Guido Van Liefferinge wordt zeventig

Morgen wordt Guido Van Liefferinge zeventig jaar. Het zal nu ook iets meer dan een jaar geleden zijn dat ik voor veertig cent op de jaarlijkse boekenverkoop van de bibliotheek van Waasmunster “Glamour en glitter, geld en macht” , de autobiografie van Guido Van Liefferinge, “de vader van Dag Allemaal, Joepie, Goed Gevoel…” (zoals het op de kaft staat) heb gekocht. Veertig cent. Dat leek het me wel waard. Het eerste deel van het boek is een hagiografie van Van Liefferinge (die in zoverre verschilt van andere hagiografieën dat hier de “heilige” zelf aan het woord is), het tweede deel kadert in een afrekening met Christian Van Thillo, die Van Liefferinge aan de kant heeft geschoven bij Sparta, de uitgeverij van genoemde bladen. Een beetje surfen op het internet leerde me dat een rechtzaak dienaangaande nog altijd “hangende” is en dat voor alle zekerheid Van Liefferinge nu Thailand en Monaco als officiële verblijfplaats heeft.

Het viel me overigens op dat er niet zo heel veel te vinden was over het boek. En wat me nog méér verbaasde: wàt ik vond was meestal positief. Degenen die door Van Liefferinge worden aangevallen, zwijgen dus blijkbaar als vermoord (en buiten de Grote Demon Van Thillo zijn dat dan bijvoorbeeld Guy Mortier van Humo en Yves Desmet van De Morgen). Zoals ik al zei: dat verbaast me. Jan Neckers van The Brussels Journal gaat op zoek naar een verklaring hiervoor en hij schrijft: we “vermoeden daarenboven dat de auteur nog wel wat moois achter de hand houdt en ze hebben er dus belang bij om het potje gedekt te houden.”
Zelf heb ik, na mijn onfortuinlijk avontuur bij De Batselier, ook nog gesolliciteerd bij Dag Allemaal. Ik weet het, ik had dit beter niét gedaan, maar werkloos zijn is in dit landje (of misschien wel overal) blijkbaar een stigma dat nog groter is dan wanneer je een of ander misdrijf hebt begaan. Dus neem het van mij aan: ik heb nog grotere stommiteiten uitgehaald dan dàt!
Bovendien voegde ik bij mijn sollicitatie een artikel uit De Rode Vaan, waarin ik mij laatdunkend uitliet over de heer Van Liefferinge. Ik geloof dat het dat artikel was over het draaien van “Het Gezin van Paemel”, waarna we aan de dis werden uitgenodigd samen met scenarist Hugo Claus, maar ook toenmalig cultuurminister Patrick Dewael bijvoorbeeld. Ik vond dat het tafelgesprek op een bepaald moment de verkeerde richting uitging en gaf als voorbeeld: “De naam van Guido Van Liefferinge valt onfatsoenlijk veel” of iets van die strekking.
Toch werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Dat vond ik “chique” van Van Liefferinge. Ik dacht: die man kan tegen kritiek, hij kan best tegen een stootje. Als “proefstuk” kreeg ik de opdracht een drietal televisieprogramma’s te bespreken, die ikzelf mocht kiezen (ik geloof dat ik me o.a. over “Niet voor publicatie” en Jambers heb gebogen). Daarnaast mocht ik ook een lang interview met iemand doen. Nadat Nora Tilley geweigerd had “omdat ze niet in Dag Allemaal wou staan” (tot enkele weken later er vakantiefoto’s van haar in dat blad verschenen), werd dat dan Robbe de Hert. Nadat ik mijn teksten heb ingestuurd, krijg ik echter enkel een briefje terug met één enkele zin. “Dat mijn kandidatuur niet langer in aanmerking wordt genomen” of zoiets (*). Vreemd, geen woord over mijn artikels. Dat ze niet goed zouden zijn bijvoorbeeld. Of misschien dat mijn stijl beter met een ander lezerspubliek zou overeenkomen, weet ik veel. Nee, enkel dat zinnetje. Lange tijd heb ik mij afgevraagd wat dit zou kunnen betekenen en ik ben voor mezelf tot de volgende conclusie gekomen: toen Van Liefferinge mij uitnodigde voor dat gesprek, had hij mijn bijgevoegde tekst niet, of zeker niet goéd, gelezen. En later wél. Zó zit volgens mij de vork aan de steel.
Maar ik heb dus ook boter op mijn hoofd, jawel. En daarom ben ik niet van plan mij te roeren over de Grote Ideeën die aan de grondslag zouden liggen van dit boek (nogmaals Neckers: “Van Liefferinge wordt niet moe om te beklemtonen dat niet zozeer zijn financieel geschil met de Van Thillo’s het motief voor dit boek is, maar wel zijn vrees voor onze democratie wegens de persconcentratie. Komaan Guido. Als je nog altijd de baas bij Sparta was geweest had hier geen letter het daglicht van gezien.”), maar zoals gewoonlijk concentreer ik mij op kleine details die mij speciaal hebben getroffen.
Zo bijvoorbeeld de uitspraak van Piet Antierens, de gewezen commercieel directeur van VTM, over de volgorde van de televisieprogramma’s in de tijdschriften van de aandeelhouders van VTM (p.110): “Op een bepaald moment werden de hoofdredacteurs verplicht de VTM-programma’s in hun tv-gids als eerste af te drukken, vóór deze van de VRT. Voor deze ‘vriendendienst’ mochten de uitgevers elk nog eens een miljoen frank per jaar aanrekenen.”
“Als enige hoofdredacteur weiger ik op vraag van Christian van Thillo de volgorde van de tv-programmatie in Dag Allemaal om te gooien,” schrijft Van Liefferinge en dat is waar want zelfs aartsvijand Humo heeft aan deze chantage toegegeven. Ik herinner mij dat ik Guido Van den Hauwe daarover heb aangepakt, die voor de televisiebladzijden verantwoordelijk was, en die vertrouwde mij toe dat hij daar ook zéér ongelukkig mee was. “Allé,” zeg ik om hem te troosten, “ze staan dan toch op de linkerbladzijde, terwijl de BRT op de rechterpagina blijft staan.” (**) “Daar troosten wij ons ook mee, hé” schampert Guido.
Een leuke uitsmijter vind ik nog dit zinnetje over Arlett Vereecke, de Gentse correspondente voor Joepie in Hollywood: “Ze krijgt voor haar autobiografie een gigantisch bedrag aangeboden, maar weigert de privacy van haar beroemde vrienden te schenden. Het tekent Arlett ten voeten uit en het siert haar.” (p.92)
Zoals iedereen wel weet (gezien het mediacircus dat errond werd opgevoerd) is die autobiografie (“Rockstarlett”) onlangs wel degelijk verschenen. Wat is er gebeurd? Werd het gigantische bedrag nog een beetje opgetrokken? Of worden we allen bij de neus genomen en wordt er in feite niets verklapt dat “de privacy van haar beroemde vrienden kan schenden”? Je zoekt het zelf maar uit!

Ronny De Schepper

(*) Op 6 maart 1990 had Van Liefferinge mij ook al afgewezen als kandidaat corrector voor de bladen van de Sparta-groep heb ik later vastgesteld.
(**) Voor mensen die niet “in ’t vak” hebben gezeten lijkt dit een pietluttige opmerking, maar kenners zullen beamen dat het verschil tussen een linker- en een rechterpagina in een blad immens groot is. Vraag dat maar aan de publiciteitsafdeling!

3 gedachtes over “Guido Van Liefferinge wordt zeventig

  1. Ik stam uit een generatie van journalisten die geen belang hechtten aan leugens en roddels en daar dus in het begin niet op antwoordde. Maar naarmate mijn succes groeide werden de laaghartige en leugenachtige aanvallen op mij in steeds weer dezelfde titels, De Morgen en Humo, frequenter, vooral ook na ons belangwekkend dossier over Notaris X. Dus ben ik maar rechten van antwoord beginnen schrijven, die nu eens werden opgenomen (in de brievenrubriek dan wel dus zonder enig impact), dan weer niet, dan weer wel door met een procedure te dreigen. Bovendien werden ze , als ze al werden afgedrukt, ingekort en/of verminkt. En daardoor ontstonden hardnekkige roddels die een eigen leven gingen leiden, zoals nu ook weer in deze column. Mijn verhuis naar Monaco, waar ik intussen al meer dan 10 jaar weg ben, en daarna Thailand hebben niks vandoen met welke “hangende” procedure ingevolge mijn zogeheten afrekening met Van Thillo maar gebeurde om privéredenen. De “hangende” procedure gaat uitsluitend en alleen over mijn morele en financiële rechten van de bladen die ik heb gecreëerd die Van Thillo mij probeert af te pakken omdat ik een andere visie had over de rol van de media in het algemeen en de invulling van de populaire bladen in het bijzonder. Precies omdat ik b.v. geen Dag Allemaal wilde maken zoals hij er sedert mijn vertrek is gaan uitzien – een walgelijke tabloid – zocht Van Thillo een drogreden om ons partnership eenzijdig te verbreken. Mijn boek kwam er overigens maar nadat hij in Humo van 19 november 2002 voor de zoveelste keer leugens over mij uitstrooide en ik besloot er eens alles uit te gooien. Ik had dat inderdaad minder emotioneel en serener moeten doen maar ik neem daar verder geen woord van terug. Ik wacht overigens nog altijd op de eerste aanklacht hierover.

    Like

  2. beste ronny,
    mag ik je verklappen dat ik ei zo na hoofdredacteur was van het prille ‘ DAG ALLEMAAL ‘. Nog onwaarschijnlijker is de reden waarom ik het uiteindelijk NIET ben geworden.
    Na een gezellige meeting met ons aller VIC DENNIS , die me zou coachen in de eerste maanden, vroeg guido ( zeg maar guido tegen van liefferinghe) me of ik volgende week, met de wagen kon komen naar de luchthaven van DEURNE voor een lekkere lunch, moest ik bekennen dat ik nog steeds geen rijbewwijs had, en wat dacht u… Die lunch is nooit doorgegaan of misschien toch, maar zonder mij. Vic dennis is toen verschillende jaren de hoofdredactie blijven doen tot hij er de brui aan gaf en z’n dochter pilotteerde tot hoofdredactrice van JOEPIE. Van guido hoor je van mij geen kwaad woord, enkel respect om wat die man heeft betekend in de vlaamse showbizz en zoals u misschien zelf hebt ondervonden. Een bourgondische man met zakelijk inzicht die geen risico uit de weg ging en Dag Allemaal heeft GEMAAKT. Ik kende de man en els vanden abbeele uit m’n pop periode contacten en heb hen altijd weten te waarderen ook al omdat ze niet meeliepen in de kliek betweters en ijdeltuitige journalisten verbonden aan jawel, de morgen en humo. Als tegengewicht brachten zij info voor ‘ het gewone volk ‘, wat nogal op hoongelach werd onthaald door de ‘ betere ‘ pers. Nochtans weerhoudt het me niet respect te hebben voor ieders mening, omdat wij vlamingen en belgen toch mee mogen genieten van de meest uitgebreide visies, geilllustreerde opiniepers en dito vakpers, het allerbeste spectrum ter wereld, zonder daarbij de rode vaan en ’t pallieterke te vergeten. Een democratie waardig!
    Maar daarover geen gepalaver meer . Laat guido genieten van z’n eiland in thailand met z’n lieve madam . Hij verdient het niet te eindigen zoals sylvain tack . U begrijpt me wel , he ronny

    bonjour tout le monde!

    pol ille

    Like

  3. Omdat een en ander uit mijn professioneel leven mij blijft bezighouden – en niet alleen de procedure met Van Thillo die intussen 14 jaar duurt – ben ik opnieuw op je artikel terecht gekomen. Voor de goede orde ik ben niet gedomicilieerd in Monaco en was ook nooit Monegask zoals sommige collega’s schreven. En misschien moet ik eens een tweede boek schrijven waarin ik beschrijf hoe ik tien jaar lang heb gestreden tegen de bedrijfscultuur van De Persgroep . Dat ze uiteindelijk alle middelen zouden gebruiken om hun doel te bereiken, lag voor de hand maar dat ze dat op zo’n eenzijdige en brutale manier zouden doen, hield ik zelfs niet voor mogelijk. guidovanliefferinge@yahoo.fr
    We moeten maar eens afspreken als ik binnenkort weer in Belgie ben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.