgenoot van Hartley) op hol brengt. In het eerste gedeelte van de film gebeuren er daarnaast allerlei “rare dingen”, die later perfect logisch verklaarbaar zijn, maar op dat moment de indruk wekken dat we hier ook weer met magisch-realisme te maken hebben. Zoals gezegd, gaat de film nadien een heel andere richting uit, maar daarover kan ik niet veel vertellen zonder het plot weg te geven. Onthou alleen dat het zinnetje dat Maja tegen Sophie zegt: “I’m a liar, just as you are” de sleutel is om de film te doorgronden.
Alhoewel ze nog altijd veel werk aangeboden krijgt, is Susan Sarandon blijkbaar minder kieskeurig geworden als het op aanvaarden aankomt, want een rol als de slechte stiefmoeder in “Enchanted” (Kevin Lima, 2007) had ik vroeger toch niet in haar gezien. Deze film wordt weliswaar als een Disney-spoof aangekondigd, maar aangezien het zelf een Disney-film is, moet men dit met kilo’s zout opnemen: Disney is nog niet echt rijp voor zelfkritiek en ik twijfel eraan of dat ooit wel eens het geval zal zijn.
In “Arbitrage” van Nicholas Jarecki (2013) Richard Gere and Susan Sarandon played husband and wife once again after the movie ‘Shall We Dance’ (2004). In beide gevallen krijgt Sarandon echter weinig scènes “met vlees aan ” toegeworpen.
Haar introductiescène in “The big wedding” van Justin Zackham uit 2013 is daarentegen op en top Susan Sarandon: haar partner (in de film) Robert De Niro wil haar immers beffen op het aanrecht, terwijl zijn ex-vrouw (Diane Keaton) gegeneerd staat toe te kijken (zij wisten niet dat zij in de kamer aanwezig was). Anderzijds spelen Sarandon en Keaton in deze film twee vriendinnen die ooit dezelfde man (De Niro dus) hebben achterna gezeten. En wat zegt Sarandon dan op een bepaald moment? “Jij bent altijd al de mooiste van ons twee geweest…” Qué?
Het is natuurlijk wel zo dat zij op dat moment al helemaal niks meer gaf om haar uiterlijk. In de Canadese film “The calling” van Jason Stone uit 2014 komt er dan ook helemaal geen erotiek meer aan te pas. Deze thriller gaat over een seriemoordenaar, dus trouwe lezers weten dat ik zo’n film normaal niet uitzit. Dat ik dit in dit geval wél heb gedaan, is helemaal aan mevrouw Sarandon te danken. Al zag ik ook met genoegen Ellen Burstyn en Donald Sutherland nog eens terug.

Referentie
Ronny De Schepper, De erotiek van de vrouw op middelbare leeftijd, Steps magazine, oktober 1991

2 gedachtes over “Susan Sarandon wordt zeventig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s