Broeck af

« Groenten uit Balen », « Tien jaar later », « Au bouillon belge », ja zelfs « Mazelen » dat door sommige confraters als « Bazelen » werd betiteld, we hebben het allemaal niet alleen gepruimd, maar zelfs goed gepruimd. En dan hebben we nog niet eens onze « Brief aan Walter » in herinnering gebracht, brief die we auteur Walter Van den Broeck openlijk in dit blad schreven om hem te feliciteren voor z’n « Brief aan Boudewijn ». Kortom, onze verwachtingen voor « De rekening van het kind », tien jaar later, d.i. tien jaar na de creatie, door het Mechels Miniatuur Theater gebracht in een regie van Jaak Van Assche (van wie we onlangs ten tweeden male het schitterende « Rita op school » nog eens gingen bekijken) stonden hoog gespannen. De afgang was des te dramatischer.

En op de eerste plaats ligt de fout bij Van den Broeck zelf. Dit stuk zit dramaturgisch slecht ineen (opeenvolging korte taferelen), het gaat constant « over de schreve » wat karakterisering betreft en bijgevolg zou het inhoudelijk ook serieus mogen worden bijgewerkt. En het ergste is nog : Van den Broeck is zich daar zelf terdege van bewust ! « Tijdsgebrek » heeft hem echter verhinderd wat meer te doen dan hier en daar de terminologie wat aan te passen en de nochtans niet onverdienstelijke MMT-dramaturg André Lefèvre kreeg geen toelating om er dan maar zelf tegenaan te gaan, met als gevolg…
Ja maar, zal u natuurlijk terecht opmerken, in de gegeven omstandigheden verplicht niemand toch het M.M.T. om dit stuk over onderwijstoestanden op te voeren ? Inderdaad, maar dan kent u het M.M.T. niet. Hoe goed intimistische stukken als « Rita » of « Het machtige reservoir » b.v. ook mogen zijn, het is niet dit repertoire dat het M.M.T. zo populair maakt. Neen, jaarlijks wil Jan Publiek om zo te zeggen een nieuwe versie van « De Collega’s » op het toneel. En omwille van moeilijkere stukken als « Echo’s » en « Agnes » (later dit seizoen), wordt er dan toch tegemoet gekomen aan de Wil van het Volk, zoals dat dan heet. En met succes blijkbaar, want de zaal zat afgeladen vol, ook al loopt het stuk nu reeds twee maanden. En er waren open doekjes en er werd gelachen dat het een lieve lust was.
Wij lachten echter groen. Er gaat immers zéker iets mis met ons onderwijs en van Van den Broeck hadden wij dan ook een gevat stuk over deze problematiek verwacht. Maar zijn dictatoriale directeur (René Verreth) stijgt niet boven het niveau van de dorpspolitiek uit, zijn jonge rebelse meid (Tessy Moerenhout) wordt om totaal onduidelijke redenen uiteindelijk toch ingekapseld in het systeem en om nog veel duisterder zaken gaat er zelfs één (Manu Verreth) het hoekje om. Ook de rol van de goede slechte leerling (Geert Defour) blijft in de karikatuur steken.
En hier ligt dan toch ook een grove fout bij het M.M.T. zelf : die aanzet tot karikaturisering werd niet weggewerkt, maar integendeel beklemtoond ! Men moet het publiek toch geven wat het vraagt, nietwaar ? In de gegeven omstandigheden was het zelfs merkwaardig dat mensen als Mandus De Vos, Luc Springuel, Jos Geens en vooral Jos Geens toch nog een geloofwaardig personage op scène konden zetten. Bijna al de anderen toonden immers onderwijsmensen met de broek op de enkels en toch applaudiseren diezelfde mensen in de zaal enthousiast voor het spiegelbeeld dat hen werd voorgeschoteld. U ziet het, meneer Van den Broeck, er is dus nog werk aan de winkel. En deze keer kom je er niet met een « klad » vanaf, of volgende woensdag strafstudie !

Referentie
Ronny De Schepper, Broeck af, De Rode Vaan nr.1 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.