25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca

In 1996 gaf het Arca-duo Bart Verschaeve-Hugo Van Laere nog de regie van “Doodgeestig” van Terry Johnson uit handen, en ook deze keer hebben ze voor “Hysteria” (1993), dat op 15/5/1997 in première ging, niet tot het einde toe doorgebeten. Bart gaf de regie uiteindelijk door aan “dramaturg” Hugo omdat Sigmund Freud hem uiteindelijk ook niet beter lag dan Benny Hill? Want net als in “Het bezoek” van Eric-Emmanuel Schmitt, dat op datzelfde moment ook door Vlaanderen toerde, wordt de grondlegger van de psychoanalyse hierin ten tonele gevoerd, alleen wordt hij hier niet geconfronteerd met God (zoals in “Het bezoek”) maar met Salvador Dali. Men kan zich afvragen wat het ergste is! Zeker als Salvador Dali wordt vertolkt door Peter Marichael in een Manuel-imitatie. Bert Van Tichelen gaf er als Freud alleszins de brui aan en werd vervangen door Erik Van Herreweghe.

Lees verder “25 jaar geleden: “Hysteria” (Terry Johnson) in Arca”

Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur

Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur

« In een klein dorpje is de drumband Klopterop de plaatselijke vedette. Elders hebben drumbands allemaal majorettes en dat willen ze nu bij Klopterop ook. Marjorein, de dochter van de plaatselijke kroegbaas moet dat klusje dan maar opknappen. Ze zou evenwel liever een instrument bespelen, maar dat wil de voorzitter niet. Toch zal ze haar willetje doorzetten ».

Lees verder “Veertig jaar geleden: Marjorein in mineur”

En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

Een « typisch » toneelweekend. Eerst in Malpertuis-Tielt « Zeepbellen blazen » (“The two-character play”) van Tennessee Williams, waarin we met een krankzinnig (geworden ?) broer en zus worden geconfronteerd, dan in Controverse-Gent « Te meiden » (“Les bonnes”) van Jean Genet, waarin twee meiden een moord op hun « madam » beramen, maar er niet toe komen en ze dus onder elkaar maar « spelen », met kwalijke gevolgen. Indien dit op zichzelf nog geen teken van krankzinnigheid zou zijn (krank betekent eigenlijk « ziek »), dan helpt regisseur Bert Van Tichelen alvast een handje door de drie rollen door mannen te laten vertolken. « Genet zou het liever zo gehad hebben », zegt hij. Nogal wiedes, er wordt anaal gecoïteerd, gemasturbeerd en afgezogen (of toch gedaan alsof) dat het een lieve lust is en Jean Genet is van dat soort vertier, vooral bij mannen dan, nooit erg vies geweest.

Lees verder “En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)”

25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss

25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss

Gelukkig was er als afsluiter van een rampzalig seizoen in het Gentse Arcatheater het enig mooie “Keten der vernederingen” naar de roman “Het congres” van Botho Strauss (1989). Terecht werd op locatie in het Pand gespeeld, want op die manier werd het koele, afstandelijke karakter van een theaterzaal vermeden en werden de toeschouwers dichter bij de actie, of veeleer: het erotische spel, betrokken.

Lees verder “25 jaar geleden: “De keten der vernederingen” van Botho Strauss”

25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca

25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca

Begin februari 1994 gaf Mia Grijp dan opnieuw de aanzet tot een niet geslaagde productie die “collectief” tot stand kwam, deze keer onder de titel “Lust”. De pas afgestudeerde regisseur Geert De Rodder (bijgestaan door choreografe Ria De Corte) bracht haar daarin samen met Bert Van Tichelen in een soort van “nightclub”, waarin ze schuchtere pogingen doen om met mekaar in contact te komen. Uiteraard lukt dat niet want de “communication breakdown” is blijkbaar nog altijd een thema in het theater.

Lees verder “25 jaar geleden: “Lust” van Mia Grijp in Arca”

35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca

35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca

Tot 5 februari 1984 kon men in de Gentse Sint-Pietersabdij de tentoonstelling « Belle époque in Vlaanderen » gaan bewonderen, een tentoonstelling die vooral was opgezet rond het toenmalige tijdschrift « Van Nu en Straks ». Dit geesteskind van August Vermeylen, Emmanuel De Bom, Cyriel Buysse en Prosper Van Langendonck heeft, zoals u zich misschien nog wel van de schoolbanken herinnert, voor een omwenteling gezorgd. Zoals alle revolutionaire tijdschriften kent deze publicatie haar ups and downs. Nadat ze een eerste keer op de fles zijn gegaan, haakt Buysse af en wordt Alfred Hegenscheidt door Vermeylen binnengehaald om de zaak een beetje rendabel te maken. Hij wordt dan ook terecht met « menonkel » aangesproken. Helaas moet Hegenscheidt al vlug verstek laten gaan, geveld door een TBC-aanval moet hij uitwijken naar Davos. Daar schrijft hij « Starkadd », een lyrisch drama over een stoere knaap (een Noorse skald) die een hele corrupte Deense hofhouding ter hulp komt. Een mens vraagt zich af waar Hegenscheidt wel zijn inspiratie mag hebben gehaald… Nou goed, genoeg gelachen om ’s mans gezondheid, krakende wagens lopen het langst, hij stierf pas « onlangs » (1964), net een beetje te vroeg om met paard en kar door de gemeente te worden gevoerd voor zijn honderdste verjaardag.
Lees verder “35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca”