Extra Time

De eerste « echte » aflevering van « Extra time » van 1983 (17-1) — want de voorgaande twee uitgaven kon men moeilijk als gevarieerde programma’s beschouwen — is meegevallen. Wij vonden het nog wel geen volwaardig sportmagazine maar in de onderscheiden interviews (Verheyen, Sercu, Saronni enz.) werd toch al naar een zekere diepgang gestreefd en ook de filmische gedeelten trachtten meer te zijn dan eenvoudige beeldverslagen. Het is in die dubbele zin dat er bestendig voortgewerkt zal moeten worden om van « Extra time » een uitzending te maken die vooral de ietwat meereizende sportman-telekijker (en die bestaan er ook) zal boeien. Mensen die enkel uitslagen en doelpunten willen zien, kunnen immers nog altijd bij « Sport op zaterdag » en « Sportweekend » terecht. (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.4 van 1983)

« E.T. » is ook deze week (5-9-83) op peil gebleven. Het is trouwens niet alleen voor dit programma dat de sportdienst eens in de bloemetjes verdient te worden gezet. De hele zomer zijn zij zowat onze steun en toeverlaat geweest en dat op de meest diverse terreinen (enkel de liefhebbers van gemotoriseerde sporten bleven in de kou staan — die konden overigens uitgebreid bij de RTBF terecht — maar verwacht hiervoor van ons geen terechtwijzing !). Vaak waren de commentaren een beetje zeurderig, maar dat lag dan enerzijds aan het lange opvullen van zendtijd en anderzijds aan de minderwaardige prestaties van onze « sportvedetten ».
Zo bij het wielrennen b.v. Het is zo maar eventjes zestig jaar geleden dat wij zonder één enkele medaille van de wereldkampioenschappen terugkeren. Ondanks het feit dat de Belgen dus geen rol van betekenis speelden en dat bovendien de Zwitserse televisie zowel vanuit technisch als vanuit sportief oogpunt niet zo vertrouwd is met het in beeld brengen van wielerwedstrijden, was zowel het WK van de amateurs (3-9) als dat van de profs (4-9) het bekijken waard. Een trits namen maakte er immers een boeiend spektakel van en tweemaal kwam de beste eruit naar voren om de titel te grijpen (Uwe Raab uit de DDR bij de amateurs, Greg Lemond uit de VSA bij de broodrenners), wat kan een sportliefhebber meer verlangen ?
In « E.T. » werd er dan met Eddy Merckx en Fons De Wolf nagekaart over de zwakke prestaties van onze landgenoten (*). Ze werden vooral gecontrasteerd met het succes dat de VS de jongste jaren hebben behaald, ook al bestaat er daar slechts een minimale journalistieke belangstelling voor deze sport. Het was voor de BRT natuurlijk een voltreffer dat ze bij het seizoenbegin reeds een reportage over Lemond hadden ingeblikt (inwoner van Kortrijk trouwens), maar dat deze 22-jarige Amerikaan dit jaar zou doorbreken lag eigenlijk voor de hand. Wijzelf hebben trouwens reeds jaren geleden (1978) een artikel gewijd aan het wielrennen van over de grote plas, maar ja, een artikel herneemt men niet even gemakkelijk als een beeldopname… En of onze uitspraak van het Engels wel correct is, dat kun je ook niet horen. Louis De Pelsmaeker zal dit laatste helaas wel ondervonden hebben. Misschien is hij ermee te « early » opgehouden ? (Ronny De Schepper, “E.T. is terug!”, De Rode Vaan nr.37 van 1983)

« Extra Time », het wekelijkse sportmagazine is terug van weggeweest. Al een paar keren zelfs. Zonder uitzonderlijk te zijn, blijft het peil halen. De « gekke stoten » zijn weggelaten. En ook de « stunts ». Lijkt de ene aflevering wel wat te veel op de andere, toch hebben de sportliefhebbers er iets aan.
Zo ook deze week weer (10-10) met het vraaggesprek met wielrenner Ludo Peeters (« Ik ben geen kopman »), met motorcrosser Eric Geboers (« Ik geef graag show ») en met vrouwenvoetbal-trainer Bers (« Mijn mannen geloven niet genoeg in zichzelf »). Voortdoen dus jongens. Op het einde van het jaar worden weer TV-prijzen toegekend… (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.42 van 1983)

In de Sportmagazine « Extra Time » (19-12) werd terecht aandacht geschonken aan het soms brutale spel op onze voetbalvelden en het strenger ingrijpen van de scheidsrechters die in de eerste speelronde 24 uitsluitingen boekten. Er werden daarbij echter heel wat vraagtekens geplaatst tijdens het studiogesprek. Zijn zij niet wat onevenwichtig gaan fluiten ? Laten zij zich niet vangen aan « komedianten » ? Zijn zij niet kittelorig ? Of aanstellerig ? Over vrijwillige boosdoeners onder de spelers werd helaas veel minder gepraat. Ploegleiders en trainers die het bevel geven er in te vliegen, heetten niet te bestaan. Kwade trouw is een ongekend verschijnsel. En de invloed van de hoge winstpremies, miniem ? Wij hadden graag gezien dat de reporter van dienst wat energieker stelling had genomen tegen deze laatstgenoemde verschijnselen. Dat hij de clubtops wat harder had durven aanpakken. Dat is nuttiger dan zich met speelse opmerkingen lustig te maken over een of andere speler. En hem soms (ongewild) te kwetsen. Maar overigens zijn wij van mening dat « Extra Time » een goed sportmagazine blijft. (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.52 van 1983)

Sport is niet altijd triomf. Soms ook diepe ellende. Met tijd voor bezinning. Voetballer De Schrijver en wielrenner Kneteman, die elk met een ingewikkede beenbreuk voor maanden uit de competitie verdwenen, kunnen er van meepraten. Goed idee dus van « Extra Time » (26-12) om hen bijeen te brengen en te laten vertellen over hun droeve ervaringen. Hopen beiden nog wel ooit hun peil te bereiken mits hard werken dan is hun herstel op zichzelf hen veel meer waard dan vluchtige roem. Deze sequentie stond in sterk contrast met de glitter-interviews die tevoren van keeper Pfaff en wielrenner Liboton afgenomen werden, een aaneenschakeling van gemeenplaatsen en herhalingen. Met toch één vondst tot besluit : « dat was dus onze rubriek veldvrijen ». Wie het programma niet zag, begrijpt haar misschien niet. In de omgeving van Rillaar weet men er echter alles over… (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.1 van 1984)

Rijk, maar dan aan problemen was de jongste Extra time (22/10/84). Oorzaak daarvan was het (grotendeels) rechtstreeks uitzenden van een basketbalwedstrijd. Een goed initiatief dat echter wegens het uitlopen van de wedstrijd (onder andere een kapotgedunkt bord moest vervangen worden) zorgde dat de uitzending heel wat langer duurde dan gepland was. In tegenstelling met wat vroeger al gebeurde, was dat deze keer echter geen aanleiding om de uitzending te stoppen. Integendeel, men schakelde deze moeilijkheden vlot in het programma in, zodat de sportliefhebber deze keer zeker gediend werd door de regie. Eén en ander bracht echter mee dat het evenwicht in het programma verstoord werd en het vooral basketbal was dat te genieten viel. Voor ons geen probleem, maar de voetballiefhebbers die meestal verwend worden door de sportdienst zullen nu zeker niet aan hun trekken gekomen zijn met de eerder magere voetbalbijdragen. (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.44 van oktober 1984)

(*) Merkwaardig dat niemand de tegenstrijdigheid in de redenering heeft gemerkt. Enerzijds wordt gepleit voor de opheffing van de 22-jaar-grens om prof te worden, anderzijds wil men het onderscheid tussen profs en amateurs vervangen zien door een leeftijdsgrens die… op 21 jaar zou liggen ! Dit dan om de zgn. oudere staatsamateurs van het “Oostblok” niet langer te bevoordelen. In werkelijkheid is wereldkampioen Raab slechts 21 jaar en reden er ook Zwitsers en Westduitsers van boven de dertig mee. Over selectieve verontwaardiging gesproken !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.