Elf doden in de Dordogne

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Ward Sels (foto) een tourrit won in Brive-la-Gaillarde. Niet dat Ward daar veel plezier aan heeft beleefd. Even voordien was een bevoorradingscamion van de gendarmerie immers uit de bocht gegaan bij de passage in Port-de-Couze. Het vehikel kwam in het publiek terecht en dook in de Dordogne. Tientallen mensen werden meegesleurd. Acht van hen overleden ter plekke, onder wie drie kinderen. Nog drie anderen bezweken later aan hun verwondingen. Een half uurtje later passeerde het peloton op die plek. Koersdirecteur Jacques Goddet neutraliseerde de wedstrijd gedurende enkele kilometers, maar gaf dan het sein dat er opnieuw gekoerst mocht worden. Toen een toeschouwer, zich niet bewust van het drama dat de coureurs onder ogen hadden gekregen, hen toeriep dat de luiaards maar eens vaart moesten maken sprong de Noord-Fransman Pierre Everaert van zijn fiets om met de vuisten een einde te maken aan de scheldpartij. Toen een compacte groep afstormde op de streep, waren er veel nog altijd niet met hun gedachten bij. Het kwam tot een massale val op honderd meter van het spandoek. Ward Sels ontweek de chaos en won zijn vierde etappe. Hij was toen amper 22 jaar.

Ronde van Vlaanderen

Ronde van Vlaanderen

De Ronde van Vlaanderen werd op 25 mei 1913 voor het eerst georganiseerd door de sportkrant Sportwereld (winnaar Paul Deman). Het was destijds gebruikelijk dat uitgevers van kranten en tijdschriften wielerwedstrijden organiseerden om hun uitgaven te promoten. Léon Van den Haute, stichter en sterke man achter de schermen bij Sportwereld was ook de stichter van de eerste Ronde van Vlaanderen. Later werd ten onrechte aangenomen dat journalist Karel Van Wijnendaele al van bij de start de inrichter van de Ronde was. Van Wijnendaele was de man van de marketing die vooral na de oorlog de Ronde haar legendarische uitstraling meegaf. De Ronde van Vlaanderen was aanvankelijk, tot kort na de oorlog, immers vooral een Belgische wedstrijd. In de beginjaren werd de Ronde nog vaak op dezelfde dag gereden als Milaan-San Remo. De betere Italiaanse en Franse renners kozen doorgaans voor die laatste koers, waardoor de Ronde voor de oorlog slechts één niet-Belgische winnaar kende, de Zwitser Heiri Suter. Na de Tweede Wereldoorlog begon de Ronde aan haar opmars als belangrijke internationale wedstrijd, onder meer omdat de organisatoren van een aantal koersen de Challenge Desgrange-Colombo in het leven riepen, een soort voorloper van de wereldranglijst, waarvan de Ronde deel uitmaakte. (Wikipedia)

Lees verder “Ronde van Vlaanderen”