25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne

25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne

Jo De Bruyne greep zijn kans om in de bekendheid te geraken toen op 5 mei 1994 een algemene elektriciteitspanne de première van “Giselle” door het BVV in de Gentse opera met een uur deed uitstellen. Aangezien hij daar werkte als suppoost-barman ontpopte hij zich terstond als een Gentse Richard Clayderman die er o.a. versies van “Amigos para siempre”, “L’important c’est la rose”, “Feelings”, “Torna a Sorriento” en “My way” doorjoeg. Naast zijn pianostudies, volgde hij aan het KMC-Gent ook les als zanger. Toen vertelde hij mij dat hij als lichte bariton bij gebrek aan tenors misschien wat zou worden “opgeschroefd”, maar nu blijkt hij toch voor het bariton-repertoire te hebben gekozen. Op zondag 19 februari gaf hij in het conservatorium immers een recital van negro-spirituals, meestal in een bewerking van Daniël Schroyens, die hem ook aan de piano begeleidde.
Lees verder “25 jaar geleden: fifteen minutes of fame voor Jo De Bruyne”

Richard Clayderman wordt 65…

Richard Clayderman wordt 65…

Morgen wordt de Franse pianist Richard Clayderman 65 jaar. In mijn Rode Vaan-tijd ben ik nog eens naar een persconferentie van hem geweest (al zou ik nu niet meer weten waaróm in godsnaam) en in het korte stukje dat ik daarna aan hem wijdde, noemde ik hem “Richard 2,5”. Hieronder leest u waarom, maar u moet niet alles te letterlijk nemen, er zitten nogal wat “wolfijzers en schietgebeden” in…
Lees verder “Richard Clayderman wordt 65…”