“Zeven deuren” van Botho Strauss

“Zeven deuren” (1987) van Botho Strauss werd in het Arcatheater opgevoerd in een regie van Sabine Reifer (regie-assistente bij “Der Rosenkavalier” in de Vlaamse Opera) en een decor van Marc Cnops. Met Gert Portael (interviewster, dochter, pasgehuwde), Johannes Pauwels (huurvoorzitter, autokoper, schoonzoon, zelfmoordenaar), Brit Alen (echtgenote, het ‘niets’, meisje), Bert van Tichelen (huurder, professor, gevangene, bode, broeder), Lies Martens (Colombine), Bob De Moor (kwiskandidaat, autokoper, parkeerwachter, broeder), Roos Dochy (ongehuwde vrouw) en Erik Van Herreweghe (regisseur, autoverkoper, lijfwacht, pasgehuwde, keizer Julianus). De enige verdienste van Sabine Reifer (een Duitse studente Germaanse aan de RUG die hier is blijven plakken) is dat ze dit chaotische stuk in het programma goed samenvat: “Twee net uit de hel ontsnapte monniken maken ruzie met een Romeinse keizer, terwijl een getrouwde man een jonge vrouw probeert te verleiden, een parkeerwachter zoekt een lijfwacht en een vrouw zit thuis te wachten op haar man, die net de bewuste vraag van één miljoen niet heeft kunnen beantwoorden, een pas getrouwd koppel sterft van verveling en een net uit de gevangenis ontslagen misdadiger verleidt de vrouw van een dominee in het appartement van haar dochter, een huurder bedreigt zijn huisbaas en twee mannen op zoek naar de perfekte maagdelijkheid belanden in een supermodern autosalon, de algemene ontwapening komt met de post, een zelfmoordenaar krijgt zijn verdiende straf en een geniale professor stuurt niet alleen de hem interviewende journaliste volledig in de war.”
“L’enfer c’est les autres,” zei Sartre. Botho Strauss is het daar wel mee eens, maar aangezien je altijd de “andere” van iemand anders bent, is de hel ook in jezelf. Dit is ongeveer het enige “thema” van dit “zapstuk”. De enige “vondst” van de regisseuse is het hele stuk te laten dromen door “iemand” (Strauss?) die naar “Knockin’ on heaven’s door” door Guns’n’Roses aan het luisteren is. “Zeven deuren” (van en naar de “hel”) is een aaneenschakeling van een paar redelijk onnozele sketchen, waarvan er slechts één geval echt grappig is (de parkeerwachter) en één goed gevonden (de zelfmoordenaar die kennismaakt met het ‘niets’) maar slecht uitgewerkt. Het decor van Mark Cnops is vindingrijk, maar even saai als de grijze kostumes van Marnik Baert (28/10/1992).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.