Het is ook al vijftien jaar geleden zijn dat Willy DeVille het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, zoals men dan zegt (al hoop ik dat dat “eeuwige” niet bestaat, ‘k mag er niet aan denken!). Ik hield wel van de man, zij het dan als muzikant en niet zozeer als mens (te veel verslavingen). Kort na zijn dood speelde Freddy mij nog een dvd door met een live-optreden in Montreux (waaruit bijgevoegde foto’s) en dat was redelijk indrukwekkend. Leve de Freddy! En leve de Willy uiteraard!