Dertig jaar geleden: “Triomf van de dood” in Arca

Dertig jaar geleden: “Triomf van de dood” in Arca

Chris Vanneste schreef en regisseerde “Triomf van de dood” met Kurt Defrancq (des Esseintes), Bert van Tichelen (Milo) en Koen De Win (Claudio). Dit examenwerk van Vanneste is gebaseerd op werk van Joris Karel Huysmans en Gabriele d’Annunzio (als ik me niet vergis een Mussolini-adept), waarin op zijn beurt nogal wat anderen worden geciteerd (vooral “Satyricon” van Petronius), zodat dit een heel hybride voorstelling werd. Vanneste ging uit van de uitspraak van Huysmans dat “niets zo obsceen was als een kuise acteur”, maar dan wel uitsluitend homo-erotisch geïnterpreteerd. Laten we dus zeggen: voor de liefhebbers… (17/07/1992)

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Triomf van de dood” in Arca”

25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

In 1996 gaf het Arca-duo Bart Verschaeve-Hugo Van Laere nog de regie van “Doodgeestig” van Terry Johnson uit handen, en ook deze keer hebben ze voor “Hysteria” (1993), dat op 15/5/1997 in première ging, niet tot het einde toe doorgebeten. Bart gaf de regie uiteindelijk door aan “dramaturg” Hugo omdat Sigmund Freud hem uiteindelijk ook niet beter lag dan Benny Hill? Want net als in “Het bezoek” van Eric-Emmanuel Schmitt, dat op datzelfde moment ook door Vlaanderen toerde, wordt de grondlegger van de psychoanalyse hierin ten tonele gevoerd, alleen wordt hij hier niet geconfronteerd met God (zoals in “Het bezoek”) maar met Salvador Dali. Men kan zich afvragen wat het ergste is! Zeker als Salvador Dali wordt vertolkt door Peter Marichael in een Manuel-imitatie. Bert Van Tichelen gaf er als Freud alleszins de brui aan en werd vervangen door Erik Van Herreweghe.

Lees verder “25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca”

Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur

Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur

« In een klein dorpje is de drumband Klopterop de plaatselijke vedette. Elders hebben drumbands allemaal majorettes en dat willen ze nu bij Klopterop ook. Marjorein, de dochter van de plaatselijke kroegbaas moet dat klusje dan maar opknappen. Ze zou evenwel liever een instrument bespelen, maar dat wil de voorzitter niet. Toch zal ze haar willetje doorzetten ».

Lees verder “Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur”

En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

Een « typisch » toneelweekend. Eerst in Malpertuis-Tielt « Zeepbellen blazen » (“The two-character play”) van Tennessee Williams, waarin we met een krankzinnig (geworden ?) broer en zus worden geconfronteerd, dan in Controverse-Gent « Te meiden » (“Les bonnes”) van Jean Genet, waarin twee meiden een moord op hun « madam » beramen, maar er niet toe komen en ze dus onder elkaar maar « spelen », met kwalijke gevolgen. Indien dit op zichzelf nog geen teken van krankzinnigheid zou zijn (krank betekent eigenlijk « ziek »), dan helpt regisseur Bert Van Tichelen alvast een handje door de drie rollen door mannen te laten vertolken. « Genet zou het liever zo gehad hebben », zegt hij. Nogal wiedes, er wordt anaal gecoïteerd, gemasturbeerd en afgezogen (of toch gedaan alsof) dat het een lieve lust is en Jean Genet is van dat soort vertier, vooral bij mannen dan, nooit erg vies geweest.

Lees verder “En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)”

25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss

25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss

Gelukkig was er als afsluiter van een rampzalig seizoen in het Gentse Arcatheater het enig mooie “Keten der vernederingen” naar de roman “Het congres” van Botho Strauss (1989). Terecht werd op locatie in het Pand gespeeld, want op die manier werd het koele, afstandelijke karakter van een theaterzaal vermeden en werden de toeschouwers dichter bij de actie, of veeleer: het erotische spel, betrokken.

Lees verder “25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss”