25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne

25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne

Jo De Bruyne greep zijn kans om in de bekendheid te geraken toen op 5 mei 1994 een algemene elektriciteitspanne de première van “Giselle” door het BVV in de Gentse opera met een uur deed uitstellen. Aangezien hij daar werkte als suppoost-barman ontpopte hij zich terstond als een Gentse Richard Clayderman die er o.a. versies van “Amigos para siempre”, “L’important c’est la rose”, “Feelings”, “Torna a Sorriento” en “My way” doorjoeg. Naast zijn pianostudies, volgde hij aan het KMC-Gent ook les als zanger. Toen vertelde hij mij dat hij als lichte bariton bij gebrek aan tenors misschien wat zou worden “opgeschroefd”, maar nu blijkt hij toch voor het bariton-repertoire te hebben gekozen. Op zondag 19 februari gaf hij in het conservatorium immers een recital van negro-spirituals, meestal in een bewerking van Daniël Schroyens, die hem ook aan de piano begeleidde.
Lees verder “25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne”

Richard Clayderman wordt 65…

Richard Clayderman wordt 65…

Morgen wordt de Franse pianist Richard Clayderman 65 jaar. In mijn Rode Vaan-tijd ben ik nog eens naar een persconferentie van hem geweest (al zou ik nu niet meer weten waaróm in godsnaam) en in het korte stukje dat ik daarna aan hem wijdde, noemde ik hem “Richard 2,5”. Hieronder leest u waarom, maar u moet niet alles te letterlijk nemen, er zitten nogal wat “wolfijzers en schietgebeden” in…
Lees verder “Richard Clayderman wordt 65…”

Eriko Sano

Eriko Sano (Tokio, 1969) is net als Tsukamoto een meisje dat blijkbaar per se wil bewijzen dat Japanners ook gevoel in muziek kunnen leggen en daardoor zwaar gaat overdrijven. Zij volgde trouwens hetzelfde parcours als Tsukamoto: na haar studies in eigen land bij Moto Sasaki, Hidemitsu Hayashi en Kiyoko Tanaka week ook zij immers uit naar Parijs, waar zij aan het conservatorium les volgde bij George Pludermacher. Haar keuzeconcerto was het derde van Beethoven, dat ze nog niet gespeeld had met orkest, dit in tegenstelling tot die van Liszt en Prokofiev. Ze opteerde echter voor muzikaliteit i.p.v. virtuositeit, zegt ze. Zoals te verwachten was maakte ze dat echter niet waar. Jos Van Immerseel haalde zelfs een vergelijking met Richard Clayderman uit de kast. “Daarenboven veel fouten. Niet dat ik dat erg vind, maar als het zo vervelend is wél. Als dat de tol is die men moet betalen voor uit het hoofd spelen…” Alhoewel gelegenheidscommentator Jan Michiels ook niet erg enthousiast was over haar uitvoering, ging hij wel frontaal in de aanval tegen de manier waarop Jos Beethoven benadert. Dat is dus wel de moeite om te onthouden. Het mocht echter niet baten: ze werd geen laureate van de Elisabethwedstrijd 1995.