“Wat ik het fijnste vond, was heel laat gaan slapen”

“Wat ik het fijnste vond, was heel laat gaan slapen”

Vandaag is het veertig jaar geleden dat op de Sloeberzolder (de zolder van De Vlam) de Temsese afdeling van de Pionierkes werd gesticht. Heel lang heeft deze groepering niet bestaan, veronderstel ik, maar helemaal zeker ben ik niet, aangezien ikzelf op 1 februari naar Gent ben verhuisd, maar ik geloof dat zelfs op dat moment de activiteiten al op een laag pitje stonden. En bovendien hadden we dan nog met tegenslagen te kampen. Zo trapte een meisje tijdens een bosspel in “den bos van Janssens” in een plank met een grote roeste nagel, die – zoals bij Christus – helemaal door haar voet kwam te zitten. Ik werd er zelf onwel van toen ik het zag, maar dat meisje verdroeg dat zonder zelfs maar te huilen. Respect! (Ik vraag mij af wie dat was, als ze zichzelf – of iemand anders – zou herkennen, graag een seintje!) Gelukkig waren we verzekerd bij Willy Minnebo! De leukste herinnering was nog onze deelname aan de nationale kerstvakantie van de Pionierkes in Lichtaart (zie foto), waar mijn toenmalige echtgenote en ik ons “diploma” van begeleider hebben gehaald. In een artikel over jeugdvakanties in De Rode Vaan citeer ik een brief van één van de deelnemertjes…

Lees verder ““Wat ik het fijnste vond, was heel laat gaan slapen””

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat oud-Rode Vaan-redacteur Vic Van Saarloos is overleden. Hij was amper zeventig jaar geworden. Op weg naar zijn crematie reed mijn toenmalige vriendin hopeloos verloren, zodat we pas op het kerkhof arriveerden toen alles al achter de rug was. Ik had nog net de kans om mijn medeleven te betuigen aan zijn weduwe. Van de andere aanwezigen herkende ik niemand, tenzij… Jan Debrouwere.



Mosterd. Vi-Va-Sa. Het is eens iets anders dan politiek secretaris of federaal afgevaardigde. Vic Van Saarloos wàs dan ook anders. Nochtans was ook hij een Gerard Van Moerkerke-product, wat zijn carrière bij De Rode Vaan betreft. Het is immers bij hem dat Vic ging aankloppen in 1953 toen hij bij Mercantile in Antwerpen aan de deur was gevlogen.
Toch heeft ook vinnige Vic ooit nog een partijfunctie opgenomen. Gedurende één jaar (1956), in Antwerpen. Dat hoorde toen zo, veronderstellen we.
In 1959 werd hij daarbij ook nog vertegenwoordiger van het Chinese Persagentschap, wat gewoon inhield dat hij dagelijks een twintigtal lijntjes moest doorseinen. Maar lang heeft ook dat niet geduurd want belangrijke politieke verschuivingen hebben daar in 1963 een stokje voor gestoken.
Maar welk stokje werd er eigenlijk tussen Vic en De Rode Vaan zelf gestoken? Hij die zoals hij zelf zegt zijn hart heeft verpand aan De Rode Vaan “net of dat blad van mij zou zijn”…
Dat blijkt een lastige vraag te zijn. Vic staart een tijdje voor zich uit (worden wij te pathetisch als we schrijven dat we menen dat zijn ogen enigszins vochtig worden?) en springt dan plots recht. “Een ogenblikje!”
Op een wip is hij de kamer uit en we horen hem op de trap stommelen. Even later is hij er weer, gevolgd door zijn twee trouwe maar gecastreerde katers, en met twee boekjes in de hand. “Hier,” zegt hij en hij duwt ons volgend gedicht voor de neus:

Lees verder “Vic Van Saarloos (1924-1994)”